วัยรุ่น

สายน้ำหญิงสาวที่ต้องรับภาระหนีสินทุกอย่างในบ้านที่พ่อของเธอเป็นคนก่อไว้จนทำให้ชีวิตเธอและแม่กับน้องของเธอต้องตกระกำลำบากจนเธอได้ไปเจอกับเขาแอสตัลลูกชายของมหาเศรษฐีที่เห็นแค่ผู้หญิงเป็นของแค่ของเล่น “นี่นายทุกอย่างมันไม่ได้ซื้อมาได้ด้วยเงินหรอกนะ” “แล้วเธอฉันไม่ได้ซื้อมาด้วยเงินหรอ?”

"เมีย? พี่อย่ามาชุบมือเปิบนะ เราแค่มีความสุขกันชั่วคราวเฉยๆ" คนหนึ่งก็ดื้อไม่ฟังใครอีกคนก็เจ้าเล่ห์เหลือเกินจุดจบความรักที่แสนอลเวงของทั้งสองจะเป็นยังไง

ผู้ชายที่เขาให้เกียรติเธอได้แค่ริมถนนแบบนั้น ทำไมฉันต้องอยากได้ เรื่องย่อ เรื่องราวความวุ่นวายหลังจากที่ทางมหาวิทยาลัย มีโปรเจกต์ สานสัมพันธ์กับชุมชนในพื้นที่มีมติให้มีการสร้างสะพาน ปราณวริทธิ์ นิธิวราดล (นักศึกษาวิศวะปี4) หรือลม จึงได้จัดการวางแผนใส่ชื่อเพื่อนของตัวเองเพื่อเอาตัวรอด แต่ใครจะรู้ว่าฟ้ามีตา เพราะท้ายที่สุดลมก็ต้องกับมาทำโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง โดยที่จะต้องทำงานร่วมกัย พรพระจันทร์ ธาดาภิวัฒน์(ซีลีน) หญิงสาวที่สวยสะดุดสายตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่การเจอกันระหว่างเขากับเธอกลับไม่ใช่เรื่องราวที่น่าประทับใจ เรื่องราวความรัก ความวุ่นวายจากโปรเจกต์สะพานครั้งนี้จึงเกิดขึ้น ท่ามกลางปัญหาและเรื่องราวที่ทั้งสองต้องจัดการไปด้วยกัน

"เธอคือ 'ของ' ที่พี่ทำหาย... และพี่จะตามไปทวงคืนทุกที่!" ใครบอกว่า 'ธาม' วิศวะปี 3 เป็นเจ้าชายน้ำแข็ง? เพราะทันทีที่เขาเจอกับ 'มะนาว' สาวน้อยบริหารฯ ที่แสนจะน่ารักแต่ปากกล้า... องศาในตัวเขาก็เปลี่ยนเป็นไฟคลั่งรัก เธอ : "พี่มาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของฉันทำไมคะ!" เขา : "แต่พื้นที่ส่วนตัวของเธอ... มันกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของพี่ไปแล้วตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน... ที่รัก" ห้ามพลาด! เมื่อวิศวะสุดเย็นชาต้องละทิ้งเกียร์เพื่อตามติดสาวบริหารฯ จนถึงรั้วคณะ! ชีวิตเฟรชชี่ที่คิดว่าจะสดใส... กำลังจะถูกคลื่นความคลั่งรักของเขาโถมใส่จนหมดสิ้น!

