Wolves In Tagalog Novels & Stories

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Trust can't live in the same space as secrets and lies. Balang araw, may makakaalam din ng sekreto mo. Peke akong umubo bago tumingin kay Rian. "A-Ah, Tita Yerana. Pumasok po muna tayo," Alanganin siyang ngumiti.

Napagawi ang aking mga mata sa kinaroroonan nang malaking punong akasya na siyang tambayan naming dalawa. Tila ba'y naririnig ko ang aking mga magigiliw na halakhak at ang aking pagpupumiglas upang maka alpas sa mainit at matitipuno nitong mga bisig, at mga daliring siyang kumikiliti sa'kin. "Hi- hindi na ako makahinga, Salem!" Hindi na halos marinig ang aking boses na ngayo'y paos na. Kahit bumulong ay hirap na akong gawin.

Lumawak ang ngisi ni Hunter, at nagsalitang muli, “So, you are still able to hold back?” “Get away from me, you son of a bitch.” “Impressive. Akala ko bibigay ka na kaagad sa akin, just like what happened at the bar. It seems I was mistaken.” “Hunter!” Muling sambit ni Liza sa pangalan ng binata, at sa pagkakataong iyon ay halos isigaw na niya ang pangalan nito.

Dahil tahimik ang gabi at matalas ang aming pandinig ay nalaman naming nanggaling ‘yon sa packhouse. “Fuck!” Sabay-sabay na lamang naming wika ng mayroon kaming mapagtanto. “Ang Luna!” Sabay-sabay kaming tumakbo patungong packhouse at nag-ibang anyo. We are faster when we are in our wolf form kaya nakarating kami kaagad sa packhouse and we just found out that there are rogues inside. We all growled and attacked them before we heard the Luna’s shout at sinundan ng mga putok na baril na nanggagaling sa itaas.

At hindi ako nagbibiro. "Ikaw ay isang wolf, sige na." Pinaikot ko ang mga mata. May Omega wolf ako, ang kanya ay mas malakas. "At huwag kang mag-alala, hindi kita hahayaang mawalan ng malay. Ayaw kong magalit ang Alpha at kagatin ang ulo ko."

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Chapter 21.1: Ang Malamig Na Kweba Written By: Cristina de Leon HINABOL ni Wayne si Lana na ngayon ay papasok na sa baryo ng mga ito. Nasa bukana pa lamang sila ng malaking pintuan ng baryo pero may nakasalubong na agad silang mga taga Slavery District. Hindi nagdalawang isip ang mga taga Slavery District, sinugod siya ng mga ito ng mga patalim at baril na para bang hindi siya nakikilala bilang magiging susunod na hari ng Wayne Kingdom.