Romans & histoires วิศวะ

เขาเคยเป็นคนที่แสนดี แต่เพราะเธอ เขาจึงกลายเป็นผู้ชายอันตราย ถ้าเธอไม่ทิ้งเขาแล้ววิ่งตามหาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง เขาก็ไม่ต้องเป็นคนใจร้ายในสายตาเธอ "มีใครเคยบอกไหมว่าเธอน่ารำคาญ"

"ฉันจะไม่ข้ามสถานะเพื่อนของเราเด็ดขาด" ______________ มาร์ติน อายุ 21 ปี นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกเครื่องกล ปีที่ 3 ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลา นิ่งขรึมแต่แฝงไปด้วยความสุภาพ เขา…ไม่ชอบเล่นกับความรู้สึกของใคร และก็ไม่ชอบให้ใครมาเล่นกับความรู้สึกของตัวเอง __________________ พราวฟ้า อายุ 21 ปี นักศึกษาคณะบริหารชั้นปีที่3 หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยงามเป็นที่สะกดใจของหนุ่มๆ กริยาอ่อนหวานแต่ไม่ใช่คนอ่อนแอ _________________

ามปากหวานนั้นมันกลับไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน "น่ารำคาญจังเธอเนี่ย =_=" "ไปไกลๆได้ไหมเนี่ย =_=" "อย่าเข้ามาใกล้ได้ไหมเนี่ย =_=" ทุกประโยคที่เขาพูดกับฉันล้วนแต่ผลักไสไล่ส่ง ใช่สินะ ฉันไม่ได้สวยเหมือนพวกผู้หญิงที่เขาปากหวานใส่หนิ แต่เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ฉันถึงได้ตกหลุมรักคนใจร้ายอย่างเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น 'ทนรับความเจ็บปวดไปแล้วกันแมวน้ำ เธอเลือกรักคนใจร้ายแบบนั้นเอง T^T'

ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการลองเล่นกับหัวใจ นางเอกโดนเพื่อนท้าให้จีบหนุ่มเย็นชาอย่างพระเอกที่ใครๆก็ต่างรู้ว่ากิตติมศักดิ์ของพระเอกนั้นไม่ธรรมดา ทั้งเย็นชา ทั้งเข้าถึงยาก ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร รักสันโดษเป็นที่สุด แต่เมื่อท้ามาคนที่ชอบท้าทายเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอย่างนางเอกมีหรือจะไม่ลองดู ตอนแรกก็ตึงอินโทรเวิร์ทสุดๆนางเอกจีบเท่าไหร่ก็เมินแต่พอโดนอ่อยบ่อยๆจนติดใจเท่านั้นแหละ ตามหวงนางเอกไม่ห่าง "แล้วจะให้ฉันทำยังไงถึงจะห้ามเธอได้" "เฮียชอบแพรไหมล่ะ ถ้าชอบก็จีบแพรสิ"

“เฮียไม่ได้ชอบน้ำขิง แล้วเฮียจะตกลงหมั้นกับน้ำขิงทำไม” “ผู้ใหญ่ต้องการ” นั่นคือคำตอบสั้นๆของผู้ชายที่เติบโตมาพร้อมกับเธอ คำตอบที่ไร้ชีวิตชีวาแต่กลับสร้างความฉุนเฉียวให้เธอได้อย่างมหาศาล!

‘ตาหวาน’ ถูกแฟนเก่าที่คบกันมานานถึงห้าปีบอกเลิกโดยไม่ทราบสาเหตุ ด้วยความเสียใจและเมามายจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้เจ้าตัวตัดสินใจนัดผู้ชายสักคนเพื่อจะทำให้ตนเองลืมคนรักเก่า โชคชะตาที่ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายจึงเหวี่ยงผู้ชายมีปมฝังลึกในใจอย่าง ‘ซุน’ มาให้ เขาเปรียบเสมือนแสงแดดอบอุ่นในฤดูหนาว แต่ก็เป็นน้ำแข็งเย็นสุดขั้วในเวลาเดียวกันด้วย “ซุน... เรากับแกเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก” “ทำไมไม่ได้ครับ” “เพราะเราชอบแกซุน... เราชอบแก ไม่ได้ชอบในฐานะเพื่อน แต่เราชอบแกในฐานะผู้ชายคนนึง” “พี่ไม่เหมาะกับเธอหรอกครับ เอาความรักของเธอไปให้คนอื่นที่ไม่ใช่พี่ดีกว่า”

