Words Don't Come Easy Novels & Stories

Parang kahit sa isang simpleng salita lang niya ay ang bigat-bigat at ang sakit sakit sa pakiramdam. "Yeah, maybe I did not try enough." it is true, isn’t it? Kasi dapat nagpumilit ako na makita si Jacob o kaya nag-isip manlang ako ng ibang paraan para makausap ko s’ya. I tried but is not enough. I should be able to handle all the repels that JayEm did. I insisted should be compelled to approach or even to talk to him or maybe at least to see him. But why is it I have not done for?

Hindi deserve nina mama ang ganon. Hindi ko tuloy ma pursue ‘yung passion ko dahil sa kakapusan ng pera. Why does it have to be me? Why us? I have plenty of dreams but I can’t seem to make them come true because we’re struggling financially. I’m obviously lying when I say that I’m content with my life because the truth is, I'm not.

"Palaban ka, kaya siguro nagustuhan ka ni Ymir. Ayaw niya ng mga babaeng nagmumukhang mahina. Pero saan ka kaya tatagal kung ako ang makabangga mo?" "Wag tayong mag-away na parang walang pinag-aralan. Bakit hindi natin idaan sa design competition ang lahat? Doon mo patunayan sa akin ang kakayahan mo. Words are futile, you know. Masarap magbuhat ng bangko kung salita lang ang labanan."

Parang nakakawala ng pagod kapag narinig mo. Nakangiting tumango siya. Di ko mapigilang maluha dahil sa rebelasyong ito. Pero mas naantig ako sa kanta niya. "Baby, you don't have to worry. 'Coz there ain't no need to hurry. No one ever said that there's an easy way." "Silang naman eh." Pinahid ko ang mga luha kong nagsisilaglag na naman. "When they're closing all their doors. And they don't want you anymore. This sounds funny but I'll say it anyway."

Nakadekwatro ang paa niya habang ang tingin ay hindi tinatanggal sa dalawa na naging dahilan upang lumingon ang mga ito sa kabilang bahagi dahil sa pagkapahiya. Hindi siya katulad ni Duncan na nireresolba ang lahat sa pera. May mga sarili siyang pamamaraan na naging taliwas sa ginagawa ng kahit na sino ngunit kahit kwestyunin siya ng iilan ay wala siyang pakialam. Para sa kanya, ang paggamit ng salita ay isang beses lamang. Kapag hindi niya makuha ang mga ito sa pakiusapan, doon nila mararamdaman ang kung ano ang pagsisisi na kahit ang paghingi ng tawad ay hindi nila magugustuhan.

“I’m imagining this finished.” Ngumiti ako. “Me too.” “What does it look like?” “Warm.” “That's vague.” “Comfortable. Like somewhere we can come home to.” Lumapit siya, malapit na malapit. “Then that’s what we’ll make.” Ngumiti ako. “You make everything sound easy.” “It isn’t.” “Then why do you say it like it is?” Hinaplos niya ang pisngi ko. “Because some things are worth the work.”

She seemed to have turned into a gentle sheep. "Hindi ko lang talaga makakaya na ang manyak na 'yon ang makakasama ko. Hindi ko lang mahindian ang project dahil matagal na 'yong naka-line up para sa 'kin.” pasaring pa niya. She's so problematic over that little thing.

Dalawang salita pa nga lang yun, alanganin pa ako. Minsan hindi ko maintindihan ang sarili ko, nakakaintindi naman ako ng ingles pero hirap talaga ako kapag ako na ang nagsasalita. Hirap pagsamahin ng mga salita. Kahit anong practice ko bumabaluktot talaga ang dila ko. Mabuti nalang talaga itong si Kuya Lexus matyaga sa pagtuturo at pagwaswasto sa akin. Pero minsan nakakahiya na rin.

"Wala po talaga akong intensyong mangyari iyon." "Hindi mahalaga ang intensyon mo. Ang mahalaga, napahiya ako dahil sa iyo. Alam mo ba kung gaano kamahal ang bag na binasa mo? Kahit magtrabaho ka rito ng dalawampung taon, hindi mo pa rin iyon mabibili." "Opo." "Tingnan mo nga ang sarili mo. Ganiyan talaga ang problema sa mga taong lumaking mahirap. Kulang sa refinement, kulang sa breeding at kulang sa common sense."

"You make it sound so easy," sagot niya, bahagyang pinisil ang tulay ng ilong dahil sa pagod. "Pero hindi gano’n kasimple, Nathan." Uminom si Nathan ng kape, hindi inaalis ang tingin sa kanya. "Nothing worth having ever comes easy, Apple." Napabuntong-hininga siya. Alam niyang tama ito, pero hindi niya maiwasang magduda.