What Time Is Midnight Novels & Stories

😆 10:17 pm. Hindi naman sa... Aisssh! 10:17 pm. Natatawa talaga ako sa kanya. Napakapikonin e! Hanggang sa ang 'goodnight' kanina ay umabot pa ng alas dose. Grabe talaga! Nakadalawang oras pa tayo ah! 12:01 am. Oo nga! Naabutan pa tayo ng umaga. 😂 12:01 am. Hay naku! Last na talaga to!

Tuluyan. At hindi ko na napigilan ang pagngiti. Maliit lang. Pero totoo. At iyon ang lalong nakakainis. Dahil habang nakatitig ako sa screen... Bigla kong napansin ang oras. 12:47 AM. Midnight na pala. Napailing ako. Me: "You should sleep." Khaizer: "You too." Me: "Goodnight." Ilang segundo ang lumipas.

Nakaupo sya sa aking paanan, malapit sa maliit na hagdanan pataas ng deck. "Ah Hi-i, I'm Zamara. Pasensya na sa istorbo pero kailangan mo ng gumising. Malapit nang mag alas tres. Actually, kanina pa nga silang 1 nagsisimula roon." Mahinhin na sambit neto. Hindi ko ito kinibo. Lumipat ang tingin ko sa kabilang kisame at nakita ang oras roon. It's 2:30 am. Why the fuck should I be ready in the midnight?

Hanggang sa ginupo siya ng antok at nakatulog. Naalimpungatan si Haven nang marinig ang seradura ng pinto na parang may gustong magbukas niyon! Napabalikwas agad siya ng bangon! Who would that be!? Tinignan niya ang orasan it was twelve midnight! Tatlong oras din siyang nakatulog.

mahinang wika nito habang nakatingin sa kanya ng mataimtim at hinaplos ang buhok niya. “Ahm… hindi naman. Napa-idlip lang…” wika niya. “Anong oras na ba?” “It’s already 12 midnight.” “Huh? 12 midnight na?” ‘Di siya makapaniwala. Ganun kahaba ang idlip niya? “Sabi ni Mommy hindi ka na daw kakain ng dinner kaya ‘di na kita ginising.” “Ahm… nabusog kasi ako kanina sa kinain namin ni Hazel.” Yumuko siya dahil hindi niya masabayan ang malagkit na tingin ni Clark sa kanya.

sabi ko. “Hm?” “It’s almost midnight.” Napatingin siya sa relo niya. “Oh wow… 12 AM na pala.” Napabuntong-hininga ako nang mahina. “Let’s go,” sabi ko. “We should rest.” Tumango siya. “Yeah… tomorrow we still have things to do.”

May hawak siyang isang alas. Ringg. . . Sinagot niya ang tawag ni Rochelle sa kanyang phone, “Ano na naman iyon?” tila naiiritang tanong niya rito, “Gabing-gabi na ah.” “12 midnight pa lang. . .saka kung gabing-gabi na, bakit hindi ka pa rin natutulog?” Tanong nito sa kanya. Rumulyo ang kanyang mga mata, “Kailangan bang lahat ng ginagawa ko, nalalaman mo?”

"Kailan pa siya natapos maligo?" Mahina kong bulong sa sarili, Nakatulog nga pala Ako kaya Hindi ko namalayan kung anong Oras sya natapos, ibinaling ko Ang paningin ko sa orasan na nasa wall its already 1:30 in the midnight.

Nakakabaliw talaga ang kanyang mga halik na hindi ko pagsasawaan na gawin. "Ano'ng oras na ba, baby?" mahinang tanong niya sa akin makalipas ang ilang minuto. Naghiwalay na rin ang mga labi naming dalawa sa isa't isa. "Hindi ko alam, baby..." sabi ko sa kanya. Tumingin siya sa orasan na nandoon sa loob ng kuwarto ko at sinabi kung anong oras na. Sinabi niya sa akin na twelve midnight na pala.

She sat right across me and laid her head against the backrest of our seat. In a sudden moment, biglang lumakas ang tibok ng puso ko. "Good Morning!" Just in case you're wondering, it's 9:00 PM pero sa mundo ng BPO, good morning and batian kahit gabi. The reason? Dahil lahat kami, kailangang masanay sa US time zone. So bawat tao sa loob ng building na iyon, kahit guards ay binabati ka ng good morning kahit natutulog na ang araw.