Novel & Cerita Welcome To Home Quotes

masayang wika ko sa kanila. "Pupuntahan na sana namin kita sa bahay niyo eh,” nagulat naman ako. "Di nga? Gagawin niyo iyon?” "Syempre, hahanapin namin ang bahay mo, pero dahil nandito kana kaya welcome home.” hindi ko alam kung bakit bigla nalang sumasayaw ang puso ko sa tuwa. Hindi ko akalain na ganito nila ako namimiss.

Pero nang magsalita siya, mas mababa na ang boses niya kaysa kanina. ‎"She always said..." ‎Saglit siyang tumigil. ‎"...a house isn't remembered because it's expensive." ‎Napatingin ako sa kanya. ‎"It's remembered because people feel safe when they come home." ‎Hindi ko alam kung bakit, pero parang tumigil ang paligid sa narinig kong iyon. Tahimik kong muling tiningnan ang larawan. Ngayon ko lang naintindihan kung bakit ganoon ang gusto niyang tema para sa bahay.

‎Hindi lang basta mansion. ‎Isang buong mundo. ‎Malawak na garden. Malalaking ilaw. Modern ngunit malamig ang disenyo. ‎Parang walang taong basta-basta nakakapunta rito. ‎“Welcome home,” sabi niya. ‎Napatingin ako sa kanya. ‎“Hindi ako dito nakatira.” ‎Ngumiti siya ng bahagya. ‎“Hindi pa.” ‎Napakurap ako.

Naglakad s'ya palapit dito para abangan ang matanda sa pagbaba at ng makita s'ya nito ay nagliwanag ang mukha nito. "Welcome home angay," masayang bati n'ya sa matanda. "Thank you apo and welcome to our home!" balik bati nito sa kan'ya. Ngiti ang tugon n'ya dahil itinulak na ito ng private nurse na kinuha nila.

takang tanong ko dito nang makabawi sa pagkagulat kaya napatingin ito sa akin "In our house kung saan ka dapat na nakatira ang tunay mong tahanan" nakangiting wika nito sa akin "Pero kuya" pag-angal ko dito "Hindi ka naman namin pipilitin na tumira agad dito dahil alam ko na mayroon ka pang gustong gawin kaya handa kaming maghintay sa iyo. Basta lagi mong tandaan na kahit anong oras at araw pa iyan ay welcome na welcome ka sa bahay na ito" nakangiting wika nito sa akin kaya napangiti ako

"We can't make it until we have our own home, wifey. But promise me you’ll stay beside me even if we don’t have it yet. I’ll try to make it fast; I'll try to build it on time so that we can perfectly call it home without someone telling us that we do not belong here." I smiled at him, and unti-unti na ring bumibigat ang mga talukap ko. "It doesn't mean that we don't have a house; we don’t have a home. You and I can be considered as home. Because home is defined as the safest place where we rest peacefully, with no one saying that we should build our own walls." I felt Logan kissing my forehead, but I could not respond anymore. My eyes shut down. "I love you, my home."

"Let's go inside, quit overthinking Baby, I want you to enjoy our new home." Home... Somthing tugged inside my heart after hearing it from him. Since when did I feel at home? Do I even have one? "Welcome home, Angel." he said. I feel the sincerity in his voice, it made me smile. May pinindot siyang remote control at nakita ko ang dahan-dahang pagbukas ng gate. "Wait for me here. I will park the car inside." aalis na sana ito pero natigil at muling humarap sa akin. "Wala naman na tayong pupuntahan diba?" Tumango ako, I don't feel like going outside today. Gusto ko lang magpahinga.

“Simple lang, pero puno ng saya.” "Oo," sagot niya. “Hindi natin kailangang maging mayaman para maging masaya. Basta buo tayong pamilya, sapat na." Napangiti ako. Sa mga simpleng gabi tulad nito, damang-dama ko ang tunay na kahulugan ng tahanan—hindi sa laki ng bahay, kundi sa dami ng tawanan, sa init ng yakap, at sa damdaming ligtas ka, mahal ka.

Sobrang yaman talaga nila, siguro ang bahay namin pang fifty times siguro dahil hindi naman masyadong kalakihan non. Pero sabi ni mama, kahit maliit ang bahay namin ay masaya naman kami. Meron daw kasing mayayaman na kahit sobrang laki ag marami ang kanilang pera, wala naman daw silang happiness kase ang habol lang ng mga tao sa kanila ay pera. "Welcome back Hon." Bulong nito saakin. She pull me by my waist at binigyan ng mumunting halik ang leeg ko.

"You asked me who you are in my life." He never took his eyes off me. Mabigat at mabagal ang bawat salita niya. Tila ba sinasabi niya sa akin na kailangan kong makinig at itatak sa utak ko ang lahat. "You're the first person who made me want a home." Parang tumigil ang mundo ko. "Not a house. Not a condo. But you, Ezrha. My home." Nanginig bigla ang labi ko.