Tuwing binabasa ko ang 'Ulikba', parang nabubuhay muli ang maliliit na alaala ng isang bayang unti-unting nawawala sa mapa. Ang pangunahing tauhan na si Mara ay umuuwi mula sa lungsod dahil sa kamatayan ng kanyang lola, at doon niya natuklasan na ang bayan ng 'Ulikba' ay tinatakpan ng mahiwagang hamog na nag-aalis ng alaala ng sinumang malalantad dito. Mabilis ang takbo ng kuwento: mula sa mga lumang liham na nagpapakita ng nakaraan hanggang sa pagsasaliksik ni Mara sa isang punong tinatawag na 'Ulikba' na, ayon sa alamat, humahawak ng mga nawalang alaala.
Sa unang bahagi ipinapakita ang mga simpleng buhay at init ng komunidad—tinda sa palengke, mga kwentuhan sa tabing-dagat—habang unti-unti ring inihahain ang misteryo. Sa gitna naman, lumilitaw ang tensyon: may mga dayuhan na gustong gawing resort ang lugar, at ang hamon ng pagpili ng pag-alala kontra paglimot ang nagiging sentro ng tunggalian. Sa huling kabanata, nagkakaroon ng mahirap na kapasyahan si Mara: ipapanumbalik ba niya ang masakit na mga alaala para sa kabuuan ng bayan, o iiwan ang katahimikan kapalit ng kaligtasan?
Personal, natangay ako ng emosyonal na paglalakbay ng mga tauhan. Hindi perpekto ang pagsagot ng nobela sa lahat ng tanong, pero maganda ang balance ng mitolohiya at pang-araw-araw na buhay—parang lullaby na may bahid ng lungkot at pag-asa.