โรแมนซ์มืดหม่น Novels & Stories

@คอนโดโรม คอนโดที่ไม่ได้กลับมาค้างนับเดือน คนใจร้อนอยากรักเมียก็ไม่รอช้า ร่างสูงอุ้มร่างบางในชุดเดรสสายเดียวสีดำขึ้นมาปากหยักหนาประกบจูบเข้าปากอวบอิ่มอมชมพูอย่างรวดเร็ว “อ่า...อืม” คำว่าโรม ถูกกลื่นหายเข้าไปในลำคอ แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอของสามีสุดที่รักอย่างออดอ้อน

หล่ะ 〞 มีอาที่ยังคงสงสัยชื่อปาร์ตี้ที่กรตั้ง ถามออกมาในตอนที่กรทานอาหารอิ่มแล้ว แต่คำถามของมีอานี้ก็ทำเอากรต้องหัวเราะออกมาเบาๆเลยทีเดียว 〝 เปล่าๆ มีอา... ไม่ใช่ดาร์คไนท์ ที่แปลว่าอัศวินดำ แต่มันแปลว่า『คืนเดือนมืด』ต่างหาก 〞 ในขณะที่มีอาทำแก้มป่องเพราะกรหัวเราะเธอ กรก็ตอ บกลับไปแบบนั้น

รามิลหัวเสียแทบบ้า ใช้กำปั้นชกลงบนพื้นแรง ๆ อย่างระบายอารมณ์ เขานั่งอยู่ภายในนห้องมืด ๆ ไม่แม้แต่จะเปิดไฟให้เห็นแสงสว่าง ก็เหมือนกับชีวิตเขาตอนนี้ มันมืดมนไร้หนทาง “เบล ฉันรักเธอ”

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ รอยรักเด่นชัดขึ้นตามผิวเนียนไม่ว่าริมฝีปากของเขาจะสัมผัสตรงบริเวณส่วนไหน อิทธิพลย้ายริมฝีปากก้มต่ำลงไปดูดดึงยอดถันสีแดงสดทั้งสองข้างจนมันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย ตับ! ตับ! ตับ! "อ๊าส์"ริมฝีปากสั่นระริกเปล่งเสียงครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เมื่อช ายหนุ่มนั้นมอบสัมผัสอันแสนวาบหวามจนเธอขนลุกชั้นไปทั่วทั้งตัว

เสียงเล็กเบาแทบไม่ได้ยิน ‘น่าอายจริงๆ’ พิมพ์ปรางคิดในใจพลางหลับตาลงไม่อาจสู้ตาคมที่เปล่งประกายวาววามเพราะสมดังใจ เขาชอบให้เธอทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลย กิตติกรยิ้มมุมปากหลังจากฝืนใจอยู่เฉยทั้งที่ในใจอยากโผนทะยานให้สุดแรง แล้วก้มลงจูบปากอิ่มให้รางวัลพร้อมกับเริ่มเค ลื่อนกาย

ที่ไม่มีคำว่าปรานี กำลังเริ่มต้นอีกครั้ง ⋆꙳•❅*°⋆❆. [ELARYA’ S PART] ความมืด...ไม่ใช่สีดำสนิท แต่มืดราวกับม่านหมอกในคืนไร้แสงดาว เสียงกระซิบเบาบางราวสายลมยามราตรีดังสะท้อนจากทุกทิศ

ม๊วบๆ มือเรียวจัดการรวบสองมือเล็กไว้เหนือหัว ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะดูดเข้าที่เนินอก เขาค่อยๆ ใช้ริมฝีปากลากผ้าที่ปกปิดออกเปิดเผยให้เห็นบราสีดำเต็มตา หน้าอกที่กำลังกระเพื่อมด้วยลมหายใจที่หอบถี่ยิ่งทำให้คนตัวใหญ่อยากจะดอมดมกลิ่นหอมของยอดดอกไม้ "ยะ อย่า"

EP1 - รักเย็นชา (มิดไนท์) MIDNIGHT ประเทศอังกฤษ “ไนท์ วันนี้ไม่ออกไปดูงานเหรอ ทำไมไม่ยอมตื่น” เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวนัยตาเศร้าผู้เป็นภรรยาเอ่ยถามขึ้น เมื่อสามีหนุ่มของเธอเอาแต่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มไม่ยอมลุกจากที่นอน “ไม่ไป วันนี้ฉันง่วง อยากนอน” ไนท์เอ่ยเสียงเล็ดล อดผ้าห่มออกมาก

เขายังกลัวอยู่ ในโลงมืดมิดนั้น เขาเอื้อมมือออกไปพยายามผลักฝาโลงอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ทำอย่างไรก็ไม่อาจเปิดได้เลย มืดสนิทจนมองไม่เห็นสิ่งใด ในความมืดอันเลือนราง เขาผล็อยหลับไปแล้วก็เห็นท่านแม่

ไฟดับลง ความมืดในห้องเซิร์ฟเวอร์ไม่เหมือนความมืดปกติ มันมืดสนิท เหมือนมีอะไร ‘ที่ยังไม่ยอมให้จบ‘ จินเปิดไฟฉายทันที แสงสั่นไปตามมือเล็กน้อย