Romans & histoires กลับชาติมาเกิด

Habang nagsasalita siya, hindi niya maiwasang magngalit habang minura, “Letse! Bakit hindi na lang nanatili sa ibang bansa ang mga taong ito na nag-abroad? Bakit kailangan nilang bumalik sa Oskia?!” Hindi ito sineryoso ni Charlie, at ngumiti siya habang sinabi, “Palaging umaasa ang mga tao na ang mga bata na pumunta sa ibang bansa ay babalik sa bansa nila at ugat sa hinaharap. Bukod dito, bumalik siya para magtrabaho bilang professor sa isang university dito. Kaya, tumutulong siya sa bansa at tinutulungan ang pagpapalaki ng mga talento sa bansa natin.”

Wika niya. “Go home? Dito na kayo nakatira simula ng magcollege ka. Ito na ang tahanan mo ngayon at kung gusto mong umuwi ng Pilipinas pwede naman pero hindi ka pwedeng magstay dun.” Umiling si Brianna. Desidido na siyang bumalik ng Pilipinas maging kapalit man nun ay ang pangarap niyang matagal niyang inabot.

Finally after years of being away, our daddy found his way to us. Sa dami ng mga nangyari hindi ko na inaasahan na bumalik pa sa lugar na pilit ko nang kinalimutan. But today were here inside the plane for our flight back home. I never thought that this day will come, that I have to go back to Philippines. But life as it is, full of surprises.

"Kami ay orihinal na nabuhay nang napakahusay bilang isang pamilya na may tatlo, ngunit ang aking kalahati ay kailangang gumawa ng ilang mga bagay sa loob ng bansa. Sa huli, hindi na siya bumalik. “Namatay kasi siya sa bansa. “Wala akong ibang paraan. “Ang tanging magagawa ko lang ay ipagpatuloy ang pamumuhay kasama ang anak na babae na naiwan niya sa kanyang asawa. Nagkataon lang na gustong bumalik ng nanay ko dahil sa katandaan niya, kaya bumalik kaming tatlo. “Gayunpaman, kababalik ko lang, at wala akong pera, at wala akong anumang koneksyon.

She felt reassured thinking her father is just around, guiding her with every decisions she’s making. “Babalik ako, Daddy. At sa pagbalik ko, isasama na kita. This country did nothing but hurt me and I don’t want to go back here. Ikaw lamang ang masayang memorya na naalala ko sa bansang ‘to. And I want to take you with me. Para palagi na po kitang mabisita. I also want to introduce you to my babies. I want to show you the country that made me feel home. I want to take you there.” Muli niyang hinaplos ang pangalan nito. “But for now, I have to go.”

"I need them, Lord. I need my babies, please... give them back. Mahal na mahal ko sila. I promise, mas aalagaan ko sila, ibalik mo lang sila sa akin. Pakiusap." It's always like that. Mula nang dumating ako rito sa America ay wala akong ginawa kundi ang umiyak. tumulala, at magmakaawang ibalik ang mga anak ko. I know it's impossible. But I am still hoping that it was just a dream, a bad nightmare.

humingi ng tawad sa kaniya, para saan pa, wala nang saysay sa kaniya ang anumang lalabas sa mga bibig nito. Kaya bakit la ito bumalik ? sana ay nanatili na lamang ito doon sa bago nitong pamilya at gindi na sana nagpakita pang muli sa kaniya. Ngayon pa ba kung kailan ilang taon na siya at kaya nang tumayo sa sarili niyang mga paa, samantala noong mga panahong kinakailangan niya ng isang ina wala ito sa tabi niya dahil may bago na itong kinakasama. Kaya anu pang saysay ng pagbabalik niya. Parang naging sariwang muli sa kaniyang alala ang ginawang pag iwan ng ina sa kanila .

Hinalikan ko ang ulo niya at marahang niyakap. “Promise, anak. No matter what.” At sa gabi ng unang araw ng pagbabalik namin sa Pinas, habang nakayakap si Kara sa akin at tahimik ang mga bata sa kani-kanilang kwarto, muling pumasok sa isip ko ang pangakong binuo ko sa sarili ko. Kahit ano pa ang dumating... lalaban ako para sa kanila. This is not just a homecoming. This is the start of a stronger family.

Ganun lang ang ginawa niya buong araw. At maya-maya umiiyak. Kaya mugtong-mugto ang mga mata niya kakaiyak. Nung gabi na nga ay nakaramdam na rin siya ng gutom kaya nagluto nalang siya ng pancit cantoon. Habang kumakain nga ay umiiyak siya. Para tuloy siyang tanga niyan. Nakapag decide na nga siyang babalik nalang siya sa ibang bansa at magpapaka wild girl. Kaya kinabukasan rin ay umalis na siya pabalik sa america.

Bilang nag-iisang tagapagmana, wala siyang ibang pagpipilian kundi umuwi at iligtas ang kabuhayan ng kanyang mga mahal sa buhay. Sa kabila ng kanyang kalagayan, matatag ang kanyang desisyon. Babalik siya sa Pilipinas—ngunit sa pagkakataong ito, hindi na bilang mahinang asawa, kundi bilang isang matatag na ina at babae na handang harapin ang anumang pagsubok. Hindi niya alam na ang kanyang pagbabalik ay magdadala sa kanya muli sa landas ng lalaking kanyang iniwan, at magbubunyag ng lihim na magbabago muli ng takbo ng kanilang mga buhay.It's up to fate for me and my baby when we return to the Philippines, I hope our paths never cross again,Because the pain is still here in my heart, I don't kn