หย่าร้าง

'เราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์เท่านั้น อย่าอิน'งานแต่งเกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์เท่านั้น ไม่ควรจริงจัง ไม่ควรเผลอใจ ไม่ควรหวั่นไหว และไม่ควรรัก…“เราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์เท่านั้น…อย่าอิน” ริมฝีปากของเจ้าสาวยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่สวยงามพอสำหรับกล้องถ่ายรูป ทว่าภายในใจกลับไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสุข เพียงแต่ยอมรับเงื่อนไขแห่งพันธนาการครั้งนี้ ที่ทั้งคู่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป “อดทนหน่อยนะ จบงานคุณก็ไม่ต้องปั้นหน้ายิ้มแล้ว” สายขิมกระซิบบอกคนตรงหน้าขณะที่เขาก้มลงจูบหลังมือเธออย่างแผ่วเบา โทมัสแสยะยิ้มเมื่อแสงแฟลตสาดใส่รัวๆ พร้อมกับรั้งเจ้าสาวเข้ามาโอบกอดแนบแน่น “อย่าลืมบอกตัวเองล่ะ อย่าอินให้มาก” ดวงตาคมกริบของสายขิมตวัดขึ้นสบสายตาเจ้าบ่าวตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะยกยิ้มบางอย่างเย็นชาไม่ต่างกัน เสียงปรบมือรอบห้องยังดังไม่ขาดสาย ราวกับโลกทั้งใบชื่นชมในความรักที่ไม่มีอยู่จริง เธอเอียงหน้าเข้าไปใกล้กระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงคมมีด “ไม่อินหรอกค่ะ…แต่ถ้าคุณเผลอเมื่อไร ฉันจะเป็นคนเล่นละครเรื่องนี้ให้เก่งกว่าคุณเอง”

สำหรับเธอเขาคือ ‘พระเอก’ ในชีวิต แต่สำหรับเขาเธอคือ ‘นางร้าย’ ที่ถูกยัดเยียดให้ใช้ชีวิตด้วย เมื่อ ‘นางเอก’ ตัวจริงของเขากลับมาเธอจึงต้องไป “ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?” “เหอะ..เกี่ยวอะไรนะเหรอ? หลีเป็นเมียเฮียนะ เฮียลืมไปแล้วหรือไง” หญิงสาววีนแตกไม่ได้สนใจเลยว่าคนอื่นจะคิดยังไง แถมยังมีใครบางคนยังยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปเก็บเป็นที่ระลึกเสียอย่างนั้น “ก็แค่เมีย...ที่ฉันไม่ได้เต็มใจแต่ง” “เฮียเสือ!!!” ภรรยาตีทะเบียนแทบกรี๊ด ก่อนที่จะกวาดตามองผู้หญิงอีกคนที่กำลังออเซาะผัวเธออยู่

หลังจากแต่งงานไปได้สองปี หมิงซีก็ได้ตั้งท้องขึ้นมา เธอตั้งหน้าตั้งตารอด้วยความสุข แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นใบสำคัญการหย่าแทน อุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น หมิงซีนอนจมกองเลือด เธอขอร้องให้คุณชายฟู่ช่วยเหลือลูกของพวกเขา แต่เธอกลับต้องเห็นเขากอดยอดดวงใจจากไปต่อหน้าต่อตา เธอสิ้นหวังและไร้เรี่ยวแรง จากนั้นค่อยๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้า ต่อมาได้ยินมาว่า คุณชายฟู่ในเมืองเป่ยเฉิงมีชื่อต้องห้ามที่ไม่ให้ใครพูดถึง ในงานแต่ง จู่ๆ คุณชายฟู่ก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา เขาคุกเข่าลงกับพื้น และหันไปมองผู้หญิงใจดำคนหนึ่งด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “พาลูกของฉันมาด้วยแบบนี้ เธออยากจะแต่งงานกับใครงั้นรึ?”

