Words Don't Come Easy Novels & Stories

If I can only be like them, having freedom and doesn't have any problems, ang tanging problema lang ay saan kukuha nang pagkain at saan lalapag. I wish I could spread my wings freely yung wala kang pake sa sinasabi ng iba, para lang sa kaligayahan mo. But we were born in a world that is like a labyrinth, it has many puzzles and mazes to be solved before you get to the top. Napabuntong hininga nalang ako. "Why is life so hard?" tanong ko at napalingon naman sya sakin. "It is not life if it's easy." Napatahimik nalang ako. May sense din naman palang kausap ang goon nato.

Sa mga sumunod na linggo, hindi naging magically madali ang setup. May mga araw na hindi sila makapag-usap nang maayos. May mga gabing pareho silang pagod at maiksi ang sagot. May mga sandaling may konting tampo. Pero ngayon, mas mabilis silang magsabi. “Hindi ako okay ngayon.” “Pwede ba mamaya na lang?” “Kailangan kita marinig.” Walang drama. Walang silent treatment. Walang guessing game.

mabilis na tanggi ko kahit na totoo naman ang sinabi niya. Gusto kong manghingi ng tulong pero hindi ako vocal na tao at nasasamaan ko pa ng tingin ang sumusubok na tulungan ako. "It's okay. I know it's not easy. Ganyan rin ako dati. 'Yung kailangang kailangan kong makahingi ng tulong pero nahihiya ako. Para bang nasa gitna ako dahil gusto kong makahingi ng tulong pero nahihiya ako at the same time ayoko dahil nag-o-overthink ako. Ganyan ka rin dati 'diba?" mabilis akong napalingon sa huling sinabi niya.

But when he's speak in english he has a american accent. Humalak-hak nalang ako sa tawa ng marinig ko ang kaniyang pag ta-tagalog. Hindi dahil muka siyang t*nga sa pag tatagalog kundi ang cute nya mag tagalog but he's getting into my nerves. Ina asar ko lang sila. Kung mang g*g* lang sila umalis na sila, wala kaming time ni amara para maki pag g*g*han sa kanila. Ang dami daming babae dito na bi-bwisiten kami pa.

tanong ko sa aking sarili habang tinititigan ko ang mga papel na nagsikalat sa aking lamesa sa loob ng aking kuwarto. Kanina pa ako sumusubok magsulat nang isang prologo ngunit hanggang ngayon ay hindi ko magustuhan kung papaano ko binubuo ang mga iba't ibang salita. Parang hindi sumasakto ang mga ito sa kung papaano ko gustong i-express ang sarili. I was having a hard time formulating words that wouldn't feel awkward when someone reads them. Pero kung susumain, hindi ko naman ipagpapaalam sa kahit sino na mayroon akong ganito. They wouldn't know.

“Magaling humawak ng stress ang Don. Dahil kalmado siya, hindi mo mahahalata. Matanda na ang Don, hija, hindi naman lingod sa ‘yo na lahat ng tumatanda nagiging sakitin.” “Alam ko naman. It just that— I don’t know how to do. Hindi ko alam ang gagawin ko. Parang ang bigat, Doc. Ayaw kong magkaroon ng problema sa mag-aama. Gusto ko tumahimik muli ang mansion. Gusto ko, makita ng Don na buo ang pamilya niya. Pero ang hirap. Yung kahit anong gawin mo, may nakatingin, naghihintay ng pagbagsak mo.”

Kung magsalita 'to kala mo wala ako sa harap niya. Pero she's right. Yun ang problema ko ngayon, hindi naman sa hindi ako magaling sa debates hindi lang talaga ako pala salita. I'm afraid to speak what's on my mind, nakakatakot ma judge. Kaya gusto kung mag Humss kasi it can improve my vocabulary and way of communicating. "Hindi naman siguro tayo masha shuffle, noh? Balita ko kasi wala daw gustong pumunta sa TVL." Kumunot ang noo ko.

"A-Ang hirap hirap." "S-Sobrang hirap, h-hindi ko alam kung papaano ang bagay na 'to. Hindi ko alam kung anong gagawin ko g-gabing kumakalam ang tyan ko na tubig lang ang laman." Hirap na hirap akong nagsalita kaya naman huminga ako ng malalim. "That's why I am questioning why they didn't find me." Bulong ko.

Tiny Changes I Tried Not to See Habang kumakain kami ng breakfast, napansin ko ulit: hindi siya tumitingin ng diretso sa akin hindi siya masyadong nagkuwento madalas siyang malayo ang tingin at kapag nagtanong ako, ang sagot niya laging “okay lang,” “ayos lang naman,” “pagod lang” Pero ako? Kabisado ko na siya. Alam kong hindi pagod ang problema. Alam kong hindi stress lang. Alam kong hindi work lang. There’s something else. Someone else. Something lingering.

Pero ang hirap naman tuparin niyon kung sarili kong ama dina-down ako. "Ang hirap magsumikap sa buhay. Yung walang may proud sayo. Walang naka-appreciate sa pagod at hirap mo. Yung hindi nila nakikita ang pagsusumikap mo, " pinahid ko ang luha na kumawala sa mga mata ko. "Ang hirap lang kasi mismong tatay ko pa ang nang-da-down sa akin. "