Wild Tagalog Novels & Stories

Bakit may paganito siya? Biglang lumikot ang mga mata ko nang maalala ko si Antalia. Asan na nga pala ang batang iyon? Nawili ako sa panonood ng fireworks na akala ko hinanda para sa akin kaya nakalitaan ko ang tungkol sa kanya. Sa kaka-assume ko nakalimutan ko ang alaga ko. Mabilis akong kumilos at inilbot muli ang paningin ko kahit na ang maliwanag naparte lamang ay ang gitnang bahagi kung nasaan kami ngayon.

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko

Medyo tumahan na rin siya. "Let us go." saad ni Greg. Hila-hila niya yung ilang bagahe namin. Sumunod naman kami ni Tita pero huminto siya saglit kaya medyo nauna ako. "I think this is the best place I will choose to stay before I go to God's paradise,"mahinang wika ni Tita pero sapat na para marinig ko. Nagsalubong ang dalawang kilay ko dahil doon tapos ay hinarap ko siya.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

sagot ko “Ay oo tama yan, para naman makasama na ang mga baby sa outing natin! Eh alam niyo naman, sabi ng matatanda, hindi pwedeng ilayo pag hindi pa binyagan.” masayang sagot ni Tita Sophia “Tuloy ba yung outing natin sa Palawan, Tita?” Regina asked “Oo iha! Bakit?” Tita Sophia answered at nung hindi kumibo si Regina ay si Ate Maegan na ang sumagot

“Comfortable? Mas presko ang hangin sa dagat kaysa sa Pampangga, ’di ba?” Nanlilisik ang mga mata ni Talia sa kanya, nag-aapoy sa galit, takot, at hindi paniniwala. Lalo siyang nagpumiglas, habang ang mga ungol niya ay nananatiling nakakulong sa tape.

Tila ba'y pati ang aking kabuuan ay hindi kampi sa'kin! Marahas kong pinahid ang luha na kasing bilis at bigat ng agos ng tubig na dumadaloy at nahuhulog mula sa rumaragasang tubig ng isang talon. Mariin akong pumikit at pilit kong hinila ang aking mga nag yelong paa upang umalis sa aking kinatatayuan. Ngunit bago pa man ako maka alis ay narinig kong tinawag ako ni Salem.

Parang pinipiga ang puso ko sa loob. “H’wag naman pati si Mama. Huwag naman pati siya. Maawa Ka naman sa ‘kin.” Huminga ako nang malalim bago muling pinunasan ang mga luha kong walang humpay sa pag-agos. “Sa buong buhay ko, ngayon lang. Ngayon lang ako magmamakaawa nang ganito. Pakiusap naman...” Umiling ako kasabay nang muling pagtulo ng luha galing sa aking mga mata. “Huwag si Mama. Huwag mo Siyang kunin sa ‘kin. Hindi ko kaya.” Mas lalong akong umiling kahit hilam na hilam na sa luha ang mata ko. Kahit nahihirapan na akong huminga dahil pakiramdam ko’y may malaking bago na nakadagan sa dibdib ko. “Pakiusap, hindi ko kaya. Hindi ko alam ang gagawin kung wala si Mama. Hindi ko kakayanin mab

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Double meaning pala talaga. "Ang pilyo mo talaga!".sabi niya at tinawanan ko nalang siya,pero sumakay rin lang siya saakin at sinabayan namin ang mga taong maingay na sinasabayan ang kanta ng banda. "...you need someone,willing to give the heart and soul to you.. ...promise you forever,but baby thats something i cant do.." Ohh..i could say that i'll be all you need.. But that would be a lie..