Yaoi Adalah

“อูยยยยย… ” กันย์ครางเสียงยาน… ริมฝีปากห่อรัดเป็นวงด้วยความเสียวซ่านและเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ด้วยความหนึบแน่นและฝืดคับของช่องทางน้อยๆ ที่ยังไม่เคยโดนอาวุธประจำกายของชายใดใส่มาก่อน ทำให้พ่อเลี้ยงไม่อาจดันให้มิดดุ้น “งืออออ… ผมเจ็บ… ” เสียงของกันย์สั่นเครือ… เม้มปากแน่น น้ำตาไหล แต่เสียงร้องอุทธรณ์และแววตาวิงวอนน่าเวทนาก็ไม่ได้รับความปรานีจากคนตัวใหญ่

จ้าวเสี่ยวหมิงบุรุษที่ได้ขึ้นชื่อว่าเลวทรามต่ำช้า จากเด็กน้อยผู้ถูกไล่ล่า สู่ การเป็นจอมมารผู้สูงส่งแต่ชะตากลับพลิกผันจนต้องมาสิงสู่ในร่างของหลิวมู่เหยียน ดรุณตัวน้อยรูปร่างบอบบาง

“อู้ววว… หนูวินน์ครับลุงอยากกระแทกหนูเหลือเกิน… ” เสียงของลุงเดฟกระเส่า มือใหญ่สาวลำเอ็นสีน้ำตาลคัดแข็งเป็นลำ รูดขึ้นลงเป็นจังหวะ “ซี้ดดดด… ” สิ่งที่เห็นทำเอากวินท์รู้สึกเสียววาบตรงง่ามก้น เผลอร้องครางออกมา ยืนขมิบก้นแอบมองความลับของเพื่อนพ่อด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นที่ต้องการของลุงเดฟ “ลุงเดฟครับ… ” ไม่น่าเชื่อ… กวินท์ไม่อยากจะเชื่อว่าลุงเดฟจะเป็นเกย์ แต่สิ่งที่เห็นและประโยคที่ได้ยินชัดเจนเต็มสองหูก็ช่วยยืนยันว่าลุงเดฟกำลังคิดอะไรกับตน กวินท์ตื่นเต้นมากจนเผลอทำขวดน้ำที่ถืออยู่ในมือร่วงลงพื้น ทำให้ลุงเดฟที่กำลังสาวลำเอ็นอย่างเมามันถึงกับชะงัก รีบก้าวเข้ามาชะโงกมองหลังพุ่มไม้ที่อยู่ห่างออกมาเพียงไม่กี่ช่วงแขน

วันรับน้องเป็นวันที่ผมได้พบกับพวกเขา...รุ่นพี่ที่ออกโหมดโหดแต่หน้าโคตรหล่อ และที่สำคัญผมตกหลุมรักพวกเขาพร้อมกันสามคน! "ขี้อ่อยนะเรา ถ้าพี่เอาหนูไม่รอดนะ" "ผมไม่ง่ายนะ แต่ห้องว๊างว่าง!" "อย่าอ่อยให้มากผัวมึงนั่งอยู่นี่!" "ไม่ได้อ่อย แค่บริหารเสน่ห์เฉยๆ" "ทำไมเธอขี้อ่อยจัง ถ้าพี่ทนไม่ไหวเธอโดนจับเอาแน่!" "พร้อมนะครับแค่ผัวขอ!" *เรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน อาจมีคำหยาบคาย เนื้อหาที่ไม่เหมาะ กิจกรรมรักของผู้ใหญ่ ควรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ* •ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหาเด็ดขาด •ไรท์ด้นสดทุกเรื่องนะคะ อาจจะอัพช้าบ้างเพราะมีหน้าที่หลายอย่างค่ะ •ขอแค่กดถูกใจ คอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจให้กันบ้างจะได้มีแรงในการอัพทุกวันและเรื่องต่อๆไปนะคะ เรื่องนี้แต่งขึ้น 26/04/2566 เวลา 23:07น.

