ปากร้าย Novels & Stories

เอาใจไม่เคยพูดให้ร้ายหรือพูดจาไม่ดีกับพิม “พี่หมวยไปบ้านพี่โตมรกัน” “ห๊ะ!!จะไปบ้านโตมรมันอันตรายนะกายไหนบอกว่าเขาเป็นคนร้ายไม่ใช่เหรอ”หญิงสาวห้ามปรามชายหนุ่มแต่เหมือนเขาจะไม่ฟัง สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์หมวยที่นั่งอยู่ตรงนั้นขึ้นควบรถชายหนุ่มแล้วรถก็ขับออกไป กายด้อมๆ มองๆ ที่รั้วหน้าบ้านของอีกฝ่ายเขาเห็นโตมรเปิดประตูบ้านออกมาเหมือนรอกำลังรอใครสักคน

ทิพยุพาเย้าถามน้องชาย ก่อนจะก้มมองของที่ ศิลากานต์ถืออยู่ในมือ “โธ่! แรงนะครับพี่ แต่สงสัยจะจริงอย่างที่พี่ทิพย์ว่านั่นแหละ พวกเธอหนีกันไปหมดเลยครับ” “สรุปแล้ว... ถูกใจคนที่พี่แนะนำมั้ย”

ึ่งของสวนเป็นแม่น้ำสายใหญ่ คลื่นน้ำที่เกิดจากเรือโดยสารสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ พลางส่งเสียงเครื่องยนต์ครืดคราดปะปนกับเสียงนกที่บินโฉบไปมาเหนือผิวน้ำ เมญ่านั่งลงบนเก้าอี้ไม้ใกล้ริมน้ำ ถอนหายใจยาวราวกับมีเรื่องกังวล มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ไว้แนบตัก พลางก้มมองหน ้าจอที่ยังคงไร้การแจ้งเตือนใหม่จากเพื่อนของเธอ

มือหนาสัมผัสโคกสวาทอูมใหญ่ภายใต้จีสตริงตัวบางโผล่พ้นชายผ้าออกมาอวดโฉมความงามอันเร้นลับ “อิงค่ะ เพื่อนบางคนเรียกอิงคำเดียว บางคนก็เลือกสองพยางค์ อุ๊ยยย คุณดลย์อะ อย่าจับสิคะ ไหนว่าจะไม่ทำอะไรไง”

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

ชุดว่ายน้ำแบบทูพีช สีฟ้าสดใส ตัดกับผิวขาวผ่อง ของคนที่สวมใส่ ทำเอาคนที่นั่งอยู่ริมระเบียง มองเธอ ที่เดินตรงเข้ามาหา แบบละสายตาไปไม่ได้ บุหรี่ในมือ ที่เพิ่งพ่นออกไป ถูกดับลงในที่เขี่ย เมื่อเธอ เดินตรงมาหา

“ทะเล” “ว้าย!” ดุลยาเผลอร้องอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ใกล้ๆนี่ด้วย เธอพลิกตัวหันมาเผชิญหน้า แผ่นหลังชิดราวระเบียง สายลมที่พัดแรงทำให้ผมยาวปลิวสยายจนเธอต้องยกมือขึ้นรวบผมไว้ เธอเพ่งมองชายหนุ่มที่ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั้งเหมือนแมวเกียจคร้าน เขาจ้องมองหญิงสาวที่ท ่าทีตื่นตระหนกก่อนถอนลมหายใจยาวเฮือกใหญ่แล้วถอดแว่นกันแดดออกเปิดเผยดวงตาคมเข้มคู่นั้น แล้วหญิงสาวก็อ้าปากค้าง เขาคือผู้ชายคนเดียวกับเธอที่เคยพบตอนที่เธอไปเดินเล่นที่ชายหาดคนเดียว

หวั่นเยว่ยักไหล่ “ฉันมีคำถาม” “ว่ามาสิ” “เมื่อครู่ฉันเพิ่งเห็นคนเดินอยู่ในสวนสองคน คุณย่ากับผู้ชายตัวสูงๆ”

ข้าริษยานาง…ใช่ ข้าเกลียดนาง…แน่นอนอยู่แล้ว หากเยี่ยอวี๋หนิงไม่ถือกำเนิดขึ้นมา อ้อมกอดของท่านแม่ รอยยิ้มของท่านพ่อ ปิ่นทองจากพี่ใหญ่ ตลอดจนความรักความเอ็นดูของคนทั้งจวน ย่อมต้องเป็นของข้า

น้ำฝนเป็นนักศึกษาปีหนึ่งฐานะทางบ้ทนของเธอข่อนข้างดี เธอเป็นคนเรียบร้อยและอ่อนโยน แต่ใครจะคิดว่าผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยคนนี้กลับมีความลับที่ไม่มีใครรู้