เพียงต้องตา Novels & Stories

EPISODE 47 : หนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว “Think of the one thing that you’ve always wanted. Now find it in your mind’s eye and feel it in your heart.” -Beauty And The Beast- (คิดถึงสิ่งหนึ่งที่เธอต้องการมาตลอด แล้วเธอจะเจอในความคิด และรู้สึกในหัวใจ)

พุฒออดอ้อน มองสบตาเธอด้วยสายตาละห้อย “แค่ครั้งเดียวนะคะ” “ครับ” พุฒพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แต่พอแต้มรักเลื่อนตัวลงเพื่อทำในสิ่งที่เขาต้องการ พุฒกลับแอบยิ้มเจ้าเล่ห์

หางตากลมโตปรายมามองเพียงแว๊บเดียว แว๊บเดียวเท่านั้น "ฟินิกซ์​มาหาป๊ามา" ผมเลยต้องแก้เก้อโดยการเดินเข้าไปหาเจ้าขนฟูบนตักเล็ก

เพียงสบตาเท่านั้น หัวใจฉันก็อบอุ่นใจ เพียงสบตาเธอนั้น ฉันก็รู้ทันใด ว่าเธอคือใครคนนั้นที่ฉันรอ. โว้ย มันใช่เวลาไหมเนี่ย ก็จะอะไรซะอีกล่ะ ฉันพยายามที่จะฉุดกระชากลากถูพี่มันออกจากโต๊ะ เพื่อมากินข้าว แต่ระหว่างที่ฉันยื้อยุดกับพี่มันเนี่ยแหละ ทำให้ฉันต้องล้มทับพี่มัน แถมสายต ายังสบประสานกันอีกเหมือนในบุพเพสันนิวาสเด๊ะ พร้อมกับเพลงเพียงสบตาของลิเดีย ลอยเข้ามาในหัวเลย พอ!!

“ไม่จำเป็นต้องใส่ใจคนอื่นเลย” “ฉันรักเธอ มองแค่เธอ แล้วก็อยากให้เธอมองมาที่ฉันด้วย สายตาฉันมีแค่เธอนะ” เคอร์วินดึงมือเล็กมาจุมพิต

การมองครานี้ กลับมองไม่เห็นห้วงเหวลึก หากแต่หลงเหลือเพียงน้ำพุอันใสบริสุทธิ์เท่านั้น ในแววตาที่ใสสะอาด กระจ่างใจและเย็นเยียบ เมื่อครู่ เป็นภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ? ไม่สิ เมื่อครู่มิใช่ภาพลวงตาแน่นอน

นาราพูดขึ้นมาทั้งน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มของเธอ “โมเดลคือคู่หมั้นของมันและฉันก็อยากได้โมเดลเธอรู้หรือเปล่า” พีรพัฒน์พูดความต้องการของเขาออกมาเสียงดัง

บอกตรงๆอย่างไม่กั๊กความรู้สึก “มันไม่มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด ปล่อยตัวปล่อยใจให้สบาย ๆ” ปริญใช้นิ้วโป้งคลึงตรงจุดอ่อนไหวโดยที่ดวงตาสบประสานกับเวียงพิงค์ พลางจับท่อนขาเรียวให้แยกออกจากกัน ร่างกายบอบบางนี้บริสุทธิ์น่าทะนุถนอมยิ่งนักเขาจะต้องอ่อนโยนและเตรียมคว ามพร้อมให้มากที่สุดก่อนจะทำอะไรลงไป

Untake this heart (อย่าเอาหัวใจของฉันไป) And I’ m missing (และฉันจะคิดถึง) Just one thing (เพียงแค่สิ่งเดียว) A brand new star (คือการเริ่มต้นใหม่) ” “ฮึก ฮืออออ ซัน ฮือออออ ขอโทษ กูขอโทษ ฮืออออ” ผมแทบขาดใจเมื่อเห็นคนรักดวงตาแดงก่ำ และหยาดน้ำตาไหลลงมาช้าๆ ท่ามกลางผู้คนมากมายในร้านแห่งนี้ มันบีบคั้นหัวใจ จนเจ็บหน่วง อยากจะเดินเข้าไปดึงมากอดเอาไว้ แต่ตอนนี้ผมไม่อยู่ในฐานะที่ทำแบบนั้นได้อีกแล้ว ผมเป็นคนบอกเลิกมันเอง..... “Can’ t erase this, can’ t delete this

ฉันหันไปบอกน้ำใสพร้อมกับเตรียมจะลุกขึ้น แต่กลับโดนมือบางคว้าไว้อย่างไวเลย "ไม่ได้นะแก้วตา" "ฉันทำได้" "แก้วตาจะทิ้งให้เราอยู่คนเดียวเหรอ?" "งั้นก็ไปด้วยกัน"