คนธรรมดา นิยาย & เรื่องราว

ฉันทำหน้างุนงง ยังไม่หมดอีกเหรอ “เห็นแคปชันไหมคะ” “เอ่อ เห็นค่ะ” ฉันตอบตะกุกตะกัก แคปชันก็ปกตินี่นา มีอะไรให้สงสัยอีก “MyPP…” PP ใช่ PP แล้วไง “มันคือชื่อพี่ปลายกับหมอผาไงคะ”

หรือนี่จะเป็นโอกาส โอกาสที่จะทำให้ฉันได้บอกรักแกเกรย์ "ใครว่ะ ใครมันจะมารักฉัน ฉันไม่ใช่ผู้มีอิทธิพลเหมือนเอย ฉันไม่ใช่มาเฟียเหมือนมาร์ติน มาร์แชล และฉันไม่ใช่ซุปตาร์เหมือนพี่ชายเธอ ฉันมันแต่คนธรรมดา" ใครจะมาสนใจคนธรรมดาอย่างฉัน

คะน้าพูดเสียงแผ่วแต่ชัด “ฉันอยากไปแบบ…คนธรรมดา ไม่ใช่คนที่ถูกเฝ้าเหมือนนักโทษ ได้โปรดคุณเข้าใจฉัน”

ฉันเหลือบมองแฮค ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองไร้ตัวตนขนาดนี้ คิดดูสิ ขนาดตอนกินข้าวก็ยังไม่มีใครถามชื่อฉันสักคน “จูนค่ะ” ฉันบอกเสียงขื่นๆ ชื่อเต็มคือเนปจูน แต่สำหรับคนที่ไม่ได้อยากรู้จักกัน บอกสั้นๆ ก็พอแล้ว

👉//แชทคนแปลกหน้า// คนแปลกหน้า~กุแค่อยากให้มึงรุ้ว่าคนที่มึงรักนักรักหนากำลังสวมเขาให้มึงกุเตือนเพราะหวังดีแต่กุจะบอกว่าหากมึงยังโง่อีกกุจะไปเอาตัวมุนินคืนมาอย่าทำร้ายมุนินให้เจ็บอีก ธันย์~มึงเป็นใครแล้วรุ้จักมุนินได้ไง คนแปลกหน้า~มึงไม่ต้องรุ้กุเป็นใครจำคำที่ก ุเตือนไว้ก็พอมุนินคือสิ่งที่มีค่าที่สุด

เงินหรอกนะซัน เพราะกูมีมากพอแล้ว กูไม่ได้ชอบคนที่เข้าสังคมเก่งหรือมีชื่อเสียง เพราะทุกวันนี้กูก็ปั้นหน้าจนเหนื่อยแล้ว กูไม่ได้ชอบคนที่ขยันทำงานอย่างบ้าคลั่ง แต่ชอบคนที่ขยันๆ แบบพอดี ถ้าเขาบ้างานมากๆ ก็จะไม่มีเวลาให้กูใช่ไหมล่ะ กูไม่ได้ชอบใครเลย ไม่ได้ชอบใครทั้งนั้น นอกจาก คนธรรมดาๆ แบบมึงน่ะ” ผมพลิกตัวหันกลับไปหามัน กดมันให้ใบหน้าซุกลงที่บ่า ลูบเส้นผมสีส้มนั้นไปมา ไอ้ซันกอดรัดผมแน่นขึ้น

นเพียงคนธรรมดา คนธรรมดาในสังคมของการแข่งขันของโลกทุนนิยมอันโหดร้าย เป็นคนพิเศษ คำสอนที่ดี...ดาบสองคม ปลุกใจคนให้สู้ชีวิต กล้าแข่งขันพัฒนาตนเอง แต่พอวันหนึ่งมาตระหนักได้ถึงความจริงอีกข้อ ถึงอีกคมของดาบที่หันเข้าหาตัวเอง บางคนก็เติบโตขึ้น แต่บางคนก็แตกสลาย เพราะจิตใจอ่อนล้าเกินกว่าจะรับความจริงไหว รอยสักรูปอัฒภาค [1]

///อายทำไมครับคุณหนู ของแบบนี้มันเรื่องธรรมชาติคุณหนูเป็นหมอก็น่าจะรู้ ขอลุงดูรูปของคุณหนูตอนนี้บ้างสิครับ/// ///ไม่ค่ะ นาดาไม่ใช่ลุงชัยนะ หน้าไม่อายส่งรูปของตัวเองมาให้ผู้หญิงดู///

ชายชรา: “คนธรรมดา ที่ไม่อยากหลับโดยไม่มีสิทธิ์ฝัน” (ซาโยะนิ่งงัน ดวงตาเริ่มสั่นไหว) ซาโยะ: “ข้าเคยเชื่อว่าผู้ที่ถูกลืมไม่มีอำนาจ

ประวัติของฉันไม่มีอะไรน่าสนใจมากหรอกค่ะ ฉันอยู่หอนอกกับส้มหวาน เป็นผู้หญิงธรรมดาที่ใช้ชีวิตปกติเหมือนนักศึกษาทั่วๆ ไป ใช่ค่ะ ฉันคือผู้หญิงปกติ แต่... แต่ตอนนี้ชักเริ่มรู้สึกไม่ปกติเท่าไหร่แล้ว “เธอชื่ออะไรวะ”