วิศวะหมาแก่จะแทะกระดูกอ่อน の小説・ストーリー

“หมาอะไร พูดมาก” “เออ เมื่อกี้มองตามเขาไม่เหมือนหมาเลยนะ ถ้าน้องโยนกระดูกมา กูว่ามึงคาบแน่นอน เผลอๆวิ่งไปกระดิกหางให้เกาท้องด้วย”

“คนที่เรียนวิศวะ ใช่ว่าจะเก่งฟิสิกส์กันทุกคนนะ” มิราทำหน้ามุ่ยกับคำตอบของคาร์มิน คงคิดผิดที่ขอให้เขาช่วยติววิชานี้

“ถ้าฉันเห็บหมาแล้วเธอเป็นอะไร” “เป็นโมจิคนสวยของสาขาวิศวฯ โยธาไง” “คิดว่าสวยแล้วจะด่าใครก็ได้งั้นเหรอ”

ก่อนจะเสียบเข้าไปที่รูร่องแดงเถือกตรงหน้าต่อ คราวนี้เขากดแช่มันไว้แค่ครึ่งลำ แล้วขยับเอวกระแทกเข้าออก พร้อมกับมือที่จับหัวเข่าเนียนกดอ้าออกทั้งสองข้างเพื่อให้ได้รับแรงกระแทกได้อย่างถนัด กอหญ้านอนมองการกระทำของคนบนร่างด้วยแววตาละห้อย ทั้งเสียวซ่านและจุกแน่นกับความใหญ่เกินขนาด จังห วะที่หนุ่มวิศวะขยับลำท่อนเข้ามามันก็เสียวกระสันยันท้องน้อย ตอนขยับออกแล้วกระแทกเข้ามาใหม่ก็แทบหายใจไม่ทั่วท้อง อาการมันคล้ายกับล่องลอยอยู่บนอากาศยังไงยังงั้น

ซันยิ้มร่าเมื่อแม่แมวตัวน้อยของเขากลับมาสักยันต์สี่แถวห้าแถวให้ที่หลังของเขาซ้ำทั้ง ๆ ที่แผลเก่าก็ยังไม่หายดี แต่เขาก็ไม่คิดว่าเพราะรู้ว่าความเจ็บแสบนี้เทียบไม่ได้เลยกับของอีกคนที่โดนเขารังแกอยู “อ๋า คนดีขอ อืมม” คนพี่แกล้งสอบเอวทำท่าจะถอนกายออกก่อนจะกระแทกเข้าไปแรง ๆ อีกนับสิบครั้งพลางเร่งจังหวะขึ้นเมื่อเขาใกล้ถึงสรวงสรวรรค์ร่ำไร

อาถงมองนางด้วยสายตาเลื่อมใส อาเสอทำเสียงฮึดฮัด “วิชาหดกระดูกนับเป็นอันใด? ข้ายังมีวิชาหนังงูอ่อนด้วย”