คนธรรมดา の小説・ストーリー

ผู้กำกับจางพูดอย่างมั่นใจ ตอนนี้ถึงคราวของฉู่เฉินที่ต้องประหลาดใจ คนแปลก ที่แตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป ถูกจับได้แล้วเหรอ? “นั่นคือเหตุผลที่แท้จริงของฉัน คุณไม่กังวลเหรอว่าสิ่งที่คนธรรมดาไม่ควรเห็นจะถูกนำมาฉายบนจอ”

ไม่ธรรมดาจริง ๆ “คุณคือคุณอันเคอซิน หรือเปล่าครับ” ชายคนหนึ่งในชุดสูทและรองเท้าหนังเดินเข้ามาและเริ่มทักทายอันเคอซิน

ระหว่างเดินไปยังศาลาพวกเขาก็เดินคุยกันไปด้วย "เดิมข้าชื่อเพ่ยเพ่ย ตอนนี้ก็เพ่ยเพ่ย มาจากปักกิ่ง ข้า 30 years old แล้ว แต่ตอนนี้แค่ 16 อเมซิ่งมากๆ เจ้าว่าไหม ข้าเป็น military doctor นะ แล้วท่านล่ะ" "เดิมข้าคืออีซองอึน ตอนนี้ก็อย่างที่เจ้ารู้ มาจากปักกิ่งเช่นกัน ข้าเป็นลูกครึ่งเกาหลีน่ะ ข้า 35 แล้ว แต่ตอนนี้ 24 ข้าเป็นวิศวกรมาก่อน"

โยอาน่าส่ายหัว “คุณไม่ใช่คนธรรมดา คุณควรจะรู้ดีกว่าใคร ๆ ว่าการทนกับความอัปยศเล็กน้อยนั้นคุ้มค่าที่จะแลกเพื่อชีวิตของคุณ! “ถ้าคุณไม่มั่นใจอย่างสมบูรณ์ ฉันหวังว่าคุณจะหนีไปจริง ๆ

ชายหน้าขาวเตือน "ฮ่าฮ่า กิเลน ลูกกิเลน ผู้เก่งที่ไม่เหมือนใครในโลก เป็นแค่คนธรรมดา"

"ฉัน.." "แกไม่ต้องอธิบายอะไรแล้ว เรื่องนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ อยู่ใกล้เพศตรงข้ามขนาดนั้นใครจะไปอดใจได้ใช่ไหมล่ะ"

เราต้องคืนความยุติธรรมให้คนธรรมดา! ฉันมองดูหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อความเกรี้ยวกราดด้วยสีหน้าที่ยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม

ลลิตาระบายพลางป้อนขนมปังชิ้นหนึ่งเข้าปาก "ก็ธรรมดานะที่คุณจะเหนื่อย คุณเองก็เป็นมนุษย์ธรรมดาที่ต้องพักเหมือนกัน ต่อไปถ้าคุณคิดอะไรไม่ไหวแล้ว คุณวิ่งมาหาผมได้เลย จะมาเล่าเฉยๆ หรือให้ผมนวดฟรีก็ได้ ไม่ต้องห่วง ผมไม่เหนื่อยง่ายหรอก แรงผมนี่เหมือนนักวิ่งมาราธอนห้าสิบกิ โลเลย!"

เลือดของมนุษย์ธรรมดา ที่ไม่มีแสงสว่างวาบ ไม่มีปาฏิหาริย์ และไม่สามารถยื้อชีวิตคนรักคืนมาได้ ความจริงกระแทกหน้าเธออย่างจัง พลังของมินตราหายไปแล้วจริงๆ เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ทำได้แค่มองดูคนรักกำลังจะจากไป “ซู... หนี่...”

ซูฮวาอิ๋นไม่โกรธ ไม่เถียง นางเพียงเงยหน้าตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม “ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมีวันได้เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ เช่นนี้ แต่วันนี้ ข้าดีใจนะ” ผู้เฒ่ายิ้มจนตาหยี “เจ้าว่าอย่างนั้นก็พอแล้ว”