สวย

ตามรักตามจีบเขามาหลายปีจนได้แต่งงานกัน แต่เขาก็ไม่แตะต้องตัวเธอ ไม่ว่าจะยั่วจะอ่อยยังไงเขาก็ไม่เอา มารู้ทีหลังว่าเขามีคนในใจ เมื่อไม่ได้ก็ไม่เอาแล้ว " ฉันท้องลูกของพี่มัต" " อุตส่าห์แอ๊บใสซื่อมาตั้งนานเลิกทำแล้วสินะ ผู้ชายคนนั้นถ้าไม่มีฉันเขาก็ไม่มีอะไรเลย ขยะไร้ค่าแบบนั้นฉันทิ้งไปตั้งนานแล้วถ้าเธออยากได้ก็เอาไปเลยไม่ต้องมาขอฉัน" " เพลง ผมขอโทษ ขอโอกาสผมสักครั้งได้ไหม" " มาขอโอกาสอะไรฉันไม่ต้องการคุณแล้ว ฉันมีผัวใหม่แล้ว ตาคุณก็ไม่ได้บอดนี่ ไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังท้อง" " ผมจะเป็นพ่อให้เขาเอง" " ลูกของฉันมีพ่อแล้วไม่ต้องมาเสนอหน้า"

ข้าผิดอะไร แค่ร้ายไปหน่อยเท่านั้นเอง ไม่สิไม่ใช่แค่ร้ายไปหน่อยแค่ไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบจำต้องทวงคืน

“ปิ่น ตื่นมาเถอะนะ พี่ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจ” ปากบอกพลางใช้อีกมือหนึ่งลูบศีรษะของปาลิตาอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากลัวจะทำหญิงสาวเจ็บตัวอีกครั้ง เวลาผ่านไปไม่นาน นิ้วเรียวของคนป่วยขยับเล็กน้อยทำให้คนที่นั่งกุมมืออยู่รู้สึกตัวขึ้นมา แพรขนตาสวยขยับราวกับปรับสายตาให้คุ้นชินกับความสว่างที่อยู่รอบตัว “ปิ่น เธอฟื้นแล้ว” เขาอย่างดีใจที่หญิงสาวตื่นขึ้นมา แต่ทว่าดวงใจของเขากลับเหี่ยวเฉาเมื่อเห็นสายตาหวานมองมาที่เขาก่อนที่จะเบนออกไปมองที่นอกหน้าต่างเมื่อกับเขาไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น “ปิ่น พี่ขอโทษ คุยกับพี่หน่อยนะ” คนป่วยที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อครู่ ค่อย ๆ ดึงมือของคนเองกลับเขามาและเอามาวางไว้บนหน้าท้องของตนเอง ราวกับว่ากำลังปกป้องสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ ชายหนุ่มมองการกระทำของคนตัวเล็กที่อยู่บนเตียงอย่างรู้สึกผิดที่เขาขังเธอไว้เช่นนั้น อีกทั้งไม่ฟังเหตุผลของเขาอีก “ปิ่นคุยกับพี่หน่อยเถอะ”

เพราะเธอทำให้ครอบครัวของเขาต้องพังลง เขาจึงจับเธอมาเพื่อที่จะแก้แค้น แต่กลับผิดตัว เพราะเธอมีพี่สาวที่หน้าตาเหมือนกัน ที่ชอบเอาชื่อของเธอไปแอบอ้างทำเรื่องไม่ดี

