วันที่คุณทิ้งไป... ฉันคือราชินี Novels & Stories

ว่านฉีจิ้งยกจอกสุราขึ้นมาดื่มก่อนจะกล่าวต่อ พร้อมกับเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดผืนหนึ่งและโยนทิ้ง “อะไรที่หมดประโยชน์แล้วก็ควรทิ้งไป เจ้าว่าไหม” ว่านฉีกู้มองไปยังสตรีชุดสีฟ้าที่เวลานี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและคราบน้ำตา “ถ้าเสด็จพี่เห็นควรเช่นนั้น ก็เป็นเช่นนั้น”

คำว่า ทิ้งเธอ หลุดออกมาพร้อมความเจ็บที่เหมือนมีมีดแทงซ้ำลงกลางอก // ผมทิ้งเดซี่ไว้ที่นั่นคนเดียว ผมทิ้งเธอไว้ในโลกนั้น ทั้งที่ผมสัญญาว่าจะไม่ไปไหน // ซอนแจฮยองขมวดคิ้วทันที

กลับไป เฉินลี่ส่งข้อความมาอีกอย่างรวดเร็ว [แต่คุณอย่าเสียใจนะ อีกสองวันราชินีเพศเมียน่าจะไม่กักตัวคุณแล้ว]

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ เธอมันก็แค่คุณหนูตกอับ ฉันจะต้องแคร์อะไรมาก” “ฮึก คุณจำคำของคุณไว้ให้ดีก็แล้วกัน วันหนึ่งฉันต้องไปจากคุณให้ได้”

ที่เขาฝากไว้ในโรงแรมนั่นเอง ราชินีเปิดพระเนตรขึ้นอีกครั้ง ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงสดใสปนเอ็นดู “สินค้าของเจ้าน่าสนใจอีกแล้ว... ข้าเหมาที่เหลือทั้งหมดเลยละกัน จะเอาไปวางให้ทั่วราชวังเลย อิอิ”

"เอมิเลีย อย่าเนรคุณนักเลย ผมต้องเสียสละสิ่งที่จำเป็นเพื่อตระกูล แต่คุณกลับทิ้งผมไป คราวนี้พอถังแตกแล้วถึงคลานกลับมา..." "ถ้าไม่เจอเรื่องลำบากซะบ้าง คุณก็คงไม่โตหรอก" หัวใจของฉันบีบคั้นกับคำพูดของเขา

แต่เพื่อฟังฉัน และฉันก็พูด เพียงเล็กน้อย แต่ทุกคำตกลงมาราวกับคำสัญญา ราชินีกำลังถือกำเนิดขึ้น เมื่อไลรากลับมา นางจะไม่พบเจ้าหญิงอีก นางจะพบฝูงหมาป่า

เขายังคงกอดฉันแน่นไม่ยอมปล่อย “ถ้าฉันลาออกจากราชวงศ์...” “...” “ฉันจะกลายเป็นเพียงประชาชนธรรมดา ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง” “นั่นแหละที่ต้องการ”

“ลู่ชิง” ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในนิยายที่เขียนไม่จบ ซึ่งเขียนค้างไว้ตอนนางเอกยอมแต่งงานกับตัวร้ายอย่าง “จื่อหาน” เพื่อช่วยชีวิตพระเอกพอดี นางคิดว่า “มู่เฉิน” จะมาช่วยเหลือตนเองออกไปจากสถานการณ์อันย่ำแย่ แต่กลับไม่ใช่ หลังแต่งงานเพียงไม่กี่วันลู่ชิงถูกมู่เฉินบอกเลิกแบบสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พระเอกผู้แสนดีทอดทิ้งนางให้อยู่กับตัวร้ายโดยไม่เหลียวแล  แถมสามีตัวร้ายยังแผ่รังสีอำมหิตใส่นางไม่หยุดหย่อน จื่อหานร้ายกาจยิ่งกว่าในนิยายเสียอีก ใครก็ได้ช่วยนางออกไปที

“ฉันไม่จำเป็นต้องฟังนาย!” เธอเชิดหน้าขึ้นดวงตาดื้อรั้นมองราชันย์อย่างไม่ยอมแพ้ “ตลอดชีวิตฉันไม่เคยต้องฟังใคร และมันจะไม่เริ่มที่นาย” ราชันย์เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