กลับชาติมาเกิด Mga Nobela at Kwento

Jeric POV I’m finally back in the Philippines—for good. Matagal ko ring inisip kung babalik pa ba ako dito. Too many memories. Too many ghosts. Pero ngayon, iba na ang dahilan ko. Nandito ako hindi para balikan ang nakaraan, kundi para simulan ang bagong buhay ko kasama ang fiancé ko.

"I-I am sorry, Iha. Sinubukan ko na ilayo ka sa l-lahat ng ito and that is also the reason why I chose for you to live abroad, but you’re not making it any easier for me back then; I simply have to choose to bring you back here." But she still didn’t make things easier for her father when she returned to the country. Mas lalo lamang nga na gumulo ang sitwasyon nila dahil sa mga pabigla-bigla na desiyson niya na hindi niya talaga pinag-isipan man lamang.

Kahapon lang ay para silang batang bumalik sa nakaraan pero ano pa nga ba ang magagawa niya? Pinapangako ni Ffion na babalik siya agad. Mahalaga rin ang kaniyang Ina at nag-iisang kamag-anak lang siya nito kaya kailangan niyang bumalik ng Maynila. Personal niyang kukusmutahin ang Ina.

Hindi lang ito tungkol sa pagbabalik sa probinsiya—ito ay pagbabalik sa pinagmulan, sa mga tao na handang sumuporta at magmahal kahit ano pa man ang mangyari. Napahawak ako sa tiyan ko, kung saan naroroon ang pinakamahalagang biyaya namin ni Killian. Isang bagong buhay na magpapasaya sa amin, magpapalawak ng aming pamilya, at magbibigay ng bagong pag-asa. “Balik probinsya kami, baby,” bulong ko sa sarili ko. “Dito magsisimula ang lahat.”

Takot na baka lumaking walang ama itong batang nasa sinapupunan ko ngayon. Pinilit lang ako ni Maisha na bumalik dito dahil na din buntis ako at kailangan ng bata nang ama. Kailangan nga ng aking anak ng isang ama ngunit ang ama ng aking anak, ganundin ba? Ngayong nakikita kong kinababaliwan pa din nito si Ate Soe na hindi naman siya minahal simula palang. Tama pa ba na bumalik ako dito?

Saglit akong natigilan. "No, of course not." Ani ko dito. I assure her na hindi mali ang pagbabalik nito ng pinas. All she wanted was to live here with her son in peace. Hindi naman nito ineexpect na may mangyayareng ganito.

“Wala akong pagpipilian.” “Kailangan kong alagaan ang anak niya—ang anak na iniwan ng kanyang yumaong asawa.” “Tumatanda na rin ang nanay ko at sabik nang bumalik sa China, kaya bumalik kaming tatlo, umaasang makapagsimula muli.” “Pero wala akong kakilala rito. Wala akong ipon, wala akong koneksyon, wala akong pundasyon.”

hindi na naman nito pinatapos ang sasabihin ng tao ng mag salita ito. “No regresé para salvarte a ti y a tu familia, regresé porque no quería lastimar a quien amo. Me voy ahora..” (I didn't come back to save you and your family, I came back because I didn't want to hurt the one I love. i leave now..) malamig na wika nito at umalis na ito sa harapan namin.

“Hindi na tayo magkakalayong muli, baby boy. Babalik na tayo sa Chipan para makasama ang lolo at lola mo at ang buong Kunglaw.” “Talaga po, mama?” Bahagya namang dumsitansiya si Eiress at hinaplos ang pisngi ng anak niya. “Oo, anak. Babalik na tayo sa dati nating buhay. Sa masaya at payapang buhay.” Nakangiti niyang sabi. “Kasama po ba natin si Papa?”

Umiyak lang siya at walang ibang inisip kung hindi ang hinagpis na kanyang nararamdaman. Sa isang iglap, iniwan siya ng kaisa-isa niyang pamilya. Mula ngayon mabubuhay na siyang mag-isa lang. Noong nasa abroad siya ay hindi niya ito nararamdaman dahil sa isip niya’y may naghihintay sa kanyang bumalik. Ngayon sino na ang babalikan niya?