When Boredom Strikes In Tagalog Novels & Stories

Pero keri lang yun that means nakukuha ko ang atensyon niya. I'm so bored at home kaya andito na naman ako ngayon. Actually hindi naman talaga ako dapat andito dahil pansin kong aburido si Kuya kapag nakikita niya ako pero wala kasi akong ibang mapuntahan. Ayoko namang gumala sa mall dahil mas nakaka bored lang yun. Wala din naman akong gagawin doon. Mas gusto ko pang kulitin si Kuya kahit palagi siyang nakabusangot sa akin.

Nakangiti akong tumango "Yup...kumain ka na ba?" malambing kong tanong. Agad itong tumango. "Yup! I felt bored Mom." wika nito. Tinitigan ko ito tsaka tumango. "Ok. Mag-aayos lang ako tapos lalabas tayo." nakangiti kong sagot. Agad na kumislap ang tuwa sa mga mata nito at agad na ini- off ang telebisyon. Excited itong tumayo at nagtata-talon.

"Too bad, pabor 'ata sa akin ang lahat." @Bwi_laber

Dahil ba sa nangyare kay nanay o sobrang nasaktan ako sa nalaman? Huminga ako ng malalim at pagod na tinignan sya sa mga mata. Minahal ba talaga ako ng lalaking ‘to? or he’s just bored? “M-Minahal mo ba ako?” my voice cracked. “No, I don't really love you, I’m just bored.” walang hinto n’yang sabi. Tango-tango akong umiwas ng tingin at mapaklang ngumiti. Kinagat ang ibabang labi, pinipigilang huwag maluha. Ganon? Bored sya ng isang taon? Kalokohan.

Simple lang? “Dapat kasi hindi ka na talaga bumaba. Naghalo na iyong pagod mo, stress at masama pa ang lagay ng panahon. Pwede naman kasi natin tawagan ang mga magulang ko at si Kuya Gav upang makisuyo na puntahan muna ang mga bata kung talagang hindi makakapunta ang isa sa kanila doon. Hindi mo inaalagaan ang sarili mo. Alam mo namang hindi ka na bata eh, matanda ka na!” sabog na ni Briel ng kinikimkim na sama ng loob kung kaya wala ng preno ang bibig niya doon.

Sa hindi malamang dahilan parang bigla tuloy akong nakaramdam ng lungkot. “Kung ganoon, mag-iingat ka ha? Naku, hindi ba nakaka bored ang maglayag sa dagat lalo na at wala kang ibang nakikita?” sagot ko naman dito “Medyo nakaka-bored lalo na kung wala kang kasama pero ngayung kasama kita, hindi naman na siguro.” Nakangiting sagot nito na lalo kong ikinagulat Feeling ko pinaglalaruan lang yata ako ng pandinig ko kaya muli tuloy akong napatanong dito

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.

Buo ang kanyang tiwala sa sarili na kaya niya pa rin iyon. "Ako, susubukan pa lang since di ako sumasali noon sa mga camping and fieldrip katulad nito sa school," paliwanag naman ni Arianne tungkol sa kanyang boring na teenage days at napaakbay na lamang siya sa kanyang pinsan. "Ano, game?" mabilis na singit ni Denzel habang nararamdaman na niya ang excitement sa kanilang gagawin. "Warm up lang muna tayo, ah."

“So, may I or may I not?” “Hindi ako nakatira rito kaya baka ‘yong kuwarto ko ngayon ay ginawang ng bodega,” I answered. He clicked his tongue. “There’s the term ‘baka’ which means you’re uncertain. Why don’t we check it?” aniya at naunang naglakad paakyat sa ikalawang palapag. Sinundan ko naman siya kaagad at tumayo sa tabi niya ng huminto ito.

Kahit ano ay okay lang sa akin dahil hindi naman ako lumaki na nakukuha ang gusto. “Okay lang ba na medyo matagalan tayo?” tanong niya ulit. “Okay lang, gawin mo lang kung ano ang dapat mong gawin.” “Hindi ka nababagot? I mean–” “Nababagot, ikaw kaya ang maupo lang dito tapos nakatingin lang sa paligid!” bulalas ko agad at nakita ko sa mukha niyang nagtatampo yata kaya naman bumawi ako. “Maisip ko lang ang dami mong pera ay nawawala ang boredom ko.”