Умный 소설 & 이야기

และได้แต่เก็บเอาไว้ในใจ เขาอายุ 43 แล้ว มันจะดูน่าเกลียด เหมือนไอ้เฒ่าหัวงูไหม ถ้าดันไปนึกชอบพอเพื่อนของลูกสาวเข้า ​ได้แต่คิดนั่นแหละ...ขืนลูกสาวรู้เขาจะต้องโดนยัยหนูหยุมหัวเอาเปล่าๆ เขาปลื้มหนูวีวี่ ที่เป็นเด็กน่ารัก กิริยามารยาทละมุนตาไปหมด หน้าตาก็สวยหวานละไม...เป็นคน ฉลาด อนาคตของเด็กสาวคงไปอีกไกล เปรียบเสมือนดอกไม้แสนสวย กำลังผลิบาน เขาไม่ควรเด็ดหล่อนมาไว้ชื่นชม ​“ครับ...”

เธอพยายามปัดป้อง ผลักมือเขาออกเท่าที่จะทำได้ ซึ่งอาจทำให้มันโกรธจนอาจเผลอใช้แรงกับเธอ แต่เปล่าเลย มันกลับหัวเราะด้วยความสนุก ที่ได้เห็นแมวอย่างเธอหวาดกลัวและพยายามหนีมือของเขา แต่ก็ทำไม่ได้ “มามะคนสวย มาให้ลุงเดชเอาซะดี ๆ แล้วลุงเดชจะทำให้หนูได้ขึ้นสวรรค ์นะครับ”

มินิสเกิร์ตสีขาวสั้นเหนือเข่าโชว์ขาเรียวสวยรับกับรองเท้าส้นสูง ยิ่งทำให้ดูดีมากขึ้น ในมือถือกระเป๋าแบรน์เนมใบหรู “ซื้อเสร็จหรือยัง” “พนักงานไปดูให้อยู่ รอหน่อยไม่ได้หรือไงแค่นี้ทำเป็นรอไม่ได้” “รอได้พี่สาวทั้งคน”

Alan : เออ นั่นสินะ Gavyn : ผับแค่นั้นกับธุรกิจมากมายในเครือมันจะเหมือนกันได้ไงวะ Alan : ก็จริงของไอ้วินมันนะแต่ถ้ามึงไม่ลงมือทำแล้วจะรู้ได้ไงวะกูเชื่อว่ามึงทำได้ Marcus : ใช่ มึงฉลาดขนาดนั้น Alan : ไอ้มาร์ชมไอ้วินเว้ยย

“เพราะเจ้าเหมือนคนฉลาด แล้วคนฉลาดสองคนก็ต้องเป็นสหายกันถูกต้องไหม” มู่เหรินนิ่วหน้ามองคนยกตรรกะแปลกๆออกมาอวดอ้าง “เจ้าจะบอกว่าตนเองคุยกับคนอื่นไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร”