กลับชาติมาเกิด นิยาย & เรื่องราว

Naisip ko tuloy ang magulang ko na nagaantay sa aming pagbabalik. Habang gingabayan ako ni Roman papasok sa sala. Nabuo na sa isipan ko na kinabukasan din ay lilipad na kami pabalik ng Amerika. Hindi ko alam kung papaano ko ipaliliwanag sa magulang ko na kailangan na naman naming lumayo, magtago at maniabagong buhay. Paano ko ito gagawin? === Hindi ko namalayan ay nasa harapan na pala kami kung saan nakaupo si Chirstian sa tabi ng lolo at lola niya. Nabigla ako ng ng may yumakap sa aking mga binti.

Literal na nanlaki ang mata ko sa narinig. I swallowed hard and waited for her remaining words to say. Hindi pa rin ako makapaniwala sa sinabi niya. Hindi, uuwi pa rin kami sa Pilipinas. Ayoko nang magstay dito, hindi ako para dito. I belong in the Philippines. "Your Papa and I plan to stay here, ikaw lang ang uuwi sa Pilipinas anak." Mama continued. "Bakit Ma? Ayaw niyo na po bang bumalik sa Pilipinas?"

"Pwede ba tayong mag-usap?" Tumango ako at sinarado ang pinto. "Ano po iyon, Ma?" tanong ko, nag-aalala. Umupo siya sa gilid ng kama ko at tumingin sa akin nang diretso. "Anak, kailangan kong bumalik sa States. May kailangang asikasuhin sa negosyo ng pamilya ko." Nanlaki ang mga mata ko. "Bumalik sa States? Pero kakabalik lang po natin dito. Paano na ako? Iiwan n'yo po ba ako rito mag-isa?"

Gusto ko siyang makita sa huling pagkakataon niya biglang isang malayang binata. Because I promised to myself to leave this place. I promised to leave this country and not to comeback. Wala na rin naman akong babalikan. Aalis kami ni Finn at mag-uumpisa kami ng panibagong buhay sa ibang bansa. Hindi na rito.

NAPADAKO ang tingin ko kay Viviane. Nasaksihan pa niya ang pangit na parte ng aming pamilya. "It's better you go back to the States, Viviane. Sasayangin mo lang ang oras at panahon mo rito. I will never go back to you. Hahanapin ko ang mag-ina ko at iuuwi ko sila rito," sabi ko na puno ng determinasyon.

Natahimik ang lahat at napabaling ang mga ulo nang magsalita si Jasson sa kalagitnaan ng tensiyon. "Ipinangako ko sa sarili ko na hinding-hindi na tatapak pa rito, kahit na nandito ang ina ko. Para sa katahimikan ng pamilya ng sarili kong ina, tinanggap ko na na hindi ako nabibilang sa bansang ito," malalim itong bumuntong-hininga at kinuha ang papel na iniabot ng abogado nito. "But I guess, it's my destiny that is making a way for me to come back here. Nandito ang pinakamahalagang tao sa buhay ko kaya kinailangan kong gawin ang lahat makatapak lang muli rito."

sabi niya, “you have to stay alive. No matter what happens, you must come back to us.” Tumango ako. “I will, Mama. I promise. Kailangan ko lang ipaghiganti ang magulang kong pinatay nila, pagkatapos, babalik din naman ako sa normal kong buhay kapag may pagkakataon.”

Nagmula ang mga illegal immigrant na ito sa Eropah at ngayon ay pababalikin sila sa mga bansa nila. Hindi mula rito si Aurelia. Lumaki siya sa Melorian. Ang mga salitang “pagbabalik sa sariling bansa” ay napakamapangutya at isang malaking kalokohan para sa kanya. Saan naman siya babalik? Blangko ang isipan niya.

Ayaw sana niyang mangyari iyon sa kanya, pero mukhang gano'n nga siya – namana niya ang karupukan ng ina niya. Pero hindi! Hindi siya magiging gaya ng ina niya. Babaguhin niya ang sarili. Hindi pa huli ang lahat... Babalik siya ng Scotland at magpapakalayo-layo. Hindi siya babalik ng Pilipinas hangga't hindi siya naka-move on. Pinunasan niya ang namamasang mga mata at lumabas ng bahay. Babalik siya ng Manila. Aayusin niya ang mga dapat ayusin para makaalis siya ng bansa sa lalong madaling panahon.

May kasama na siyang anak. Lumabas sila mula sa terminal, binabaybay ang daan patungo sa sasakyan ng mga taong nag-aabang sa pagdating ng mga mahal sa buhay mula sa ibang bansa. Mabigat ang kanyang katawan, ang bawat hakbang ay tila isang challenge. Hindi niya inaasahan ang pagbabalik sa bansa matapos ang matagal na paglayo, ngunit wala siyang ibang pagpipilian. Kailangan niyang maghanap ng lunas para sa anak na may malubhang karamdaman.