Working In Progress Quotes の小説・ストーリー

“Sige, sabihin mo ang naintindihan mo dito!” Sinabi in Quinn, “Ano pa? Pagdating sa physics, hindi ba’t invalid work lang ito? Hindi makukuha ang ninanais na pagbabago kahit na magsikap ka…” Kumaway si Dorothy, naiinis siya. “Isa akong estudyante sa liberal arts, kaya huwag mo akong kausapin sa physics. Ipapaliwanag ko ang ibig sabihin ng idle work sa madaling paraan na maiintindihan ng lahat.”

“Yup. Pero you’re the one making progress today, Heaven. Ang dami mo ngang nagawa sa first day mo bilang Junior Engineer.” Napangiti ako, kahit napapahiya. “Kaya ko rin naman. I have to prove myself, ‘di ba?” “Oo, at mahalaga rin iyon sa iyo,” sagot niya. “Gusto ko lang makita na hindi ka tinatamad sa trabaho mo.” Tumango ako, sabay kuha ng bulaklak mula sa kaniya. “Salamat,” malambing kong sabi.

“Pero minsan, Kerry, kailangan mo ring maglaan ng oras para sa sarili mo. Hindi ka robot.” Pinilit kong ngumiti, pero alam kong may laman ang sinabi niya. Sa kabila ng tagumpay at saya sa bawat proyekto, naroon ang pagod na hindi ko laging pinapansin. “Siguro nga. Pero paano naman tayo uusad kung hindi natin itutulak ang mga plano?” “Progress doesn’t always mean working nonstop,” sabi niya, seryoso na ngayon. “Sometimes, you need to step back to see the bigger picture.”

“Wala na bang ibang pwedeng gawin? Isang simpleng presentasyon lang, at hindi mo pa nagagawa nang tama!” Umiling si Antonette, ang kanyang mga luha ay nagsisimulang tumulo. “Sir, masakit po ang mga sinasabi niyo. Sinusubukan ko pong maging mas mabuti sa aking trabaho, pero sa bawat pagkakataon na nagkakamali ako, nagiging mas mahirap para sa akin ang magpakatatag.”

natatawa kong sabi. "Advance mo naman mag-isip, tutulungan naman kita kapag nahihirapan ka sa trabaho mo." "You will? Thank you in advance kung maging totoo man yan. Pero duda ako na may matatapos tayo na trabaho dahil you know. Tamad ka minsan," natatawa kong sabi.

Hindi makatuwiran na sisihin ang isang walang katapusang pagawaan. Si Jayster ay sumimangot, na iniisip ito sa ganitong paraan, talagang may ilang katotohanan, sinaktan siya ni Quinn, ngunit hindi ito dahil lumipat siya sa pagawaan ng apatnapu't apat, kahit na sa ibang mga lugar, mahuhulog pa rin siya sa larangang ito. "Ang bawat tao'y nagsimulang magtrabaho, at mula ngayon hanggang ngayon, ito ay kung saan kami nagtatrabaho." Sinabi ni Jayster sa koponan.

May naisip na siya ay sa ngayon ito palang ang paraang alam niya na baka sakaling umepekto. "It's not working. But I'm thinking of some new plan." =================

Matigas niyang sinabi ang huli. Nakahinga ako ng maluwag. That's not work kaya, "Ayoko." Sambit ko. "That's not a work." Kung tatanggap ako ng pera dapat galing sa pinagtrabauhan ko. "It's a work. Cooking is working. Chefs jobs is cooking. Attendance is a must at work. I'm asking you to be in the house so... And come on! Not avoiding me is a huge work for you. Am I not right?"

“PORTIA!” First day of work ko ulit ngayong araw kaya marami akong ginagawa at kailangang tapusin, lalo na ’yong mga naiwan kong trabao no’ng nakaraan. Dahil sa pagiging abala ko, hindi ko na rin namalayan ang paglipas ng oras. At kung wala pang may umisturbo sa akin, hindi pa ako mapapahinto sa ginagawa ko sa tapat ng mesa ko.

Ngayon, parang sanay na ako sa katahimikan. Iyon ba ang ibig sabihin ng propesyonal? Ang marunong umiwas kahit may nais pang sabihin? Ibinaba ko ang tingin ko sa mga papeles sa harap ko at ipinagpatuloy ang trabaho. Maayos ang takbo ng mga araw ko sa ARC. Walang sigawan, walang tensyon at walang biglaang utos na may halong personal. Lahat malinaw at lahat ay nasa tamang lugar.