Novel & Cerita หาญเยว่

หลังจากเจิ้งหนานซวี่เดินไป หลินหยางพาเวยเวยขึ้นไปบนรถของเขา “ว่ามาเถอะ เธอมาเป็นสาวนั่งดริ้งที่นี่ได้ยังไง? เธอไม่รู้เหรอว่าที่นี่เป็นสถานที่แบบไหน?” หลินหยางกล่าวถามเสียงจริงจัง “ฉัน...” เวยเวยก้มหน้า ท่าทางลำบากใจ ชื่อเดิมของเวยเวยคือเสิ่นโย่วเวย รู้จักกับหลินหยางตั้งแ ต่เด็ก

แต่สิ่งที่ทำให้จื่ออานตกใจก็คือ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้ใช้ตัวอักษรดั้งเดิม แต่ใช้ตัวอักษรที่เรียบง่าย เธอจำคำเหล่านี้ได้ในทันที หนังสือบอกว่าที่ปักกิ่งมีภูเขาอยู่ด้านนอก ภูเขานี้ชื่อฮานซาน บนภูเขาฮานซานมีบ่อน้ำ ชื่อว่า บ่อผีและบ่อยา มีคนสองคนอาศัยอยู่ข้างบ่อยา หนึ่งในนั้นคือ หวงไท่โฮ่วหลงจ่านเหยียน และอีกคนหนึ่งคือทาสรับใช้ของเธอชื่ออาเซ๋อ

ฮุ่ยหมิงมองร่างไร้วิญญาณนิ่ง พยายามปะติดปะต่อคำพูดของหมอผีเฒ่า เยว่เล่อเดียวที่รู้จักคือแม่ทัพเยว่เล่อแห่งแคว้นจ้าว ท่านแม่ทัพกลายเป็นผีดิบงั้นหรือ เขาหลับไปนานเกินไปจนไม่รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หมอผีเฒ่าเจาะจงชื่อเยว่เล่อ แสดงว่าเขาอาจเป็นผีดิบที่พวกคนด้านนอกเอ่ยถ ึงหรือเปล่า ส่วนคำสุดท้ายโจมตีแคว้น ไม่รู้แคว้นอันใดเพราะยังพูดไม่ทันจบก็ตายก่อน ฮุ่ยหมิงเกาหัวแกรกๆ อับจนหนทาง แต่ถ้าชื่อแคว้นที่ขึ้นต้นด้วยจอจาน ฉับพลันชื่อแคว้นหนึ่งเด้งเข้ามาในความคิด

ฮ่องเต้เย่ถมึงทึง เย่จิ่งหานข่มเหงรังแกเขายังพอว่า แม้แต่ตัวประหลาดอัปลักษณ์ก็ยังหยามเขาได้ เขายังใช่ฮ่องเต้แคว้นเย่อยู่หรือเปล่า "อากาศดี ข้าเลยออกมาเดินเล่น"

ือใบเฟิร์น บุญญาวาส สาวสวยดาวคณะวิศวะและดาวมหาวิทยาลัย นิยามของเธอคือสวยเลือกได้ บอกเลยว่าคนจีบเยอะ เยอะชนิดที่ว่า ใบบัว บุญญาพร แฝดผู้น้องที่ไม่มีตำแหน่งอะไร โดนจีบไปด้วยเพราะคนคิดว่าเธอคือใบเฟิร์น และผู้คนมักเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือดาวมหาวิทยาลัยเพราะหน้า ตาที่เหมือนแฝดผู้พี่แบบแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ถ้าไม่สนิทกันจริง ๆ อย่างเอกพลและรินลณี ด้วยฝาแฝดทั้งสองมีนิสัยต่างกันราวกับเลี้ยงมาคนละที่

ีจอธาตุไฟ กาลเวลาล่วงเลยผ่านพ้น หานเหว่ยเจียวได้ปลอมแปลงแซ่สกุลของตนหลบลี้หนีผู้บำเพ็ญตนอยู่เรื่อยมา จนสุดท้ายก็มาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในหุบเขาอันห่างไกลซึ่งอยู่ไม่ห่างจากลำน้ำหยางจื่อเจียง[2]เสียเท่าไร ผู้คนในหมู่บ้านต่างรู้จักเพียงว่านางเป็นหญิงม่ายส ามีตายมีลูกติดมาหนึ่ง นางมีนามว่าจางเหว่ยเจียว เข้ามาพำนักอาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตน

ยามเย็น กลิ่นข้าวสุกลอยออกมาจากครัว ประตูเปิดออกพร้อมร่างของจอมขวัญในผ้าถุงลายดอก เธอหันมายิ้ม ทั้งมือยังถือทัพพีคนแกง “กลับมาแล้วเหรอพี่หาญ ข้าวกำลังจะสุกพอดีเลย” เสือหาญพยักหน้า พลางยื่นถุงขนมปังให้เมีย “เห็นที่ตลาดเขาเพิ่งอบใหม่ เลยซื้อมาฝาก”

เพราะว่านางไม่เชื่อฟังเขา “นางขยันมากจริงๆ” “ข้าอยากให้นางออกไปเล่นมากกว่า” จางไคเฮ่อก็บอกว่าเสี่ยวเยว่คือลูกสาวของหยูฮูหยินที่แม่ครัวผู้ช่วยอีกคน นางมักจะวิ่งไปมาอยู่ในครัว แต่ไม่ทำตัวเกะกะ เลยไม่อยากตำหนินางมากนัก

ส้มจึ๊ดที่งงกับคำพูดของหมอดู ยุทธนาจึงบอกกับเธอว่าเขาเป็นใคร “ส้มหยุดก่อน! พี่ขอเรียกส้มคำเดียวสั้น ๆ ได้มั้ย” ยุทธนาวิ่งตามหญิงสาวที่เดินหนีเขาออกมา “ได้ค่ะ” เธอหันหลังแล้วตอบเขาเบา ๆ

คังเว่ยหลงอดแขวะสหายไม่ได้ สหายของเขาคนนี้ถึงแม้จะเป็นแพทย์แผนจีนที่เก่งกาจ แต่กลับไม่สามารถต้านทานขนมหวานได้ “ฮ่า ฮ่า เฒ่าคัง ทำเหมือนว่าแกไม่ชอบกินขนมอย่างนั้นแหละ” โจวอวี่หนิงพูดขึ้น