Romans & histoires คนธรรมดา

นานิพูดบอกโบอาและนำเสนอร้านอาหารตามสั่งธรรมดาให้กับโบอา เธออยากให้เพื่อนของเธอเปิดใจและลองใช้ชีวิตในแบบคนธรรมดาเหมือนกันกับเธอ เพราะสิ่งนี้มันเป็นความสุขที่ต่างออกไปที่เธอได้ค้นพบมัน “แกได้ใช้ชีวิตธรรมดา ในแบบที่แกอยากทำจริงๆ ด้วย น่าอิจฉาจัง” โบอาพูดอิจ ฉาในความเรียบง่ายของนานิ ที่ถึงแม้ว่าเธอจะมีเงิน แต่เธอก็ยังชอบในความธรรมดาของชีวิต

EP20 - ความต่าง(ฮาโล) คนตรงหน้าของฮาโลคือยายของผักกาด วันนี้ถึงขั้นมาหาเขาถึงบริษัทคงต้องมีอะไรแน่ๆ “ยายมีเรื่องจะรบกวนหน่อย” “ว่ามาเลยครับยาย” “คือพอจะมีเงินให้ยายสัก4-5แสนมั้ย ถ้ายายมีจะรีบเอามาคืนนะ”

หากเกิดเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ ไม่ต้องพัวพันอำนาจ ไม่ต้องแบกรับสิ่งใดเลย…จะดีสักเพียงใดหนอ ความคิดผุดขึ้นก่อนจะกลายเป็นถ้อยคำเล็ดลอดจากริมฝีปากเสียงแผ่ว “หากได้เกิดเป็นคนธรรมดา...คงจะดีไม่น้อย”

(นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมเราถึงพูดออกมาไม่ได้) เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้หญิงสาวร่างบางเกิดความสับสนไปหมด ลี่อิน เธอเป็นหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ต่างจังหวัด เธอมีอาชีพรับจ้างทำสวนผลไม้ใกล้บ้าน เธอเป็นหญิงสาวที่ธรรมดาจะแสนธรรมดา เป็นสาวโสดเพราะเธ อไม่สวยและไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้าม ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจ ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวแค่นี้ก็สบายที่สุดแล้ว

ธรรมดาแบบที่ไม่ธรรมดา คนที่ผ่านผู้หญิงมามาก เพิ่งเข้าใจคำนี้ ผู้หญิงธรรมดา แบบที่ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเลย ใบหน้าขาวใส รูปร่างผอมบาง ตัวไม่ได้สูง ไม่เตะตา แต่พอเห็นรอยยิ้ม ยิ้มแบบนี้แหละ ที่ทำให้รู้สึกว่า ไม่ธรรมดา

เค้าคิ้วขมวด แล้วจับบ่าสองข้างของเธอเอาไว้ "พี่เป็นผู้ชายธรรมดา ไม่ได้เพอร์เฟค อย่างที่จีน่าคิดเลย" คนไม่เพอร์เฟคออกตัว สูงประมาน185 ตัวขาว ปากแดง ผมดำ จบหมอ ทำงานเป็นหมอและผู้บริหารโรงพยาบาลใหญ่ แบบนี้ไม่เพอร์เฟค เหรอ

แคสแซนดร้าไม่สามารถหยุดตัวเองจากการกระโดดด้วยความตื่นเต้นเมื่อจู่ ๆ เธอนึกถึงเรื่องนี้ได้ คนที่ชอบทำตัวธรรมดาคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้ชายธรรมดา? นอกจากนี้ เธอก็ไม่รู้จักคนที่มีอำนาจหรือมีอิทธิพลคนอื่นใด ๆ นอกเหนือจากผู้ชายธรรมดา!

ผู้ชายคนนี้ดูธรรมดา แต่เขากลับสามารถทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่น หลังจากผ่านอะไรมามากมาย เธอรู้ดีว่าความธรรมดาอาจเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุด “กวอ ซิ่นหลี่คุณเป็นคนดี แต่ฉันไม่เหมาะกับคุณ ฉันผ่านอะไรมามากมายและผิดหวังในความรักและการแต่งงาน ตอนนี้ฉันแค่อยากจะโฟกัสหน้าที่การง าน ที่เหลือมันไม่สำคัญอะไรกับฉันอีกต่อไปแล้วค่ะ!” หลิง อี้หรานพูด

[นั่นคือเว็บไซต์ของผู้มีพลังวิเศษ ผู้ฝึกวิชาและผู้ฝึกตน คนธรรมดาไม่สามารถเข้าไปได้ ยอมแพ้ซะเถอะ] [แอดมิน เธอทําแบบนี้ไม่ได้นะ ถึงพวกเราจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่เราก็อยากซื้อเหมือนกันแหละ เท่าไหร่ก็เอา] [คนธรรมดากินไม่ได้ กินแล้วร่างกายเธอจะรับไม่ไหว ยอมแพ้� �ะ]

ครบจริงๆ ไม่มีใครต้องรอใครอีกแล้ว พวกเขากลายเป็นคนธรรมดาที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยกันในคืนธรรมดาคืนหนึ่ง และบางที...ความธรรมดาแบบนี้ อาจเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดที่ทุกคนเคยตามหามาตลอดชีวิต หนิงอันยกจอกสุราขึ้นอีกครั้ง