ฆาตกร Novelas e Histórias

ฉันยกมือทาบอกและพยายามหาข้อมูลมาเรียบเรียงใหม่ เอาเป็นว่า ฆาตกรคืออีกคนที่ไม่มีหลักฐานที่อยู่ ผู้หญิงที่ชื่อว่า บันนี่ วอกเกอร์ เธอเป็นลูกสาวของคนที่เบลล่าทำให้ธุรกิจล้มละลายจนต้องฆ่าตัวตาย นั่นคือแรงจูงใจในการฆ่าของเธอ

@บ้านอัศว รถสปอร์ตสีดำจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง…ป้ายหน้าบ้านเขียนว่า ‘ตระกูลเมธาอัครโยธิน’ ชายหนุ่มก้าวลงจากรถแล้วเดินไปกดออดหน้าบ้าน ไม่นานนักก็มีคนงานออกมา “มาหาใคร ?” คนงานวัยกลางคนถาม “อัศว” “นัดไว้หรือเปล่า ?” “ไม่ได้นัด บอกไปว่า กูชื่อพยัคฆ์ เป็นผัวของเจ้าขา” เขาจับปื นที่อยู่ตรงกางเกงขึ้นมาประหนึ่งว่ากูมีปืน ถ้าไม่รีบไปแจ้งนายมึง กระสุนจะได้เจาะที่หัวกะโหลกมึงแน่ คนงานพยักหน้ารับด้วยใบหน้าเลิ่กลั่ก แล้ววิ่งเข้าบ้านไปบอกเจ้านายทันที

เขารู้สึกว่าแจ็คทะเยอทะยานเกินไป ชาร์ลีไม่ได้สนใจพันธมิตรด้านอภิปรัชญา แต่เขาวางแผนที่ดูการแสดงอยู่ข้างหลัง ไม่นานชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราก็ลุกขึ้นยืน หลังจากนั้นชายคนนั้นก็หยิบหยกออกมาชิ้นหนึ่งก่อนที่เขาจะวางมันลงบนฝ่ามือของเขา หยกส่องแสงเป็นประกายเมื่อลมพัดม า ในเวลานี้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “ผมชื่อจาเร็ด ยังจากเดย์ตัน ผมอยากจะท้าทายคุณเยลแมน”

ข้างหลังเขามีหน่วยพิทักษ์จันทรากองกำลังเต็มอัตราที่สวมชุดเกราะสีดำ จัสตินเป็นคนหยิ่งผยอง แต่เขาก็ไม่โง่ เขาจำหมาป่าแก่ผู้นั้นได้ทันที กษัตริย์ในตำนานผู้ปกครองฝูงหมาป่าทั้งหมดในอเมริกาเหนือ

ง่ามนิ้ว “เฮ้ย! หนีก่อน รถมา!” แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามาจอดเทียบห่างไปไม่กี่เมตร ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งกระโดดลงจากรถพุ่งเข้าใส่คนร้ายอย่างไม่กลัวตาย ชายหนุ่มคนดังกล่าวใช้ชั้นเชิงการต่อสู้ทั้งเตะและต่อยจนโจรทั้งสองเลือดกลบปาก มันพยายามจ้วงมีดใส่แต่เขาก็หลบได้อย่างคล่องแค ล่วก่อนจะจับแขนมันได้ก็บิดจนมีดร่วงลงพื้น เมื่อเห็นท่าไม่ดีและเริ่มมีพลเมืองดีคนอื่นจอดรถลงมาช่วย พวกมันจึงรีบเผ่นหนีไป

มุมปากของพีรเทพมีรอยยิ้มเหยียด ความโกรธเกลียดจับนิ่งที่กาโตะเต็มๆ กาโตะแปลงร่างเป็นไก่ งงจนตาแตก ชีวิตของเขาตั้งแต่เช้าจรดเย็นได้รู้จักผู้ชายแทบจะนับคนได้ แล้วหมอนี่คือใครกันเนี่ย? “ผมไม่เคยขับรถนะ ไอ้นมเย็นของผมก็เป็นแค่จักรยานจ่ายตลาด แล้วผมก็ไม่เคยชนใครด้วย” “ก ็จักรยานสัปรังเคของนายนั่นแหละตัวต้นเหตุ”

เข็มบอก ห๊ะ!!! เสียงห้าสาวตะโกนขึ้นพร้อมกัน จนทุกคนบริเวณนั้นถึงกับหยุดและหันมามอง "ไอ้บ้าสอง มันบังอาจมาหลอกเพื่อนกู" นิ่มจังโกรธ

สิงขรเดินเข้าไปที่หีบสมบัติ เขาใช้ดาบงัดฝาหีบที่หนักอึ้งให้เปิดออก ภายในหีบ มีวัตถุชิ้นหนึ่งวางอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำ มันคือ “กริชสังหารเทพ” แต่รูปร่างของมันไม่ได้เหมือนกริชทั่วไป มันดูเหมือน “กระดูกนิ้วมือ” ของมนุษย์ที่บิดเบี้ยวและแหลมคม โค้งงอประดุจกรงเล็บปีศาจ ผิวสั มผัสของมันเย็นชืดและมีรอยเลือดแห้งกรังที่ไม่วันลบออก มันแผ่รังสีอาฆาตมาดร้ายออกมาจนสิงขรรู้สึกปวดหัวจี๊ด

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้จักรพรรดิละความในใจหันไปมองบานประตู “เข้ามาสิ” จักพรรดิพูดบอกคนด้านนอก ไม่นานชายรูปร่างสูงใหญ่ก็เปิดประตูเข้ามา ใบหน้าขรึม ทรงผมเสยเรียบแปล้ ใส่ชุดสูทสีดำ เนกไทสีเงิน สวมแว่นตาหนา ยืนประจันหน้ากับจักรพรรดิ “ผมธนัทจะมาดูแลคุณในฐา นะเลขาต่อจากนี้”

ใบหน้าแดงซ่านของชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ไม่ต่างจากเขาบ่งบอกถึงความอาฆาตแค้นที่เก็บงำเอาไว้เต็มเปี่ยมทุกคนที่ไม่เกี่ยวข้องถอยห่างออกไป เป็นอันรู้กันว่าทั้งสองต้องการดวลกันตัวต่อตัว “กูรอมึงอยู่นานแล้วไอ้ลูกหมา วันนี้ไม่มึงก็กู...มีคนเดียวเท่านั้นที่ได้อยู่บนโลกนี้ต่อ”