สาวใช้มาเฟียตาบอด Romane & Geschichten

ยิ่งคิดว่าโคบายาชิเจ็บปวดมากเท่าไหร่เขายิ่งมีความสุขมากเท่านั้น โคบายาชิต้องตายทั้งเป็น! มาเฟียหนุ่มหยิบแว่นดำขึ้นมาสวมใส่เพื่อบดบังแววตาแห่งความอาฆาตแค้นที่พร้อมจะเผาร่างของไคย์ให้แหลกเป็นจุน มันคงยังไม่รู้สิว่าตอนนี้เขาก้าวขึ้นมาเป็นมาเฟียเบอร์หนึ่งในญี่ปุ่ นแล้ว แม้ในอดีตเคยโดนล่าแต่ตอนนี้เขาจะเป็นคนล่ามันเอง!

"เออนั่นสิร้านเราแสงสลัวจะตายใส่แว่นดำทำไม" "โช๊คครีมอย่าไปจ้องเขาสิถ้าเป็นมาเฟียจะทำไง" "เมียมึงดูหนังช่องไหนมาวะมาเฟียบ้าอะไรมานั่งแดกขนมหวานตอนกลางคืน"

โลกของเขาไม่มีคำว่าพี่น้อง ไม่มีคำว่าเพื่อน มีแต่คำว่าผลประโยชน์และอำนาจ แม้แต่ตอนนั่งกินข้าวในบ้านของตัวเอง เขายังพกปืนอยู่กับตัวเสมอ “หมอนั่นมันโรคจิต” “มันไม่มีหัวใจ” “ฆ่าคนเหมือนผักเหมือนปลา” คำพูดเหล่านี้ไม่เคยทำให้เขาขมวดคิ้ว เพราะมันคือความจริง เขาคือมาเฟียยุคใหม่ ที่ไม ่แคร์ภาพลักษณ์ ไม่ต้องการคำว่าหล่อหน้าตาดีไม่ต้องการให้ใครรัก มีเพียงแค่คำว่าศัตรูและอำนาจเท่านั้นที่ทำให้มีชีวิตอยู่ แต่ในใจลึกที่สุดยังมีบางสิ่งที่เขาไม่เคยบอกใครแม้แต่ตัวเอง

“คนปากสวะ ไอ้ชาติชั่ว ในสมองของแกคงมีแต่ความคิดต่ำทรามสินะ ฉันถึงไม่นึกแปลกใจเลยสักนิดทำไมแกถึงเป็นได้แค่มาเฟียหน้าตัวเมีย ก็ทั้งความคิดและคำพูดของแกมันชี้ชัดถึงสติปัญญาและความโสมมในตัวแกขนาดนี้นี่ไง” คำปรามาสร้อนแรงแสนเจ็บแสบทำเอาเจ้าพ่อมาเฟียชักสีหน้า� �มโหเดือด นัยน์ตาสีควันบุหรี่วาวโรจน์เสมือนมีดวงไฟดวงเล็กๆ พราวระยิบระยับ ไม่เคยมีใครกล้ามายืนด่าเขาปาวๆ เหมือนมายาวี เดวิสกดฝ่ามือหยาบกระด้างลงกับบนเนื้อนุ่มด้านหลัง ขยี้ขยำมันด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล

อดรนทนไม่ไหวน้ำตาหยดแรกร่วงลงบนหน้าตัก รอบดวงตาแดงก่ำ ตอนนี้เขาเหมือนคนตาบอดที่มองไม่เห็นอะไรเลยทุกอย่างมันมืดมนไปหมด มาเฟียหนุ่มใช้เวลาอยู่ข้างถนนที่มีรถไม่ค่อยสันจรผ่านไปมา รถลีมูซีนคันหรูอีกหลายสิบคันที่จอดเรียงรายไม่กล้าเดินลงมา ใครจะรู้บ้างว่าหัวใจของเขาเจ็บปวดเพียงใ ด

แววตามาร์คินแปรเปลี่ยนเป็นเว้าวอนกับนาร์มิน หญิงสาวมองแล้วเผลอใจกระตุกวูบตาม “ฉัน…” “ถ้าเธอมองว่าการที่ฉันเป็นมาเฟียแล้วทำให้เธอไม่กล้าเปิดใจให้ งั้นก็มองว่าฉันเป็นผู้ชายธรรมดาคนนึงสิ” “….” “มาเฟียอย่างฉัน…มันไม่มีสิทธิ์รักเธอเลยใช่ไหม?”

แววตามังกรในยามพูดเป็นประกาย แม้ริมฝีปากไม่ได้คลี่ยิ้ม หากแต่แววตาคมเข้มกลับยิ้มประกายออกมาอย่างไม่ปิดบัง “เมียมาเฟียแถวนี้แหละ” “หึ…อย่าไปยิ้มหวานแบบนี้ให้ผู้ชายคนอื่นเห็นละ” “หวงเหรอคะ?” “หวงมาก”

ฮานะกัดริมฝีปาก ดวงตาวาวโรจน์ "ถ้าฉันไม่กินยาเข้าไป คนอย่างนายไม่มีวันได้เห็นแม้แต่ขาอ่อนฉันหรอก! ต่อให้ฉันต้องตายกลายเป็นผี... ฉันก็ไม่มีวันยอมให้ศัตรูอย่างนายแตะต้องตัวฉันเด็ดขาด!!"

เมอรีนยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันดูเพราะมันค่อยๆ หายไปแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก "แล้วนี่แกอยู่กับใครหรอ วันนั้นไอ้ต้าไปเห็นแกกับ....คุณสงคราม" "เค้าเป็นมาเฟียนะเว้ย แกไปอยู่กับเค้าได้ไง"

ผมใช้มือบีบไปที่แก้มของหวังเยี่ยนอย่างแรง "กูขอจัดการหวังเยี่ยนกับไอ้เวรสามตัวนี้เอง" ซีห่าวขออาสาเป็นคนจัดการทุกอย่าง เขาเป็นทายาทมาเฟีย เลือดทุกหยดของเขาคือมาเฟีย เขาคุ้นชินกับความรุนแรงมาตั้งแต่เด็กแล้ว เขารู้ว่าผมเป็นแค่ทายาทนักธุรกิจ คงยังไม่มีความกล้าและเด็ดขาดมากพอ ที่จะสั่งฆ่าใคร "อืม" ผมยอมให้ซีห่าวจัดการทุกอย่าง