กลับชาติมาเกิด Novels & Stories

"I'm going back." ---

Ang matanda na hindi niya iisiping maging kahit ano pa. So, I left the country and never came back. Hindi na ako nagpaalam. Hindi na ako nagpakita pa. Umalis na lang ako. Lumipad ako pabalik sa Italy. Binalikan ko ang bahay ko roon na malayo sa lahat. Binalikan ko ang buhay ko na walang si Samantha. Binalikan ko ang trabaho ko na siyang nagpapalayo sa akin sa lahat ng tao.

“Pagkalipas ng ilang taon, bumalik siya, ang babaeng bigla na lang nawala noon. Doon ko lang nalaman na hindi pala siya kusang umalis. Ipinadala siya sa abroad ng pamilya ko.” Muling kumintal ang pait sa mga mata niya. “Nagbalik ang lahat. Nagkaroon kami ng relasyon. Nabuntis siya at sinabi niyang kailangan kong panagutan. Kung hindi, aalis na naman siya.”

pagpapakilala nito, sabay upo sa isang mataas na silya. “Matagal na akong wala sa bansa. Pero ngayong bumalik ako, nais kong makita kung anong klaseng buhay mayroon dito ang aking apo… at,” tumigil siya, diretso ang tingin sa akin, “ikaw.” Parang natuyo ang lalamunan ko sa bigla niyang pagbaling. Hindi ko alam kung kakampi ba siya o mas malaking panganib pa.

Kaagad na naglakad si Mikaela pabalik sa kaniyang silid at muling ibinalik ang mga regalong binili niya pa sa Pilipinas sa loob ng kaniyang maleta. Ilang sandali pa ay nagpaalam si Ester sa kaniya na ipapasyal lang sandali sa labas ang kaniyang anak at kung sakaling may kailangan siya ay tawagan lamang niya ito. Napaupo naman sa gilid ng kama si Mikaela dahil sa bigat ng nararamdaman. Pakiramdam niya nang mga oras na iyon ay nag-iisa na lang siya. Binitawan niya ang kaniyang trabaho at bumalik ng Amerika para sa isa sanang masayang pamilya ngunit tila yata wala na siyang halaga pa sa buhay ng mga ito. Para lang siyang isang patapong pilit na isinisiksik ang sarili sa lugar na hindi siya naba

seryosong saad niya. Alam ko naman yon e, pero ngayon ay hindi pa pwede, at hindi rin ako papayag na mangyari yon. Years past marami ng nagbago na, birthdays na dumaan, ilang years na rin mula ng umalis ako ng Pilipinas ngayon ay muli akong bumalik, kasama ng anak ko, ang bansang kong saan ako nagmula at nararapat.

Dahil sa biglaang pag-uwi namin sa Pilipinas ay nawalan na ako ng pagkakataon na nalaman na pinirmahan pala nila ang mga kontrata na inilatag ko sa kanilang harapan. Kailangan kong bumalik ng China sa lalong madaling panahon, at tulad ng ipinangako ko sa aking ama ay sa susunod na linggo babalik ako ng China. Kailangan ko lang kausapin si Zac tungkol sa mga bata at sa magiging set-up naming dalawa.

"Mahina na ako at hindi alam kung hanggang kailan ang buhay. Maipangako mo bang mamahalin mo habambuhay ang apo ko at hindi iiwan?" "Opo, lolo, sundin niyo na rin po ang gusto niyang magpagamot kayo sa ibang bansa. Pangako, pagbalik niyo ay may apo ka na sa tuhod!" Isa sa naipangako niya sa matanda noon. "Ayos lang, masaya ako na bumalik ka rito bago manlang ako pumanaw."

"Tinawagan niya ako kahapon at sinabi niya sa akin ang tungkol sa pagbabalik niya sa bansa." "Hay naku, dahil alam mo na, sasabihin ko na ang totoo. Totoo, ayaw ko nang umalis sa bansa dahil babalik na siya." "Mas magiging ligtas kayo kung dadalhin mo si Papa sa abroad."

Hindi niya gustong sabihin ngunit nais niyang makaganti rito. Lumapit ito sa kanya at hinawakan siya sa magkabilang balikat. "What is your motive in returning back here?Di'ba nasa States ang mga magulang mo at ang trabaho mo?So,ibig sabihin lang no'n,kaya ka bumalik ay para habulin ang mga ari-arian ng Papa Leonardo mo na ibinigay niya kay Mama Mercy noon."mariing sabi ng binata sa kanya.