พรลดาแม่ค้าขายอาหารออนไลน์ถูกคนรักโกงเงินไป แต่ยังดีที่อีกฝ่ายได้นำที่ดินบ้านสวนมาจำนองไว้ หญิงสาวจึงตัดสินใจที่จะม่เริ่มต้นใหม่ที่นี่ แต่เมื่อมาถึงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะบ้านสวนแห่งนี้แทบจะเป็นที่รกร้างอยู่แล้ว แต่ความซวยไม่ได้มีแค่นี้ เมื่อคอแห้งอยากกินน้ำมะพร้าว ขณะที่กำลังสอยมะพร้าวอยู่นั้น กลับถูกลูกมะพร้าวตกใส่หัวจนเธอต้องเข้ามาอยู่ในร่างของ หญิงสาวที่ชื่อ เจียงเสวี่ยอิ๋ง ในยุค 80 เจียงเสวียอิ๋งเป็นคนที่เอาแต่ใจและเย่อหยิ่ง เธอมีแม่ที่คอบเลี้ยงดูและเอาใจใส่จนเกินไป ส่วนน้องสาวกลับกลายเป็นเด็กรับใช้ให้พี่สาว พอได้รับความทรงจำมา พรลดาแทบอยากจะตายอีกรอบ แต่ทำไม่ได้จึงต้องยอมรับชะตากรรม เมื่อมาอยู่ในร่างนี้แล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำคือปรับตัวเองให้ได้ และต้องทำให้น้องสาวเลิกกลัว และครอบครัวกลัวมาเป็นครอบครัวอีกครั้ง และต่อมาเธอตั้งใจว่าจะทำการค้าโดยการขายอาหารเพื่อให้ครอบครัวมีกินมีใช้ และส่งน้องสาวเพียงคนเดียวให้เรียนต่ออย่างที่หวัง เจียงเสวี่ยหนิงคนใหม่จะทำได้อย่างที่ตั้งใจหรือไม่ ตามมาเอาใจช่วยเธอได้เลยค่ะ

หลิงอวิ๋น อวิ๋นอวิ๋น บุตรสาวคนเดียวของศิษย์แห่งเทพโอสถที่หลงเหลืออยู่ หลังเกิดสงครามแบ่งต้าฉู่ออกเป็นสามแคว้น นางลืมตาขึ้นมาด้วยความทรงจำจากโลกเดิม บิดารักและตามใจที่สุด เพราะชื่อเสียงของบิดาทำให้เขาเลือกที่จะเก็บงำนางเอาไว้จากคนนอกจนอายุสิบห้า หลิงอวิ๋นบังเอิญช่วยชีวิตบุรุษผู้หนึ่งเอาไว้บนเขา บุรุษที่นางเลือกแม้มีคนที่ดีพร้อมกว่าเขามากมาย เหยียนซี หัวหน้าเหยียนผู้หล่อเหลาเก่งกาจแห่งอวี้สื่อต้าฟู ชาติกำเนิดทำให้เขาจำต้องกลายเป็นบุรุษไร้วรยุทธ์ ทั้งยังต้องลาออกจากราชการ เขาโดดเดี่ยวมาทั้งชีวิตกระทั่งได้พบกับหลิงอวิ๋น แม้พยายามพาตัวออกห่างด้วยกลัวนางได้รับอันตราย แต่หัวใจกลับเอาแต่เรียกร้องให้เข้าใกล้นาง ชะตาพานพบ บุพเพผูกพัน แม้พยายามแล้วที่จะปฏิเสธ หากแต่หัวใจรักกลับไม่ยอมเชื่อฟัง ด้วยนางเป็นหนึ่งเดียวที่เป็นดังแสงนำทางชีวิต

"อีกหน่อยเธอก็ต้องเป็นเมียฉัน กระโปรงสั้นขนาดนี้ ฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันมีความรู้สึก ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันคิดเรื่องพันธุ์นั้นก็หยุดแต่งตัวยั่วฉันสักที"

#แนวเกิดใหม่ กลับมาแก้แค้น เปลี่ยนชะตา# โปรยปก อิงหลันเสวี่ย คุณหนูใหญ่แห่ง จวนหย่งจื๋อปั๋ว การแต่งงานผูกผลประโยชน์ทับซ้อนสองจวนเข้าด้วยกัน ทว่าหลังแต่งงานทุกอย่างกลับเผยธาตุแท้ที่เห็นแก่ตัวของผู้คน สามีกลับจากชายแดนพร้อมสตรีที่กำลังตั้งครรภ์ข้างกาย กล่าวอ้างใช้กฎเจ็ดขับข้อที่นางไร้ทายาท เพียงเพื่อปลดนางจากฐานะฮูหยินจวนโหว มารดามันเถิด!!! หลังไหว้ฟ้าดินไม่ทันเข้าห้องหอสามีก็ออกไปรบ เช่นนี้จะให้นางตั้งครรภ์กับป้านชาในห้องหอหรือไร!!! ความคับแค้นสุมอก ความเกลียดชังสั่งสมในใจ ถูกปลดไม่พอน้องชายยังถูกป้ายสีจนต้องจบชีวิตอย่างไม่เป็นธรรม จวนหย่งจื๋อป๋อล่มสลาย จวนโหวกลับรุ่งเรืองด้วยสมบัติจากจวนปั๋วของนางเอง!!! ก่นด่าสาปแช่งสวรรค์ไม่ทันไร... อยู่ๆ นางก็ลืมตาขึ้นมาในวันแต่งงาน อิงหลันเสวี่ยกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวหลังไหว้ฟ้าดิน นาง...พบว่าทุกอย่างกำลังเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิม เพียงแต่ครั้งนี้...นางจะไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำอีกแล้ว!!!

