Words Don't Come Easy Novels & Stories

Ang aking kakarampot na pag-asa'y gumuho. Siguro'y hanggang dito na lang talaga ako, sa buhay na mag-isa at walang nagmamahal. Makailang-ulit nang may kumatok sa cubicle kung nasaan ako upang magtanong kung maayos lang ako, tanging 'yes' lang ang sagot ko. Baka kasi 'pag sinabi kong 'no' ay magtanong sila kung bakit. Hindi ko na kaya pa ang bumuo ng salitang english upang ipaalam sa kanila. Pagod na ako. Hindi rin naman nila masosolusyunan ang problema ko.

“Don’t rush things.” Napakunot ang noo ko habang pilit kong inuunawa yung ibig niyang sabihin. How could he say those words so easily? Paano niya nagagawang maging ganito kakalma habang ako halos mabaliw na kakaisip? At higit sa lahat… Bakit parang alam na alam niya kung ano yung hinahanap ko kahit hindi ko naman masabi nang diretso?

Trabaho lang ito, inuulit niya sa sarili. “Ginawa ko lang ang dapat gawin,” malamig niyang bulong, pilit pinapatibay ang sarili. Ngunit bakit tila ba walang kapayapaan ang mga salitang iyon? Bakit parang bawat letra ay mabigat, mahapdi, at tumutusok sa kanyang konsensya?

Habol ko na rin ang paghinga at medyo nahihilo na rin ako dahil sa taas ng inaakyat namin. Akala ko pa naman kanina ay sobrang easy at basic lang nitong ginagawa namin dahil sanay naman akong maglakad dati sa tuwing may pasok ako at kinkapos ako sa budget. Akala ko kaya ko umakyat sa pinakataas ng wala man lang pawis. Kahit ang totoo niyan, ngayon pa lang ay pawis na pawis na ako kahit pa malamig naman ang paligid.

Pero bakit parang malaking bagay? Napapikit siya, pinipigilan ang sarili na mag-overthink. Pero imposible. Paano siya hindi mai-stress kung mismong boss niya ang nagyaya? At hindi lang basta yaya—kasama pa ang mga salitang, “Don’t think too much. Just let me try.” Don’t think too much pa nga, samantalang ilang araw na niyang iniisip ang panliligaw nito na nagdadala pa sa kaniya ng stress. Paanong hindi siya ma-stress kung palagi niyang iniisip?

“Kung magsasalita man kayo ng Ingles, maari po bang simple words lang? Hindi ko kasi labis maintindihan ang mga salitang ginamit mo kanina tulad ng 'comprehend', 'irreverence', 'lousy' and 'witless'. Mabilisan ko siyang dinuro. “Excuse me, Ms. Ricafrente. Don't you ever do that. I've stated a while ago that you're not allowed to ask questions and you're not allowed to complain. You're so witless. It's so bashful if someone professional like me heard you complaining and disobeying the rules and regulations. You're so... slow. I don't believe that you're such like that.” Napahilot na lamang ako sa aking noo dahil sa aking nalaman.

Kanina hindi ako pinapansin ngayon ang sama ng tingin sa akin. Hirap niya talagang espelengin parang yung pinakamataas na word sa dictionary. O kaya parang math, hirap intindihin. Hindi ko naman alam kung saan hahanapin ang pinapahanap nilang X, edi ipahanap nila sa mga taong bitter. Yun mas madali. Napatango-tango naman ako sa naiisip ko. Oo nga no?

paano pa kaya kapag nalaman niya? God, this is a lot in just a day. It's too hard.

Tahimik lang akong nakatingin sa kaniya habang unti-unting bumibigat ang pakiramdam ko. Not because his words hurt. But because they felt terrifyingly true. "You make it sound so easy," pilit kong biro kahit bahagyang nanghihina ang boses ko. "It's not easy," he admitted immediately. "I'm still learning too." Napataas bahagya ang kilay ko. "You?" A faint chuckle escaped his lips. "Yes, me." "But you look like someone who doesn't care about anyone's opinion."

Kinabahan lang pala ako sa wala! Ilang beses pa muna akong napalunok bago nakapagsalita. “Naging sobrang busy kasi ako nitong mga nagdaang linggo. P-Pasensya na.” I pinched my thigh when I stuttered. Hindi pa rin kasi humuhupa ang bilis ng kabog ng dibdib ko. “Does my dad giving you a hard time? Sobrang dami ba ng pinapagawa niya sa ‘yo? I can talk to him if you want--”