Novel & Cerita Words Don't Come Easy

Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at panay ang paglalim ng kanyang hininga. “I don’t think we should be doing this,” medyo hirap niyang wika dahil sa panay na paghugot ng malalim na hininga, pinipigilan ang sariling mapadaing sa bawat kagat nito sa kanyang leeg.

Ngumisi ako. "If I go easy on them hindi sila makakaramdam ng challenge, and that's what life is all about. Kailangan nilang malaman iyon habang bata pa sila. You don't get what you want the easy way. Kung may gusto ka paghirapan mo and if you're really determined then don't give up."

Matatas na pagkakasabi nito sa wika ng English. Nakaramdam ako ng inggit and at the same time ay paghanga dahil sa pagiging fluently nito sa pagsasalita ng English. Inaamin ko naman nina mahina ang utak ko pagdating sa bagay na iyon but still, I tried my best. 'Kitam? At least nagta-try di'ba? Walang masama sa nagsisikap at sumusubok. Ang masama ay kung wala kang nagawa para idevelop ang sarili mo.

"Ayos lang ba 'yun sa'yo, Luke?" "Opo, Tita fea. Ayos lang po sa akin kahit na ano." Isinama nila Rachelle at Alfea ang bata sa pagtitinda nung araw na 'yun, at na-enjoy naman niya iyon dahil bagong karanasan iyon para sa kanya. Nang humiling si Luke na huwag muna siyang pauwiin ay hindi ito magawang pahindian ni Alfea. Tila ang bilis niyang lumambot dito. Hindi din niya maunawaan kung bakit tila ayaw niyang mawalay si Lucas sa kanya.

bulong niya sa sarili, halatang nahihirapan. Wala siyang naiintindihan sa kahit isang salita. Lumaki siya sa Estados Unidos at fluent lang sa Filipino at English. Wala siyang kaalaman sa French, at ngayon, ang ama niya mismo ang nagtatangka na gamitin ito bilang paraan ng pagtuturo. Ang bawat salita ay tila hindi maintindihan ng maliit na utak niya, at tumataas ang tensyon sa kanyang dibdib.

Aniya sa isipan. “It’s h-hard to e-explain. Uh. . .” Tsk! Why can’t you man up and say it bro?! Saway niya sa sarili. Hindi niya alam paano. Hindi niya alam kung saan magsisimula. Ang hirap. Para siyang aatras o aabante. He’s stucked in between. “I. . .uhh. . .” He couldn’t find the right words to say.

“That will never happen, Man!” “Hoy, David wag kang magsalita ng tapos! Pagtatawanan talaga kita kapag na-in love ka!” “You know, it's better without commitment, you can taste any girl you want. When you get tired, it's easy to break up. That's the good thing about being single. So, the word 'settling down' isn't in my vocabulary! No way!”

Kapag pinaalis, edi don’t. Natatawa na lang ako sa naiisip habang inaakyat. Hindi naman naging mahirap sa akin dahil noon pa man ay sanay na sanay na ako sa mga adventorous na bagay. Dito pa man din sa trabaho ko, kailangan ko ng stamina. I mean hindi naman usually’ng ganoon pero dahil ako ang madalas sinasabak ni Brian sa mahihirap na task, napapa-exercise na lang ako ng wala sa oras.

Paano niya nasisikmurang ikulong ako rito? "S-sister Si! Pakiusap!" Sobrang hirap akong magtawag sa kaniya dahil sa paghikbi ko. Hirap na akong makahinga nang maayos dahil sa baradong ilong gawa ng sobrang pag-iyak. Forgiveness is always hard when we are dealing with deep injustices from others. I have known people who refuse to use the word forgiveness because it just makes them so angry.

“Don’t rush things.” Napakunot ang noo ko habang pilit kong inuunawa yung ibig niyang sabihin. How could he say those words so easily? Paano niya nagagawang maging ganito kakalma habang ako halos mabaliw na kakaisip? At higit sa lahat… Bakit parang alam na alam niya kung ano yung hinahanap ko kahit hindi ko naman masabi nang diretso?