Missing Home Quotes 소설 & 이야기

Sampung taon na ang nakalipas nang mawala si Mama Estella. Tahimik lang kaming nagluksa. Walang drama. Walang kaguluhan. Parang natulog lang siya— at hindi na nagising. Sa araw na iyon— parang may bahagi ng bahay ang nawala. Pero kasabay nito— may iniwan siyang kapayapaan. Minsan, umuupo ako sa parehong lugar kung saan siya dating nakaupo. At iniisip—

He started crying hard again in my shoulder. "Every time I misses you, dito ako umuuwi and every time I do that I felt like I'm home. I'm home because I did this for you. K-kahit pa...k-kahit pa hindi ako sigurado kong mapapatawad mo pa ako at kung tatanggapin mo pa ba ako ulit sa buhay mo. This place reminds me not to lose hope that someday our stars will aligned and I will see you again."

halos pabulong kong bulalas. Naglaglagan ang butil-butil kong luha na nakamata dito. Para akong pinagsakluban ng langit at lupa na maalala ang kalagayan namin. Kung tatanggi ako sa offer niya ay mapapalayas kaming buong compound. Ni hindi pa nga magaling si Nanay na nasa hospital pa rin. Pero heto at panibagong dagok na naman sa buhay namin ang dumating. Para akong sinasaksak sa puso na patuloy sa pagtulo ang mga luha ko. Hindi ko kayang ibigay sa kanya ang katawan ko. Pero kung iisipin ko pa lang na mawawalan kami ng bahay ay paniguradong mas triple ang hirap na dadanasin namin dahil maninirahan lang naman kami sa kalye. Hindi lang kaming pamilya kundi lahat kami sa compound.

“Josh, iniwan na ako ni daddy. I don’t think I can live without him.” “Of course, you can. I know you can. At nandito ako para tulungan ka. You might think right now that your world will stop without his presence, but trust me, it won’t.” bulong niya at saka pinunasan ang mga luha ko using his thumb. “People come and go, and no matter how much we love them, we can’t hold on forever. All of us will eventually leave this world one way or another, and the only thing we can really do is learn to accept that fact. Alam kong masakit, but that’s how life teaches us to grow and move forward.”

Paa bang naghahanda na siyang mamatay tuwing sinasabi niya iyan. “Pero tandaan mo na kahit wala na ako ay hindi pwedeng lunurin mo ang sarili mo sa lungkot. Kailangan kahit wala ako ay magiging masaya ka.” “Paano nga magiging masaya kung wala ka?” She smiled and hugged me. Naluluha na ako. Hindi ko gusto ang usapan na ito. “May kasabihan na kapag may nawala sa buhay mo, may panibago namang darating. And I am sure that that person will make you the happiest person in the world.”

Please, please. Ilang oras pa akong naghintay. Hindi muna ako nagpahinga kasi mas gusto ko siyang hintayin. I'm sketching and already finished my new artwork. Lahat ng iginuhit ko ay para sa kanya. Lahat din ng iyon ay may lagda ko sa gilid at may personal inspirational quotes about life and sacrifices. It's already midnight but there's no mark of him. Wala. May bukas pa naman Klara. You can wait for him until tomorrow. It's your day, right? So you can keep on smiling and be thankful for this another year of your life.

Tumawag sa akin si Mamá Beth, nangangamusta bakit di ko na daw siya dinadalaw. "I can't bear the pain anymore, Ma. Everyday I feel like I'm dying. I'm seeing things. I'm seeing Aelia holding our kids. Kids Ma, not only one. My Sunshine is suffering a lot and I was not there for her. I can't sleep soundly, thinking that Aelia is suffering there alone. Wondering if they have food to eat. If they are sleeping comfortably or if they are safe. God, how will I find them Ma? I'm desperate to find them. It's been years, Ma and still there's no news about her."

Well, we cannot really tell what will happened in the next few seconds, people can change their minds and destroy the perfect life they have. Habang nakatingin ako sa kawalan ay biglang pumasok sa aking isipan ang nanay ko. I miss my mom so much. Napabuntong hininga naman ako at napisip. Am I mad to her? I guess so. I will not be here and experience all these things if she didn’t leave me in the house.

Kinakabahan ako na baka mawala din saakin si nick kagaya ng pagkawala leion saakin Ayoko nang maiwan, ayoko nang mauoit ang nagyari noon na mawala ang mahalagang tao saakin. Sya nalang ang meron ako at hindi na ako papayag na mawala pa ang nagiisang tao na pinahalagahan ako higit pa sa buhay nya, minahal ako ng higit sa pagmamahal ko sa sarili ko at ang lalaking nasa tabi ko at hinding hindi ako iniwan ng mga panahong nawala ang lahat saakin at nakasama ko sa paglalakbay ko sa madilim na pagsubok ng buhay ko i can't live without him, not now. Not forever

Nabitawan ko ang cellphone dahilan para mahulog iyon sa mesa. Sumikip ang aking dibdib. I couldn't feel my body as I catched my breath. Haruto is shouting on the line but I couldn't hear him clearly anymore. Unti-unting nawalan ng hangin ang aking katawan dahilan para ako'y mawalan ng ulirat. I was afraid of death before, then I realized it was more scary to live without anyone by your side or someone you can hold on during hard times. While I am living, I was also dying. I will die alone and no one will probably know.