จะเป็นยังไงเมื่อเธอแอบชอบเพื่อนสนิทของพี่ชาย และวันๆเธอต้องใกล้ชิดอยู่กับเขา ได้เห็นหุ่นฟิตๆล่ำๆของเขาทุกวัน แล้วเธอจะหักห้ามใจตัวเองได้อย่างไรกัน งานนี้เธอขอแหกกฏของพี่ชายเธอหน่อยเถอะ งานนี้ต้องได้! "เจด้า....เรามานอนอยู่ในห้องพี่ได้ยังไง..." "เดี๋ยวนะคะพี่ธาม ดูให้ดีสิคะว่าตอนนี้พี่อยู่ห้องของใครน่ะ...ห้องเจด้านะคะ ไม่ใช่ห้องพี่...คิดดูให้ดีสิคะว่าเมื่อคืนเราสองคนทำอะไรที่นี่...." "เราจงใจมอมเหล้าพี่ให้เมาแล้วพามาที่นี่ใช่ไหมเจด้า...." "่ใช่ค่ะ...เมื่อคืนเจด้ามอมเหล้าพี่เอง แต่ว่าพี่ก็มีสติอยู่นะคะไม่ได้เมามากมายขนาดนั้นสักหน่อย ไม่งั้นเมื่อคืนพี่คงไม่แซ่บซะขนาดนั้นหรอกค่ะ" "พี่จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น...แล้วก็ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปซะ ระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น จำเอาไว้...." "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไงล่ะคะ ดูสิคะ หน้าอกแล้วก็คอของเจด้านี่ก็ฝีมือพี่ธามกัดแล้วก็ดูดล้วนๆเลยนะคะ ถ้าพี่ธามจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ เดี๋ยวเจด้าจะรื้อฟื้นให้เองค่ะ..."

“ฟังภาษาคนไม่ออกเหรอคะคุณซัน ฉันบอกว่าเรื่องเมื่อคืน ถือซะว่าทำทานให้หมาข้างถนนที่มันกำลังติดสัดก็แล้วกัน”

ไม่ชอบขี้หน้าเขา....ผู้ชายเจ้าชู้ทำตัวเป็นคาสโนว่าตัวพ่อ แต่เธอกลับหลีกเลี่ยงเขาไม่ได้เพราะดันเป็นพี่รหัสน้องรหัสกัน และยิ่งเธอแสดงออกว่าไม่ชอบเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งวิ่งพุ่งเข้าหามากเท่านั้น! "ฉันว่าเธอก็น่าสนใจดี ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน" "จริงๆ ถ้าเธอได้ผัวรวยแบบฉันไปครอบครองเนี่ย กระเป๋าตังค์ของเธอแทบจะไม่ต้องใช้เลยนะ สนใจเอาฉันไปนอนกอดไหม หืม?"

“หนู... หนูทำสร้อยพี่ขาด... เดี๋ยวหนูชดใช้ให้นะคะ! “ชดใช้...” ไฟท์เอ่ยขึ้นสั้นๆ “ฉันไม่ต้องการเงิน” ไฟกระซิบเสียงแผ่วริมใบหูเล็ก ก่อนจะผละออกมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้าง “แต่เธอต้องชดใช้ด้วย ‘เวลา’ ของเธอ” “มะ... หมายความว่ายังไงคะ” “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตลอดหนึ่งเทอมเต็มๆ...” “ห๊ะ! บ้าไปแล้ว! ทำไมหนูต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย!” ข้าวหอมโวยวายลั่น เบ๊เนี่ยนะ! นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว ยังมีการบังคับขู่เข็ญกันแบบนี้อยู่อีกเหรอ ไฟท์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ก็เลือกเอา... จะยอมเป็นเบ๊ฉันดีๆ หรือจะให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปฟ้องสโมสรนักศึกษาว่าเธอจงใจทำลายทรัพย์สินและสัญลักษณ์อันทรงเกียรติของคณะวิศวะ โทษฐานทำลายเกียร์รุ่นพี่... โดนแบนกิจกรรมทั้งเทอมแน่ๆ” “ก็ได้! เป็นเบ๊ก็เป็นเบ๊! แต่แค่เทอมเดียวเท่านั้นนะคะ!” “โอ๊ยยยย! แกเอ้ย ฉันอยากจะบ้าตาย! ทำไมชีวิตเฟรชชี่วัยใสของฉันต้องมาพังทลายตั้งแต่วันแรกเพราะไอ้รุ่นพี่ปีศาจด้วยเนี่ย!”