Romans & histoires คนธรรมดา

ฉันถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ผลงานแรกของฉันก็ไม่ผ่านแล้ว T^T ฉันฆ่าใครไม่ได้นี่นา แล้วใครมันจะไปคิดว่าเขาจะให้ทำงานแบบนั้น ฉันเป็นเพียงแค่คนธรรมดาเองนะ ให้ไปฆ่าคนมันยากมากสำหรับฉัน เพราะฉันไม่เคยคิดจะทำอะไรแบบนั้นเลย ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามจะผิดหรือถูก จะดีหรือไม่ดี ก็ไม่ควรไป ฆ่าใครง่าย ๆ เพราะเรื่องแบบนั้นไหมล่ะ “มะ..ไม่เอาอะไรที่ต้องฆ่าแกงกันได้ไหม ให้เราทำงานธรรมดาไม่ได้เหรอ เราทำได้หมดทุกอย่างจริง ๆ นะ ขอแค่ไม่ฆ่าใครก็พอแล้ว...”

หญิงสาวแนะนำ “สตรีเช่นเจ้านี่มัน..” เขาไม่รู้จะหาคำใดมาต่อว่า “มันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์นะ ผู้คนทำเรื่องเห็นแก่ตัวเป็นธรรมดา เจ้าก็ควรลองทำบ้าง ตราบเท่าที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนจนบ้านล่มจม หาความสุขใส่ตัวเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่เรื่องผิดอันใด” อันเยว่ฉียังคงแนะนำอย่างชั่วร้ายต่ อไป

“ใช่ค่ะ คนเราไม่มีใครทราบว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แค่วันนี้เราทำให้ดีที่สุดก็พอ” “เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาของโลก ทุกชีวิตหนีไม่พ้น แม้แต่พืชกับสัตว์” “หนันดีใจนะคะที่ได้รักพี่กันต์”

คุณเวลล์พูด “ฉันคนนี้นี่แหละ! ไม่เป็นฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าตั้งกี่ปีที่ฉันใช้ชีวิตอยู่กับพวกนั้น แล้วจู่ๆทุกอย่างก็ออกมาเป็นแบบนี้ ฉันดีใจมากนะบอกก่อน ดีใจที่จะได้ชีวิตแบบคนปกติ แต่ฉันแค่ยังหาทางลงไปเป็นคนปกติไม่ได้ไง ลองมาอยู่กับศพแบบฉันวันละเป็นสิบๆศพสิ ต้องผ่า นั่น ต้องเย็บนี่ ตายแล้วก็จบกัน แต่เลือดหายากก็ต้องเก็บเอาไว้ใช้รอบถัดๆไป แล้วคนพวกนั้นก็ถูกส่งไปเป็นแรงงานข้ามประเทศ!”

คนธรรมดาที่หน้าตาดี…คนธรรมดาที่รูปงาม จางอวี๋จิงไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงมีคนตั้งแง่กับความพิการของเขา นางไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาที่ตรงไหน การใช้ชีวิตประจำวันติดขัดแค่บางอย่างเท่านั้น ส่วนการใช้แรงงานในฐานะบุรุษก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้เลย ที่มีปัญหาน่าจะเป็นความคิดของคนเมืองอวี้ม ากกว่า

ประเภทนั้นอยู่แล้ว “แต่แก้มก็ยังมีเวลาตัดสินใจอีกเยอะนะ เพราะอย่างที่แก้มเห็นนี่แหละว่าพี่ก็เป็นแบบนี้ เป็นผู้ชายธรรมดาไม่ได้ดีเลิศอะไร ไม่ได้ร่ำรวย ครอบครัวไม่มีธุรกิจใหญ่โต พี่ก็เป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาทั่วไป ถ้าตกงานก็คงต้องไปเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านแก้ มแล้วละ”

Richy : อิน้ำ ตั้งแต่มีแฟนมึงก็เอาใหญ่เลยนะ คิดไม่ดีกับแค่คำธรรมดาเนี่ย Namnom : เรื่องอร่อยมันธรรมดา แต่คำว่าเป็นของกูคนเดียวนี่แหละที่กูเอ๊ะ Richy : อธิบายมาค่ะ @Jazzy

เสียงเกาสายกีตาร์เริ่มต้นขึ้นทันที และฉันก็ต้องให้เกียรตินักร้องด้วยการปิดหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ลงวางทิ้งไว้ข้างตัว มันเป็นทำนองเพลงคุ้นหู แต่เพราะคนร้องเป็นคนตรงหน้าทำให้ฉันต้องตั้งอกตั้งใจฟัง “ก็เป็นคนธรรมดาไม่พิเศษ ก็เป็นคนที่เดินดินอย่างคนทั่วไป ไม่ได้ดีเกินกว่าคนไห น มีแค่ใจดวงเดียวให้เธอ...” “ก็เป็นเพียงคน ๆ นึงไม่เลิศเลอ แค่บังเอิญมาเจอเธอ แต่ไม่รู้ทำไม

ว่าฉันคือคนธรรมดา ฉันคือคนที่ชอบความรุนแรง ลุ่มหลงความเจ็บปวด และเสพติดเซ็กซ์ที่ป่าเถื่อน ฉันเป็นแค่สัตว์ป่าตัวเมียตัวหนึ่ง

เป่ยจงมองชื่อบนกระดาษ “เพราะตอนนี้เราไม่รู้แล้วว่า…” เขาหยุด “หากเราผลักคนธรรมดามากพอ พวกเขาจะยังเป็นคนธรรมดาอยู่หรือไม่” คืนนั้น หลังคนไข้คนสุดท้ายกลับไป หลินเยว่เก็บโต๊ะกลับเข้าบ้าน