เฮียไฟเป็นพี่ชายข้างบ้านของดาว ด้วยความใจดีของเฮียไฟที่มีให้ดาวมาตั้งแต่เด็กทำให้ดาวหลงรักเฮีย แต่เฮียก็ชอบย้ำอยู่ตลอดว่าดาวคือน้องสาว ปากก็บอกน้องสาว แต่การกระทำของเฮียทำให้ดาวคิดไปไกล แต่แล้ววันหนึ่งความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไป “ไม่ใช่ว่าดาวแย่ แต่ดาวเป็นเหมือนน้องสาวเฮียนะ เฮียคิดกับดาวแค่น้องเท่านั้น เมื่อคืนเฮียเมาดาวก็เห็น ทำไมดาวยัง…” “นี่เฮียกำลังโทษดาวงั้นเหรอ” เขากำลังบอกเพราะฉันเข้าไปเสือกใช่ไหม “ก็ถ้าดาวไม่เข้ามายุ่ง ผู้หญิงที่เฮียนอนด้วยต้องไม่มีวันเป็นดาว” “ใช่ ดาวผิดเองแหละ ถ้าดาวไม่เสือก ดาวก็คงไม่ต้องเจ็บแบบนี้ เฮีย…ดาวถามจริง ๆ นะ เฮียโง่หรือแกล้งโง่ถึงมองไม่ออกว่าดาวระ…” “อย่าพูดมันออกมา เฮียไม่อยากฟัง เฮียเห็นดาวเป็นน้องมาตลอด เฮียไม่เคยคิดเกินเลยกับดาว”

เธอขีดเส้นสำหรับเขาแค่คำว่า ‘เพื่อน’ ได้ชอบ ได้เอา ได้อยู่ข้าง ๆ ได้แค่เพื่อน เท่านั้นพอ

เมื่อภาพฝันพังลงทุกอย่างในชีวิตของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง เธอเริ่มสร้างครอบครัวด้วยความผิดพลาด ไม่รู้เลยว่าจะประคองไปได้ไกลสักแค่ไหน แขกผู้ใหญ่คนหนึ่งในงานแต่งอวยพรเธอและเจ้าบ่าวว่า “แต่งกันแล้วก็เหมือนคนเดียวกัน ช่วยกันสร้างครอบครัว หนักนิดเบาหน่อยให้อภัย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าได้เอามาฝังใจ คนเราต้องเริ่มใหม่กับปัจจุบัน” แน่นอนว่าคนพูดคือผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน คนแบบนี้ไม่เข้าใจหรอกว่าความเจ็บปวดที่กวินตาได้รับมันมากแค่ไหน แล้วเธอต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ กวินตามองภาพเจ้าบ่าวของเธอกอดกับแฟนของเขา ช่างเป็นภาพที่ดูรักกันลึกซึ้งเหลือเกิน บทนางร้ายแย่งแฟนที่ชาวบ้านพูดถึงเป็นของเธอโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าสวยแสยะยิ้มสมเพชตัวเองก่อนจะเดินเข้าห้องนอน ถ้าไม่ใช่พ่อบังคับมีเหรอเธอจะยอมแต่งและอยู่กินกับผู้ชายที่ไม่รักเธอ คืนเข้าหอคู่อื่นหวานชื่น แต่สำหรับเธอมันคือความขมขื่น เขาและเธอต้องผูกติดกันตลอดไปเพราะคำว่า ‘ลูก’

“เรื่องระหว่างเขากับเธอควรจบลงพร้อมแสงพระอาทิตย์ของวันใหม่ แต่กลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ บนผิวเนียนนุ่มนั่น… กลับทำให้เขาอยากครอบครองเธอมากกว่าคืนเดียว“

“นี่! อย่ามายุ่งกับฉันนะ!” “บังเอิญอยากยุ่งซะด้วยสิ” “ปล่อยนะฉันรีบไม่มีเวลามาเล่นกับนายหรอก!” “หาอ๊ะอายอยู่เหรอ” กึก “อ๊ะอายอยู่ไหนนายรู้เหรอ” “รู้สิ” “ก็บอกมาสิว่าอ๊ะอายอยู่ไหน” “เอาตัวเข้าแลกสิ แล้วจะบอก” ทั้งคำพูดและมือที่กำลังลูบต้นขาของเธออย่างจาบจ้วงทำให้แสนดีดีดดิ้นอย่างไม่ยอม แต่เขายังลุกล้ำเธอด้วยการปัดรวบผมหลบทางเพื่อนฝังกลีบปากที่ต้นคอทางด้านหลัง

"พี่ริก" นินิวเรียกคนที่เข้ามาในห้องเธอ ฉันอยากจะกรี๊ดและกัดลิ้นตัวเองให้ขาด ฉันลืมไปสนิทว่าริกเป็นคนที่เข้าออกคอนโดของเธอได้อย่างง่ายดาย "ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ "ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ "ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ "อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ "ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"