Romans & histoires คนธรรมดา

เฮายังใช้เวลาที่ว่างปลูกดอกไม้เมืองหนาวเพื่อทำชาดอกไม้แจกจ่ายทุกคนบ่อย ๆ นับว่าตอนนี้แคว้นจ้าวสงบสุขโดยแท้จริง การอยู่แบบคนธรรมดาเช่นนี้นับว่าเป็นความสุขพื้นฐานของมนุษย์เลยก็ว่าได้ หากทุกคนมัวแต่หลงใหลในยศฐาบรรดาศักดิ์และเงินทองจนทำเรื่องเลวร้ายโดยไม่ตั้งใจแล ้ว สุดท้ายคนพวกนั้นก็จะไม่เหลือความสุขและคอยแต่หวาดระแวงว่าเรื่องไม่ดีที่ทำไว้จะผุดออกมา ม่านหรูจึงคิดไม่ผิดที่นางอยากเป็นคนธรรมดาเช่นนี้...

“ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ” “ก็เหมยเป็นแค่คนธรรมดา” “คนธรรมดาที่ไหนเหมยเป็นคนพิเศษสำหรับผมนะ” “คบกับหมอสงสัยจะเป็นเบาหวานแน่เลยค่ะ ปากหวานตลอดเลย”

ตอนนี้มันไม่อาจห้ามน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมาได้ ทำไมฉันถึงอ่อนแอได้มากขนาดนี้ “ญี่ปุ่นก็แค่ผู้หญิงธรรมดา ที่รักใครก็รักจริง ไม่สนใจว่าเขาจะรวยหรือจะจน ขอแค่เขารักและมีแค่ญี่ปุ่นคนเดียว” คนตัวเล็กพูดพลางน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

"ฉันชอบเวลาที่เรามีกัน อือ" "เป็นคนหนึ่งคนที่ไม่ได้ดีอะไร" "เป็นคนที่ธรรมดาทั่วทั่วไป" "บางทีก็ใจร้อน บางทีก็ใจร้าย" "บางเรื่องก็ไม่เอาไหนเสียเลย"

ชื่อผู้ใช้: Min_Min@never2Donly ภาพโปรไฟล์: – รูปหมาตัวเล็กหน้าดุกัดถุงขนม – ข้าวกล่องเบนโตะลายอนิเมะ – ตัวละคร 2D จากอนิเมะสายแอคชัน คำอธิบาย: “ไม่ได้หาคนรัก หาคนแชร์ค่าส่งอาหารตอนลด 50% :) ” “……………” เรย์จิจ้องหน้าจอไปเกือบนาที นิ้วไม่ได้ขยับต่อ …แต่หัวใจมันขยับอะไรบางอย่าง

หญิงสาวสั่นหน้า “ไม่เล่าดีกว่าค่ะ พ่อขา...มันพูดยากมาก” ​“เรื่องของหนูวี่กับนายกริชนั่นหรือเปล่า” ลองยิงดู ว่ามันจะเข้าเป้าไหม ยังไงผู้ใหญ่ก็คือผู้ใหญ่ผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน

เขาที่ได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมาตามตรงว่าปล่อยให้พวกตัวเองได้ใช้ชีวิตแบบปกติเถอะเขาก็แค่คนธรรมดาเท่านั้น “““ไม่ ไม่ ไม่…ไม่มีคนธรรมดาที่ไหนทำแบบนั้นได้หรอก””” ในจุดนี้เอง ทุกคนอดไม่ได้ที่จะออกป่าออกมาตามตรงเลยทีเดียวเชียวเพื่อปฏิเสธคำพูดของเด็กหนุ่มว่ามันไม ่มีทางที่คนธรรมดาที่ไหนจะสามารถทำอะไรแบบนั้นหรือแบบนี้ขึ้นมาได้อย่างแน่นอนไม่มีทางเลยอย่างแท้จริงต่อให้มีอาชีพเฉพาะทางอย่างนักปรุงยาเหมือนกันก็ด้วยซ้ำไม่มีทางทำได้

เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ฉันไม่ต้องการใช้อำนาจของตัวเอง อยากใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาบ้าง “หาไม่ยากหรอก แค่พูดว่าอยากไปหรือเปล่า” “อือ อยาก” แต่ถึงจะอยากใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา ก็ลืมไปว่ารอบตัวมีแต่พวกไม่ธรรมดาเต็มไปหมด

ซูกัสโอดครวญ “ใช่ มึงไม่ใช่แค่เปรตธรรมดา แต่มึงเป็นเปรตที่ชอบสาระแนเรื่องชาวบ้าน” ฉันได้ทีสวนกลับทันควัน

ไม่ได้มีความหวาดกลัวมากนัก ในสายตานาง ไม่ว่าตัวตนฐานะนางจะสูงแค่ไหน ก็ยังเป็นคนธรรมดา ขอแค่เป็นคนธรรมดาที่กินข้าวปลาธัญพืช จะอย่างไรก็ป่วยได้ทั้งนั้น พอป่วยก็ต้องการนาง ในเมื่อต้องการนาง ในด้านที่สู้นางไม่ได้ก็จำเป็นต้องฟังนางด้วย