เขา พี่ชายต่างสายเลือด รวดเร็ว ปราดเปรียว ใจร้อน เอาแต่ใจ ผู้ซึ่งไม่เคยมองเธอเป็นน้องสาว เธอ น้องสาวบุญธรรม ไร้ญาติ ถูกบ้านเขารับมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ยอมทุกอย่างให้พี่ชาย เทียนหอม ไร้ญาติ พ่อแม่เสียชีวิต ตั้งแต่สิบขวบ พ่อครูสถิตคุณ เจ้าของค่ายมวย ส อรุณ รับเธอมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม สุดแสน ลูกชายคนเล็กของบ้าน ถูกตามใจจนเอาแต่ใจ ในวัยสิบห้าปี จู่ ๆ เขาก็ได้น้องสาวคนใหม่ อยู่ห้องติดกัน ตั้งแต่พบกันครั้งแรก เขาไม่เคยมองเธออย่างน้องสาว ทำทุกอย่างให้แน่ใจว่า น้องสาวคนนี้จะไม่หลุดมือเขา ประกบติดไม่ห่าง ส่วนเทียนหอมเอง เมื่อได้พบกับครอบครัวใหม่ พี่ชายคนใหม่ เด็กสาวคนหนึ่งที่หมดที่ยึดเหนี่ยวทั้งทางจิตใจและฐานะ กำลังจะได้รับความรักจากครอบครัวใหม่จนล้น เธอทำตัวเป็นเถาวัลย์เกี่ยวพวกเขาไว้ ประหนึ่งกาฝากที่คอยดูดซับความรักอย่างไม่มีวันหมด ภายในใจไม่เคยมองสุดแสน พี่ชายต่างสายเลือดคนนี้เป็นพี่ชายเช่นกัน ทว่าส่วนลึกมุมซอกเล็ก ยังคงหนีความรู้สึกต่ำต้อยไม่พ้น สิ่งที่เธอต้องการคือสยายปีกเติบโตด้วยตนเอง ไม่ต้องการเป็นกาฝากของบ้านนี้อีกต่อไป เมื่อถึงจุดที่ต้องเลือก เธอจะเลือกสิ่งใด...

รักเก่าที่สุดช้ำ ถ้าจะมีรักครั้งต่อไปต้องดีกว่าเก่า ถ้าหาดีไม่ได้ฉันขอเป็นโสดตลอดไป มีคนเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่แน่นอนอาจไม่แน่นอนเสมอไป ความรักที่ยังยืนอาจไม่ยังยืน…เพราะฉนั้นควรเตรียมใจไว้เสมอ เหมือนดัง นิสาที่คิดว่าครอบครัวของตัวเองนั้นอบอุ่นสมบรูณ์มีสามีที่ดีและมีลูกที่น่ารัก แต่แล้วทุกอย่างก็พังทะลายลงเพียงชัวข้ามคืน...เมื่อวันหนึ่งคนเป็นสามีเดินเข้ามาบอกเธอว่าเขาไม่ได้รักเธอแล้วและเขาต้องการที่จะหย่า แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกเมื่อเขาอยากไปก็ต้องปล่อยให้เขาไปถึงแม้จะรักเขามากก็ตาม เพราะชีวิตต้องเดินหน้าต้องดูแลลูกสาวที่รักเพื่อที่จะให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี "สาเราหย่ากันเถอะ" " คุณ...คุณพูดว่าอะไรนะ ? " "ผมไม่ได้รักคุณแล้ว...ผมไม่อยากฝืนหรือหลอกตัวเอง และผมไม่อยากหลอกคุณอีกต่อไปแล้ว"