Novel & Cerita ราชวงศ์/ขุนนาง

รักเอ็นดูนางมาก เกิดฉินหงเยี่ยนพลั้งมือทำร้ายนางจนตาย ไม่เท่ากับว่าตั้งตนเป็นศัตรูกับตระกูลลู่หรอกหรือ ถึงอย่างไรราชวงศ์ก็ยังต้องการขุนนางที่ซื่อสัตย์อย่างตระกูลลู่มาคอยสนับสนุน นางไม่มีทางยอมให้ฉินหงเยี่ยนทำตามใจจนเสียเรื่องเป็นอันขาด ความสัมพันธ์ของราชวงศ์และตระกูลลู่น ั้นสนิทสนมแน่นแฟ้นมาโดยตลอด และตระกูลลู่ก็เป็นขุนนางที่จงรักภักดี ยามนี้บุตรชายของนางยังนั่งบนบัลลังก์ไม่มั่นคง ไม่ควรตั้งตนเป็นศัตรูกับขุนนางใหญ่

วันนี้ขันทีต่างแจ้งเรื่องไปยังจวนขุนนางต่าง ๆ จากรับสั่งฝ่าบาททำให้เหล่าขุนนางสวมเครื่องแบบกันอย่างเร็วรี่ โดยชุดขุนนางแต่ละชุดนั้นจะใช้ลายปักแบ่งแยกลำดับขั้นขุนนาง โดยสัตว์ปีกจะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น และสัตว์สี่เท้าจะเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ โดยที่ขุนนางลำดับที่หนึ่งนั้น เป็นตระกูลเฟินและตระกูลชุน โดยผู้สนับสนุนฮองเฮาชุนฉวี่ตำหนักอี้คุณคือใต้เท้าชุนเสนาบดีฝ่ายขวา คุมขุนนางฝ่ายบุ๋นลายปักษ์ของชุดที่บ่งบอกได้ชัดเจนคือนกกระเรียนมงกุฎแดง แสดงถึงอำนาจในราชสำนักที่สนับสนุนองค์รัชทายาทฉู่เพ่ยฉี่ ซึ่งเป็นหลานแท้ ๆ ของตนเอง

“พอเถอะอย่าได้พูดเรื่องที่มันไกลตัวขนาดนั้นเลย เรามาที่นี่เพื่อจะจัดการคดีลอบสังหารขุนนางนะ” “นี่เป็นเบาะแสทั้งหมดที่ได้มา สกุลเพ่ย สกุลอิ่น สกุลหง สกุลซูและสกุลเหวิน ห้าตระกูลนี้เป็นขุนนางเก่าแก่ของราชวงศ์ก่อน ทั้งสามยอมสวามิภักดิ์กับฝ่าบาท ที่เหลืออยู่ในตอนนี้ล้วนเป ็นขุนนางใหม่ของเฉินซานทั้งหมด” “เช่นนั้นก็เกี่ยวกับความแค้นของคนราชวงศ์ก่อน”

ขุนนาง “เจิ้นแจ้งแก่ใจแล้วว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นที่มีหน้าที่บริหารบ้านเมืองยังหูตากว้างไกลไม่เท่าขุนนางฝ่ายบู๊เสียแล้ว” ฮ่องเต้โอวหยางหนิงหลงตรัสเสียงทุ้มต่ำ

เคยตรวจสอบมาก่อนแล้วพบว่าเขาไม่มีผู้สนับสนุน ระหว่างพวกขุนนางก็อยู่ในขอบเขต ไม่มีการสนับสนุนจากสมาชิกในราชวงศ์เรียกได้ว่าแทบไม่มีการติดต่อกับสมาชิกในราชวงศ์เลย

ิ่งที่ไม่แน่นอน สุดท้ายก็เป็นเพียงขุนนางผู้หนึ่งในราชสำนักเท่านั้น เป็นขุนนางของฮ่องเต้ ทำงานเพื่อราษฎร และไม่มีทางที่จะทรยศต่อราชวงศ์อย่างเด็ดขาด ทุกวันนี้ที่ตระกูลฉู่ของพวกท่านมีเกียรติยศและเจริญรุ่งเรืองล้วนเป็นโอรสสวรรค์ที่เป็นผู้มอบให้ และการยอมรับของประช

“หึ ราชวงศ์ก็ส่วนหนึ่งแต่สิ่งที่ราชวงศ์ขาดไม่ได้คือขุนนางผู้ซื่อสัตย์ แต่ใครเล่าจะไม่กระหายอำนาจเมื่ออยู่ในหัวโขนนั่นแล้ว งานนี้ก็แค่งานจับคู่เพื่อต่อรองอำนาจเท่านั้น” “เช่นนั้นพระองค์….” “เจ้าเข้าใจถูกต้องแล้ว ข้าไม่มีทางจะเลือกบุตรของขุนนางเหล่านี้มาเป็นพระชายาขอ งเราอย่างแน่นอน”

นางจิบชาเพียงคำเดียวก่อนเอ่ยต่อ “เพียงแต่ในราชวงศ์แห่งนี้ ยิ่งตำแหน่งสูงเท่าใด ก็ยิ่งต้องพิถีพิถันเรื่องสายสกุลมากเท่านั้น หาไม่แล้ว วันหน้าผู้คนอาจเลือนแยกมิออกว่า ผู้ใดสืบเชื้อสายจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ และผู้ใดเติบโตมาจากตระกูลที่รุ่งเรืองด้วยทรัพย์สิน” ถ้อยคำเหล่านั้น

“เจ้าจะบอกว่าเรื่องนี้พัวพันกับราชสำนักงั้นหรือ” “ข้าเองก็ยังไม่รู้แน่ชัด หากแต่ถ้าให้ข้าเดา เกรงว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังถ้าไม่ใช่ขุนนางก็อาจจะเป็นเชื้อพระวงศ์”

ตระกูลมู่มิได้เป็นขุนนาง แต่เกี่ยวดองกับราชวงศ์ ทั้งวันนี้บุตรีของพวกเขายังคลอดหลานชายคนแรกให้กับราชวงศ์หลี่ จึงได้นั่งถัดจากโต๊ะของบรรดาศักดิ์หนาน (บรรดาศักดิ์ห้าขั้น ขั้นต่ำสุดคือหนาน) โต๊ะของเกาอวี้ม่านก็อยู่ใกล้กับจินหว่าน ทั้งสองจึงหันหน้าไปพูดคุยกันอ