ปากร้าย Mga Nobela at Kwento

“ทะเล” “ว้าย!” ดุลยาเผลอร้องอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ใกล้ๆนี่ด้วย เธอพลิกตัวหันมาเผชิญหน้า แผ่นหลังชิดราวระเบียง สายลมที่พัดแรงทำให้ผมยาวปลิวสยายจนเธอต้องยกมือขึ้นรวบผมไว้ เธอเพ่งมองชายหนุ่มที่ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั้งเหมือนแมวเกียจคร้าน เขาจ้องมองหญิงสาวที่ท ่าทีตื่นตระหนกก่อนถอนลมหายใจยาวเฮือกใหญ่แล้วถอดแว่นกันแดดออกเปิดเผยดวงตาคมเข้มคู่นั้น แล้วหญิงสาวก็อ้าปากค้าง เขาคือผู้ชายคนเดียวกับเธอที่เคยพบตอนที่เธอไปเดินเล่นที่ชายหาดคนเดียว

ปากร้าย “อยากโดนหมากัดอีกไหมคะ” ฉันตั้งท่าจะพุ่งงับอาจารย์เรซ เขาขยับตัวหนี “พอ ๆ ที่พี่พูดทั้งหมดน้องเข้าใจไหม” “อะไรคะ เมื่อกี้เนลไม่ได้ตั้งใจฟัง”

หวั่นเยว่ยักไหล่ “ฉันมีคำถาม” “ว่ามาสิ” “เมื่อครู่ฉันเพิ่งเห็นคนเดินอยู่ในสวนสองคน คุณย่ากับผู้ชายตัวสูงๆ”