Working In Progress Quotes Novels & Stories

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

“Hindi ako abala. Puwede tayong pumunta.” Ang lakad patungo sa kanyang opisina ay napakaikli at napuno ng mas maraming ideya tungkol sa kung ano ang magagawa sa kanyang kumpanya. Naramdaman kong halos nakuha ko na ang trabaho kahit wala pang nakukumpirma.

natatawa kong sabi. "Advance mo naman mag-isip, tutulungan naman kita kapag nahihirapan ka sa trabaho mo." "You will? Thank you in advance kung maging totoo man yan. Pero duda ako na may matatapos tayo na trabaho dahil you know. Tamad ka minsan," natatawa kong sabi.

“Wala na bang ibang pwedeng gawin? Isang simpleng presentasyon lang, at hindi mo pa nagagawa nang tama!” Umiling si Antonette, ang kanyang mga luha ay nagsisimulang tumulo. “Sir, masakit po ang mga sinasabi niyo. Sinusubukan ko pong maging mas mabuti sa aking trabaho, pero sa bawat pagkakataon na nagkakamali ako, nagiging mas mahirap para sa akin ang magpakatatag.”

Hindi makatuwiran na sisihin ang isang walang katapusang pagawaan. Si Jayster ay sumimangot, na iniisip ito sa ganitong paraan, talagang may ilang katotohanan, sinaktan siya ni Quinn, ngunit hindi ito dahil lumipat siya sa pagawaan ng apatnapu't apat, kahit na sa ibang mga lugar, mahuhulog pa rin siya sa larangang ito. "Ang bawat tao'y nagsimulang magtrabaho, at mula ngayon hanggang ngayon, ito ay kung saan kami nagtatrabaho." Sinabi ni Jayster sa koponan.

“PORTIA!” First day of work ko ulit ngayong araw kaya marami akong ginagawa at kailangang tapusin, lalo na ’yong mga naiwan kong trabao no’ng nakaraan. Dahil sa pagiging abala ko, hindi ko na rin namalayan ang paglipas ng oras. At kung wala pang may umisturbo sa akin, hindi pa ako mapapahinto sa ginagawa ko sa tapat ng mesa ko.

Ngayon, parang sanay na ako sa katahimikan. Iyon ba ang ibig sabihin ng propesyonal? Ang marunong umiwas kahit may nais pang sabihin? Ibinaba ko ang tingin ko sa mga papeles sa harap ko at ipinagpatuloy ang trabaho. Maayos ang takbo ng mga araw ko sa ARC. Walang sigawan, walang tensyon at walang biglaang utos na may halong personal. Lahat malinaw at lahat ay nasa tamang lugar.