Novel & Cerita Words Don't Come Easy

Hindi niya kayang gumastos para sa sarili niya. Bawat kinakain niya, dapat niya munang pagtrabahuhan. Dapat muna siyang kumilos at mapagod bago kumain. At hindi lang iyon, makakatanggap pa siya ng masakit na salita sa kanyang pinsan. At doon niya napagtantong mahirap maging mahirap. Mahirap kapag walang pera. Walang bilang. Walang kwenta.

"Wala po talaga akong intensyong mangyari iyon." "Hindi mahalaga ang intensyon mo. Ang mahalaga, napahiya ako dahil sa iyo. Alam mo ba kung gaano kamahal ang bag na binasa mo? Kahit magtrabaho ka rito ng dalawampung taon, hindi mo pa rin iyon mabibili." "Opo." "Tingnan mo nga ang sarili mo. Ganiyan talaga ang problema sa mga taong lumaking mahirap. Kulang sa refinement, kulang sa breeding at kulang sa common sense."

May halo rin itong personal na laban. Biglang nagsalita si Doña, parang narinig niya ang buntong-hininga ko. “Alam kong hindi madali ang pinasok mo, Stefanie. Sa bawat araw na nandito ka, mas nakikita ko kung gaano ka tapang.” “Tapang? Ako po? Hindi nga po.” “Hindi ka pa sanay magpanggap,” sagot niya agad. “Kaya kitang basahin.”

At mabilis ang ginawang pagtalikod sa akin. Napaawang ang labi kong tinitigan ang likod niya. Huh, ibang klase nga naman ang isang 'to. Ang hirap makuha, at nakakasira sa bawat araw ko. Sana nga pala ay inihanda ko ang sarili. Pero hindi, sa salita lang ako palaging handa at hindi sa gawa.

"Will you stop being possessive? Nakakahalata na sila. Gustong gusto mo na yata talagang malaman nila." "Mas mabuti pang malaman na nila para hindi ka na ipinipilit sa iba. Ayokong mapunta ka sa iba. Lalong hindi ngayong nandito pa ako. Apat na buwan lang naman. Mahirap ba 'yun?" Pumikit siya nang mariin. I know it's hard. It's really hard, Wesley. It's hard to just wait for a divine intervention to make things possible. It's frustrating to even want something that is not meant for you. Naiintindihan ko.

Nasa isang bansa siyang hindi niya alam ang wika, walang kaibigan, at walang sumusuporta. Naghahanap siya ng kahit anong trabahong mapapasukan, kahit madumi o mahirap. Sa loob ng sampung taon, pinasan niya ang lahat ng hirap. Nawala ang lahat ng kanyang kalambutan at pagiging maarte.

Akala nya daw ay hindi na ako babalik dahil sa paglalayas ko kagabi pero hindi nya alam na may isang salita ako at hindi ako titigil hanggat hindi ko nakukuha ang gusto ko. Akala ko pa naman ay tatantanan na ako ng kamalasan, hindi pa pala. Nagkataon pa talagang wala ang tubig kung kailan schedule ko sa banyo. Hindi pa naman ako nakaligo bago ako pumunta dito dahil baka maabutan ko ang rush hour sa daan. "Tangina! Ang haba ng pila, baka abutin ako ng siyam-siyam dyan e."

Page Nineteen. —————————— Hindi ko inaasahan na aabot ako sa puntong mental blocked. Iyong alam mo naman mga gagawin mo pero parang hindi? Iyong sa sobrang dami mong iniisip at sa dami mong gagawin nag end up ka na lang sa pagkakatulala and asking yourself kung ano mga gagawin mo. Ganoon. Ganoon na ganoon ang nararamdaman ko ngayon. Tambak ang school projects, paperworks, SSC obligation, exam, story deadlines. These are all killing me inside! Shucks1 Bakit kasi kailangan pa natin mag-aral? Tumigil na lang kaya ako sa pag-aaral tapos tanggapin ko na nang tuluyan ang offer na permanent job ng EasyWrite? Kikita naman ako ng malaki dun maliban pa sa kinikit ko sa bawa libro na nirerelease ng Eas

Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at panay ang paglalim ng kanyang hininga. “I don’t think we should be doing this,” medyo hirap niyang wika dahil sa panay na paghugot ng malalim na hininga, pinipigilan ang sariling mapadaing sa bawat kagat nito sa kanyang leeg.

Ngumisi ako. "If I go easy on them hindi sila makakaramdam ng challenge, and that's what life is all about. Kailangan nilang malaman iyon habang bata pa sila. You don't get what you want the easy way. Kung may gusto ka paghirapan mo and if you're really determined then don't give up."