Novel & Cerita หวงรักพ่อเลี้ยง

‘พี่รักเธอ’ คนที่จู่ ๆ ก็โดนบอกรักท่ามกลางคนหลายสิบหน้าแดงปลั่ง ค้อนกลับไป หากเพียงอึดใจก็พยักหน้าอย่างเอียงอาย ขยับปากตอบกลับไปโดยไร้เสียงเช่นกัน ‘เจนก็รักพี่’ เพราะรู้ดีว่านับตั้งแต่มีลูกด้วยกัน เวลาส่วนใหญ่จะตกไปเป็นของลูกน้อย ถึงจะช่วยกันเลี้ยงและพยายามให้อีกฝ่า ยมีส่วนร่วมในทุกช่วงเวลา พวกเธอก็ยังพยายามแสดงความรักต่อกันบ่อย ๆ

” “คุณแม่อย่าโทษตัวเองสิครับ ผมไม่เคยขาดความรักเลย อีกอย่างที่ผมมีวันนี้ได้เพราะคุณแม่เฝ้าเลี้ยงผมมาเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะแม่ในเกมส์หรือแม่คนนี้ก็รักผมมอบความรักให้ผมอย่างไม่ขาด นี่ครับรางวัลของผม ผมให้แม่นะครับ สิ่งนี้ทำให้แม่เห็นแล้วว่าการที่ผมไม่มีพ่อไม่ได้แปลว่าแม่ดูแล ผมมาเป็นอย่างดีไม่ได้ นี่คือผลของการที่แม่เลี้ยงผมมาเป็นอย่างดีรางวัลคนเก่งของผม ผมรักแม่นะครับ” ต้าหลงกอดแม่แน่นน้ำตาความตื้นตันใจของทั้งสองหลั่งรินออกมาก่อนจะพากันร่วมสนุกสนานกับงานเลี้ยง

พ่อเลี้ยงพูดจบก็ก้มหน้าลงไปที่หว่างขาของปรางทันที "อ๊าาาา เสียวค่ะพ่อเลี้ยงง" "เรียกฉันธนาสิ พี่ธนา"พ่อเลี้ยงเงิยหน้าขึ้นมาพูดกับปราง "อ๊าา พี่ธนาปรางเสียวจังเลยค่ะ"ปรางพูดพร้อมกับยกเอวส่ายร่อนไปตามลิ้นของพ่อเลี้ยงที่กำลังละเลงดูดเม็ดเสียวของเธออยู่

บทที่ 1 ห้องหอรอรัก งานแต่งระดับยักษ์ที่ผู้คนในสังคมและโลกโซเชียลต่างให้ความสนใจเพิ่งผ่านพ้นไป ภาพคู่บ่าวสาวนั่งพับเพียบพนมมือรับพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ยังความปลาบปลื้มแก่ผู้รอส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ “พ่อขอฝากน้องด้วย หนักนิดเบาหน่อยก็ อภัยให้กัน ขอให้ชีวิตคู่ของลูกทั้งสองประสบแต่สิ่งดีงาม ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะลูกนะ” บิดาของนลินน้ำตาคลอเมื่อลูกรักกำลังจะจากอก โผบินสู่อ้อมกอดของสามี

ปรวีร์ ไวยวัจน์ วัย 33 ศัลยแพทย์ออโธปิดิกส์หนุ่มอนาคตไกลควบตำแหน่งผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนที่ครอบครัวถือหุ้นใหญ่ เขาเติบโตมาท่ามกลางความเพียบพร้อมโดยมีพ่อแม่เป็นแบบอย่างที่ดี นิทานเรื่องนี้จึงสอนให้เขารู้ว่า ควรคู่กับคนที่คู่ควร “ดูพ่อแม่เราสิปั้น อยู่กันไปก็รักกันเอง ผิดคำย่าเสียที่ไหน” “ย่าว่าดี ปั้นก็ว่าดีครับ” อะไรก็ตามที่ทำให้ชีวิตของหลานชายที่ได้ดั่งใจย่าที่สุดอย่างหมอปั้นเข้าใกล้คำว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ ยิ่งขึ้น เขาย่อมไม่ปฏิเสธ สลิล แปลว่า น้ำ เธอจึงเย็นชื่นฉ่ำเหมือนสายน้ำ เพราะรู้ดีว่าเป็นได้เพียงคนในเงาที่เขาไม่คิดเชิดชูออกหน้า จึงไม่เคยเรียกร้องเกินควร แต่อย่างน้อยก็ขอบคุณ ในวันที่ต้องจากลา เขายังมอบของขวัญล้ำค่าให้เธอ

“แม่ไปทำงานได้แล้วฮะ เดี๋ยวจะสายแล้ว วันนี้ผมไม่ไปบ้านป้าพิมนะแม่ ผมจะอยู่กับพ่อ” ความหวังในทีแรกของหญิงสาวพังทลายลงในพริบตาเดียว ใบหน้าสวยพลันบึ้งตึงทั้งอับอายขึ้นมาอย่างกะทันหันหลังจากได้ฟังคำพูดผลักไสไล่ส่งเธอทางอ้อมนั้นของลูกชาย อดใบหน้ากระตุกไม่ได้เมื่อเห็น ว่าชายหนุ่มได้รับความรักจากลูกชายไปหมดโดยไม่ต้องเปลืองแรง เออ เอาเข้าไป นี่สรุปว่าตอนนี้ลูกไล่ฉันแล้ว

ความสุขที่มีมันเปี่ยมล้นไปด้วยความปรารถนา จนเขารับรู้ได้ว่าเธอคือคนรักของเขาจริงๆ ในเวลานี้ โดยไม่ต้องหาสิ่งใดมายืนยันอีกแล้ว ในตอนนี้สิ่งที่เขากังวลมากที่สุดคือพ่อ ทำไมพ่อของเขาต้องโกหกเขา ทำไมต้องสร้างเรื่องลวงให้เขาเข้าใจผิดด้วย

ฉือไห่ผิงไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของฉือหว่าน แต่เป็นพ่อเลี้ยง หลายปีก่อน ฉือหว่านเคยมีครอบครัวที่มีความสุขมาก พ่อของเธอ ฉือเจี้ยนกั๋ว และแม่ หลี่หลันมีความรักและเคารพต่อกัน พ่อรักเธอมาก ทุกวันจะยกเธอขึ้นสูงแล้วพูดว่า “หวานหว่านของพ่อ ต้องมีความสุขนะ”

“รักก็คือรัก หลงก็คือหลง ฟ้าบอกตามตรง ไม่มีวันไหนที่ลืมคุณได้เลยสักนาที เราลองกลับมาคบกันดูอีกทีนะคะพ่อลี้ยง” หล่อนใช้จังหวะ ที่พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ทันระวังตัว โผเข้ากอดเขาไว้อย่างแนบแน่น

พ่อเลี้ยงกระเซ้าต่อและหอมแก้มเมียรักฟอดใหญ่ “หวงอ่ะ หวงมากด้วยนี่มันของข้าวโพดนะ อิอิ” ข้าวโพดตอบพ่อเลี้ยงก่อนที่จะเอื้อมมือมาแตะท่อนมังกรยักษ์นั้น