วันที่คุณทิ้งไป... ฉันคือราชินี の小説・ストーリー

อาทิตย์ค้านขึ้นมา “มีอะไรอีกก็เห็นแล้วนี่ว่ามันล้มลงไปแล้ว” ราชินีตะวันพูดอย่างหัวเสีย

"...หนิงหลง วันที่ท่านทอดทิ้งข้า วันนั้นคงจะเป็นวันที่ลมหายใจของข้านั้นหมดลง" ช่วยอย่าทำให้เธอเจ็บปวดกับความรักอีกรอบได้หรือไม่ อย่าทำให้หัวใจดวงนี้แตกสลายลงไปเพราะความรักที่ไม่สมหวังอีกเลย ได้โปรดรักเธออย่างที่เธอนั้นรักเขาด้วยเถิด.. "วันที่ข้าจะทอดทิ้งเจ้า คงเป็นวันที่ลมหาย ใจสุดท้ายของข้าหมดลงเช่นกัน"

แต่ฉันไม่สามารถทำสิ่งที่ทรยศต่อนายท่านได้จึงปฏิเสธไป ราชินีจึงกดดันฉันอย่างหนัก สุดท้ายเมื่อไม่มีทางเลือก ฉันจึงต้องเปิดเผยตัวตนแล้วหนีออกมา หากวันนั้นฉันไม่ถูกราชินีโจมตีเสียก่อน คนพวกนี้ไม่มีทางรั้งฉันไว้ได้อย่างแน่นอน”

ฉันถูกทิ้งเพราะคนที่ฉันรักมากที่สุดเลือกเดินออกไปจากชีวิตฉันในวันที่ฉันไม่เหลือใคร! และทั้งหมดนี้คงเป็นคำนิยามสั้นๆ ที่จะทำให้ทุกคนเข้าใจชีวิตของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเป็นผู้ถูกทิ้งอยู่ร่ำไป!

ราชินีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า:"มันไม่ยากเลย โดยเฉพาะกับความช่วยเหลือเจ้าชายหมิ่น แม้ว่าของในวังจะซับซ้อนไปนิดหน่อย แต่ยังไงซะฉันก็เป็นราชินี สมควรที่จะเอาอำนาจควบคุมกลับคืนมา เพียงแต่ว่า...” เมื่อเห็นว่าเธอลังเลที่จะพูด จินซูจึงถามว่า"คุณกังวลไหมว่าราชินีจะเข้า มายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้" ราชินีทรงยิ้มและตรัสว่า“ไท่เฮาเฝ้ารอความตายของข้าพเจ้าอยู่”

The เย (4) เจ้าหญิงบริ้งค์ : @เทพธิดาขวัญข้าว @ราชินีเคท หายหัวไปไหนกันหมด! องครักษ์ซัน : เออ นั่นดิ ทิ้งให้ฉันรับมือยัยเจ้าหญิงจอมว่างอยู่ได้คนเดียว

"คุณราชันย์คะ ฉันรู้สึกดีกับคุณ จะเรียกว่ารักก็ได้ อย่าทิ้งฉันไปไหนนะคะ"

อดีตราชินีคอร์ตหญ้าก้าวเดินออกจากสโมสรด้วยท่วงท่าของความเป็นผู้นำ ทุกย่างก้าวที่เธอย่ำลงบนพื้นหินทรายคือการตอกย้ำว่าเธอจะกลับมาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ และวันต่อๆ ไป จนกว่าเป้าหมายจะสำเร็จลุล่วง เสียงหัวเราะเยาะและการดูถูกเหยียดหยามในวันนี้ เป็นเพียงบททดสอบเล็กๆ ที่ช่วยลับคม

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยสร้างไว้ให้คุณตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันได้ทวงมันกลับคืนมาหมดแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะแข่งขันกับคุณภายใต้แสงสว่าง ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเองว่า ฉันไม่เคยเป็นเงาของคุณ ฉันคือ เอเลน่า วาเลนติ ฉันคือราชินี

มหาเวทแสยะยิ้มหยัน “อย่ามาตัดสินเอาเองว่าใครทิ้งข้าหรือไม่ทิ้งข้า อย่างน้อยข้าก็ก้าวออกมาเอง ให้ไม่มีใครสามารถเป็นผู้ทอดทิ้งข้าก่อนได้!” เจ้าหญิงคลาริซเซตะโกนตอบโต้อย่างไร้ความเกรงกลัว