Bawat sugat sa binti na binabasa ko sa mga pantasya, palaging may buhay ng sariling kuwento — hindi lang isang teknikal na detalye. Isa itong maliit na dula: may simula (ang pagkakabutas o pagkakamandary), gitna (ang pagdurugo, paghilom, o impeksyon), at wakas (ang peklat, pag-alala, o minsan, isang lihim na kapangyarihan). Mahilig akong ilarawan ang mga gilid ng sugat — kung sariwa, madalas pulang-matay ang dugo, malagkit sa buhok at balat; kung nagpapagaling naman, makikita ang maitim na korla o bahagyang pilak na peklat na tila nagliliyab kapag tinatapik. Sa mas brutal na pagtakbo ng kwento, inilalarawan ng may-akda ang tissue na nagkakahiwa-hiwalay, buto na bahagyang sumisiklab sa butas, o ang mababangong herba na ginagamit ng tagapagpagaling para pigilin ang impeksyon.
Madalas din akong mag-pokus sa kung paano ito nakakaapekto sa kilos: may mga tauhang lumiliko ang hakbang, naglalakad nang pabaluktot, o nagtatago sa malamig na gabi dahil ang peklat ay sumasakit tuwing ulan. At siyempre, ang simbolismo — parang medalya ng nakalipas na laban, tanda ng sakripisyo, o bakas ng kasalanan — palagi kong tinatrabaho sa sining ng paglalarawan. Kapag sinusulat ko, pinipiling kong magbigay ng texture at amoy: tugtugin ng kulob na damo ng karamihan, at lasa ng bakal sa hangin, para hindi lang makita ng mambabasa ang sugat kundi maramdaman nila ito. Sa huli, ang sugat sa binti sa pantasya ay hindi lang pisikal; ito ay emosyonal at mitolohikal — at doon ako laging nabibighani.