เมื่อได้โอกาสอีกครั้งผมสัญญาว่าจะเลือกพี่ปราชญ์ และเป็นภรรยาและหม่าม้าที่ดี

จากหนึ่งในเด็กเลี้ยง สู่คุณชายบ้านอัครพิเสธ เพื่อขึ้้นเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของคุณป๋า

“ห้ามเข้ามาในห้องครับ แล้วกรุณาเก็บฟีโรโมนไว้ให้หมดด้วย ผมไม่อยากได้กลิ่นคุณตอนนี้” “แต่เขาว่าคนท้องและเด็กจะอารมณ์ดีถ้าได้กลิ่นฟีโรโมนของคนเป็นพ่อนะฟา”

Vanilla Prastika (24 tahun) terpaksa melarikan diri dari Aryan Aditama (26 tahun) saat hamil setelah mengetahui dirinya hanya dijadikan bahan taruhan. Ia memutuskan untuk membesarkan sang anak seorang diri karena sakit hati. Tidak dinyana 4 tahun kemudian bertemu lagi dengan Aryan secara tidak disengaja di sebuah hotel. Vanila merupakan produsen penyetor hiasan makrame di hotel yang baru saja dibeli oleh Aryan. Kali ini Aryan sempat berbicara dengan Zayn (3 tahun) putra yang disembunyikan Vanilla darinya. Karena rasa penasaran terhadap alasan Vanilla yang dulu pergi tiba-tiba dan anak yang bersamanya, Aryan pun melakukan penyelidikan. Lambat laun ia mengetahui jika Zayn adalah putranya, tetapi Vanilla sudah akan menikah dengan pria lain, Gavin. Semakin Vanilla menghindar, Aryan kian mendekat dan merasakan benih-benih cinta yang tersisa. Vanilla yang semula ragu dengan pernikahan dengan Gavin, semakin bimbang untuk melanjutkan pernikahan tersebut. Apalagi ibu Gavin tidak setuju, karena Vanilla adalah seorang ibu yang memiliki pernikahan sebelumnya. Karena itu, Vanilla membatalkan pernikahan dan membuat Gavin tidak terima. Suatu saat, Gavin menculik Vanilla. Aryan yang panik langsung menyelamatkannya. Melihat perjuangan Aryan, Vanilla luluh dan Gavin dipenjara karena upaya penculikan terhadap Vanilla. Akhirnya Vanilla dan Aryan menikah dan bahagia selamanya

Charin Stafford mematahkan tiga tulang rusuknya sendiri untuk bisa melarikan diri dari rumah sakit jiwa. Hal pertama yang dilakukan Charin setelah melarikan diri adalah pergi menandatangani surat persetujuan donor organ. "Bu Charin, kami berkewajiban memberitahumu kalau ini adalah donasi khusus. Jenazahmu akan digunakan sebagai bahan percobaan untuk reagen kimia korosif jenis baru. Nantinya, mungkin tubuhmu nggak akan tersisa, bahkan nggak satu tulang pun." Charin menekan dadanya yang berdenyut sakit. Tulang rusuk yang patah membuat suaranya terdengar seperti mesin yang rusak. Dia menarik sudut bibirnya dengan susah payah, menunjukkan senyuman yang terlihat lebih menyedihkan daripada tangisan. "Itulah yang aku inginkan."

“Aku mau pindah,” kata Aira suatu malam. Arsen hanya tersenyum, seolah itu keputusan paling wajar di dunia. “Kalau gitu, aku ikut.” Mereka sudah hidup bersama sejak kuliah. Berbagi ruang, waktu, dan kebiasaan kecil yang tanpa sadar berubah menjadi kebutuhan. Saling bergantung, saling menjaga, tanpa pernah berani menyentuh satu batas yang terlalu berisiko untuk dilanggar, yaitu perasaan. Hingga suatu hari, Arsen mendengar rumor bahwa Aira menyukai seseorang. “Bener?” tanyanya, setenang mungkin. Aira mengangguk. Ia mengakui perasaannya, tapi saat Arsen bertanya lebih jauh, ia memilih diam. Bukan karena tak ingin jujur, melainkan karena nama yang ingin ia sebut adalah milik Arsen sendiri. Namun kebungkaman itu justru melahirkan salah paham. Arsen mulai percaya bahwa pria yang disukai Aira adalah Adrian, manajernya. Dari satu kesalahpahaman kecil, jarak pelan-pelan tercipta di antara mereka, meski keduanya masih berdiri di tempat yang sama. Karena sejak awal, mereka sama-sama tahu, rumah itu selalu ada di samping. Lantas, jika mereka sama-sama saling mencintai, apa lagi yang sebenarnya mereka tunggu? Ikuti akun sosmed IG @hana_ryuuga untuk update novel