นามปากกาพักพิง Novels & Stories

พอรถหยุดและดับเครื่องฉันหันไปมองบริเวณรอบๆว่าเขาพาฉันมาที่ไหนกันแน่ สถานที่แห่งนี้คือสวนสาธารณะที่มองเห็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพะยา บริเวณรอๆเงียบสงบแต่ก็มีผู้คนบ้างเล็กน้อง ไฟที่เปิดสว่างเหมือนตอนกลางวัน “ลงมาได้แล้วครับหนูฟอง”พี่หมอพะนายดึงให้ฉันออกมาจากในรถแล้วเขาก ็จูงมือพาฉันเดินไปนั่งม้านั่งไม่ไกลจากที่จอดรถไว้มาก

และนี้ก็เป็นอีกวันที่บรรดาแขกของคุณพ่อป้ายแดงมาเยี่ยมเยือนมีนาและเด็กหญิงพักพิง นั้นก็คือบรรดาเพื่อนสนิทของพายุนั้นเอง ที่ต่างคนก็ต่างหนีบเอาคนรักมาด้วย จนตอนนี้ห้องพักฟื้นแบบ VIP เต็มไปด้วยบรรดาลุง ป้า น้า อา ของเด็กหญิงพักพิง แถมเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่ ในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อยังได้ตำแหน่งหลานคนแรกของกลุ่มมาอีกด้วย “น่าเกลียดน่าชังมาก เด็กหญิงพักพิง ดูแก้มสิ แม่ขวัญอยากกัดแก้มจังเลย” ขวัญแฟนสาวของพีชเอ่ยชมเด็กหญิงพักพิงอย่างเอ็นดู

ปักกิ่ง ประเทศจีน บรรยากาศอันแสนร่มรื่นมีกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่แผ่ปกคลุมแสงแดดให้กับผู้คนที่เข้ามาพักผ่อนหย่อนใจภายในสวนสาธารณะแห่งนี้ สีหน้าของเด็กน้อยแก้มแดงดูดีมีรอยยิ้มสดใสเหมือนกับมารดาของเธอที่กำลังนั่งยิ้มให้อยู่ข้างกาย "แม่ขา เมื่อไหร่แม่จะพาพิงค์กลับไปเที่ ยวเมืองไทยอีกคะ พิงค์อยากไปเที่ยวทะเลอยากไปเล่นน้ำตกที่นั่น อยากทานอาหารที่แม่ทำ"เสียงหวานของเด็กน้อยในวัยสิบขวบดังเจื้อยแจ้วจนมารดาต้องยิ้มออกมากับคำถามและความน่ารักของเด็กน้อย

บ้านเก่าของสามีที่สงขลา เรื่องที่เธอรับปาหนันเป็นลูกนั้นไม่มีใครรู้ เมื่อสองสามีภรรยาที่ปลูกผักนำปาหนันมาให้ตนนั้น ตนและสามีก็กำลังจะออกเดินทางมาสงขลาพอดี เลยพาปาหนันกลับมาเลี้ยงที่นี่ คนละแวกนี้เข้าใจว่าปาหนันเป็นลูกแท้ๆ ของนางกับสามีที่หอบหิ้วกันมาจากชุมพร แต่อยู่ๆ กัน ไปปาหนันนั้นมีผิวขาวสวย หน้าตาหมดจดงดงามไม่เหมือนพ่อแม่ก็เป็นที่กังขา ชาญพูดปัดทุกครั้งที่มีคนถาม นางเองก็ไม่อยากพูดถึงชาติกำเนิดของปาหนัน จึงไม่เคยเอ่ยปากเช่นกัน

เธอพ่นลมหายใจออกมา พร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ก่อนเอ่ยตอบ "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงในไดอารี่ ฉันมีชื่อว่า พักพิง ไม่ใช่ พิง เฉยๆ และถึงแม้คนที่สนิทกับฉันจะเรียกชื่อฉันว่า พิง แต่ฉันชื่อ พักพิง มันไม่สามารถแก้ไขเรื่องแบบนี้ได้"

หลังจากที่ขับต่อเนื่องมาหลายชั่วโมงหมื่นนทีได้พักรถที่จุดบริการให้ปั้มน้ำมันขนาดใหญ่ เพื่อให้ทุกคนได้ทำธุระส่วนตัวและผ่อนคลาย พัชชาตั้งใจเดินเข้าไปหาพิงชลที่กำลังนั่งรอเครื่องดื่มอยู่ในร้านกาแฟ "น้องพิงรู้ไหม ที่นี่เมื่อก่อนพี่กับทีชอบแวะกินกัน" คำพูดกำกวมที่ตั้งใจให้พิงชล เข้าใจผิด เพราะที่นี่ยังมีบริการห้องพักรายวันให้นักท่องเที่ยวและผู้ที่เดินทางผ่านไปผ่านมาได้ใช้บริการ

“อือฉันชื่อพิงค์ เป็นนักศึกษาปีที่สองมหาวิทยาลัยxxx” “โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นคนไข้นอนพักไปก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวหมอจะมาตรวจอีกทีนึง” หมอกับพยาบาลพากันเดินออกมาจากห้องพักฟื้นของพิงค์

“น่าปวดหัวเนอะ อย่าเลย ไปแค่พวกเรานี่แหละ” ไม่อยากให้ซับซ้อน แค่นี้ก็ปวดตับมากมาย ปริญญ์ไม่อยากจะกลับไปพักคอนโดของเหมือนไหม แต่ก็ยังไม่พร้อมที่จะเข้าไปยังบ้านพัก ที่เธอเองก็มีสิทธิ์เต็มที่ในบ้านหลังนั้น เรื่องเลยมาจบลงที่ร้านเหล้าเล็กๆ ริมทางแห่งนี้