When Marnie Was There Explained Novels & Stories

Mukhang nalalasing na nga siya at kung ano-ano narin ang iniisip niya. " Alright, pag usapan na natin yang itinawag mo sakin sa phone. I drove all the way here to give you company so you better start talking now." - sabi ni Martin habang ibinigay ang ika-anim na shot glass na inorder nito. " Did you tell her something about Hannah?" - Duncan "What? No! I was with you the whole time, Ano ako?nag-teleport papunta kay Marion ?" - Martin denied.

Biglang may narinig silang mahinang ungol mula sa storage room. “Mm… mm…” Dahan-dahang ibinaba ni Marian ang libro, saka ngumiti. “Let’s go,” sabi niya. “Simulan natin kay Director Parker.” Kagabi, si Marian mismo ang nagplano. Siya ang naglagay ng gamot kay Parker. At siya rin ang nagpagawa para madala ito rito. Pumasok sila sa storage room. Nakatali ang kamay at paa ni Parker, may tela sa bibig. Pagkakita kay Marian, bigla itong nagwala, pilit kumawala.

Nang subukan kong gumalaw ay doon ko lang napagtanto na nakatali ang mga kamay at paa ko sa upuan. “Huwag mo nang subukang kumawala. Mahigpit ang pagkakatali ng tauhan ko sa ‘yo,” sabi ni Marianne. Sinamaan ko siya ng tingin. “Ano ba’ng problema mo? Bakit mo ‘ko tinali dito! Pakawalan mo ‘ko!”

nahihiya niyang tanong dito. “Huh? I just want to check on you,” sagot ni Devryck. At sa pangalawang pagkakataon, inilahad nito ang kamay sa kanya, at masaya naman niyang hinawakan iyon. “Madam, dito na po kayo maupo,” sabi ni Marianne. Buhok niya muna ang inumpisahan nito. May nilagay itong malamig na kung ano sa palibot ng kanyang mga mata. Para daw hindi masyadong halata na puffy-eyed siya. Pagkatapos ng buhok ay sinimulan na nitong lagyan ng kung anu-ano ang kanyang mukha.

Sinabi nang nagmamadali ni Marianne, “Hindi na, Lady Carrick. Sa tingin ko ay dapat unti-unting matagpuan ng isang tao ang ganitong uri ng bagay. Kung hindi mo ito matatagpuan, ang ibig sabihin ay wala dito ang tadhana mo at palaging may tao para sayo kung maghihintay ka lang nang kaunti.” Nang mapansin ni Lady Carrick ang matatag na saloobin niya, bumuntong hininga siya nang mahina at tumango nang bahagya. Pagkatapos kumain, nagpahinga si Marianne sa Scarlet Pinnacle Manor nang ilang sandali bago siya sinamahan ni Madam Marilyn habang pumunta siya sa Aurous University para sa interview.

Marnie kaya medyo natawa naman ako “Hindi ko nga maintindihan kung bakit kailangan pa ng confirmation samantalang nakikita naman ng lahat na palagi kaming magkasama ni Lander. And if I may say, tama naman si Lander na hindi namin kailangang ipaliwanag sa ibang tao kung ano ang meron kami!” sagot ko sa kanya “What you see is what you get? Tama?” sagot sa akin ni Ms. Marnie and I nodded

Marianne entered just then, holding a cup of coffee. “Morning,” she chirped. Pero nang makita ang expression ko, nanigas siya. “She’s gone,” I said flatly. Marianne blinked. “What do you mean—” “Resigned. Just vanished.” Tumingin ako sa kanya, diretso sa mata. “And I can’t help but think… someone wanted this to happen.” Lumapit ako, mabigat ang boses. “If I find out you had something to do with it—”

Ang malalim na boses ng lalaki ay mapang-akit at hindi mapaglabanan. Bahagyang hinigpitan ni Heile ang pagkakahawak sa tuwalya na hawak niya sa kamay. “Forget it. I’m already in the bathroom, aren’t I?" Mariing ipinikit ni Heile ang kanyang mga mata at dahan-dahang naglakad patungo sa high-tech na bathtub. Pagkatapos, dahan-dahan siyang lumuhod at iniunat ang tuwalya, naghahanda na punasan ang likod ni Kerr. 'Bibigyan ko lang siya ng ilang mabilisang punasan at aalis na,' naisip ni Heile.

Sana bigla na lang umalon ng malakas tapos tangayin ako because the next thing he said made me want to run away and just hide. "May sipon ka pa sa pisngi mo." ————— Hi! Please, note that Prologue to Chapter 03 are unedited and haven't been proofread. Expect grammatical errors and typography. Will edit it soon. Thank you and I hope you enjoy reading! Mwaps.

Upang maibsan ang tensyon, magaan ang tinig ni Irina nang tanungin, “Mari, kamusta na kayo ni pinsan ko? Matagal ko na kayong hindi nakikitang magkasama.” Sumingit si Anri mula sa likod, matamis ang tono, “Oo nga po, Aunt Mari! Tagal ko na pong hindi nakikita si Uncle Marco!” Napawi ang ngiti ni Mari sa sandaling iyon. Ang dating masiglang ekspresyon ay biglang naglaho. Napansin iyon ni Irina sa rearview mirror kaya lumambot ang boses niya. “Bakit, may problema ba?”