ชีวิตสะใภ้ ‘รอง’ รองมือรองเท้าสกุลผู้ดีเก่า แม้แต่สามียังเมินเฉยให้คนทั้งครอบครัวดูถูก เขาแต่งกับเธอเพราะต้องการประชด แต่เธอแต่งกับเขาเพราะว่ารัก

เพราะน้องสาวหนีวิวาห์ องุ่น จึงต้องเป็น เจ้าสาวจำยอม ชดใช้หนี้ให้มหาเศรษฐีใจร้าย ฟาเบียน คืนนั้นเขา ลงทัณฑ์ เธออย่างป่าเถื่อน หารู้ไม่ความผิดพลาดครั้งเดียวได้สร้าง สายใยมีชีวิต ที่ผูกมัดเขากับเธอไว้

รักเก่าที่สุดช้ำ ถ้าจะมีรักครั้งต่อไปต้องดีกว่าเก่า ถ้าหาดีไม่ได้ฉันขอเป็นโสดตลอดไป มีคนเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่แน่นอนอาจไม่แน่นอนเสมอไป ความรักที่ยังยืนอาจไม่ยังยืน…เพราะฉนั้นควรเตรียมใจไว้เสมอ เหมือนดัง นิสาที่คิดว่าครอบครัวของตัวเองนั้นอบอุ่นสมบรูณ์มีสามีที่ดีและมีลูกที่น่ารัก แต่แล้วทุกอย่างก็พังทะลายลงเพียงชัวข้ามคืน...เมื่อวันหนึ่งคนเป็นสามีเดินเข้ามาบอกเธอว่าเขาไม่ได้รักเธอแล้วและเขาต้องการที่จะหย่า แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกเมื่อเขาอยากไปก็ต้องปล่อยให้เขาไปถึงแม้จะรักเขามากก็ตาม เพราะชีวิตต้องเดินหน้าต้องดูแลลูกสาวที่รักเพื่อที่จะให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี "สาเราหย่ากันเถอะ" " คุณ...คุณพูดว่าอะไรนะ ? " "ผมไม่ได้รักคุณแล้ว...ผมไม่อยากฝืนหรือหลอกตัวเอง และผมไม่อยากหลอกคุณอีกต่อไปแล้ว"

แม็กซิมัส โจนส์ มหาเศรษฐีหนุ่มถิ่นอเมริกา เจ้าของร้านอาหารชื่อดัง Little jones restaurants. ผู้ชายที่เกิดมาพร้อมกับคำว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ เขาเพียบพร้อมอดุมไปด้วยทรัพย์สิน มีผู้หญิงวิ่งไล่เหมือนฝูงไฮยีน่าเวลาออกล่าเหยื่อ แต่...ไม่มีผู้หญิงคนไหนผ่านด่านเข้าไปได้ เมื่อแม็กซิมัสคือ...นักล่า เขาใช้เงินกวาดต้อนผู้หญิงสวยๆ มาเก็บไว้ในสต็อก...เลี้ยงดูหล่อนไว้ในกรงปรารถนา ใครแหกกฎ...จุดจบคงไม่ต้องบอก... เมื่อชายหนุ่มพร้อมจะจ่าย...เพื่อตัดความรำคาญสิ่งกวนใจ ทิชา...สาวเอเชียตัวเล็กที่เต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง หล่อนอาศัยอยู่ในประเทศมหาอำนาจอย่างอเมริกาเพื่อศึกษาหาความรู้ ในฐานะนักเรียนทุน…ยากจน ชีวิตที่สงบสุขของเธอปั่นป่วนเพราะการเจอกับคนที่ไม่ควรเจอ เธอเสีย ‘จูบ’ แรกให้กับแม็กซิมัสเพราะอุบัติเหตุ และนั่นทำให้ทิชาต้องเจอกับแม็กซิมัสบ่อยขึ้น เขาวนเวียนอยู่ในสายตาของเธอถี่เกินไป แบบไม่น่าเชื่อ!!

วิวาห์รักกลับกลายเป็นวิวาห์ร้าว ใช้ชีวิตสามีภรรยากันไม่ถึง 1 ปี แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตร เมื่อวันหนึ่ง สามี ก็เปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือ จากสบตาเป็นหลบหน้า จากอยู่ใกล้ยิ่งค่อยๆ ขยับห่าง และทุกอย่าง 'จบ' ทันทีที่ 'เซ็นใบหย่า' "พี่ไม่ได้ใจร้าย..." "...พี่แค่เบื่อชีวิตตอนนี้!!" "แต่สำหรับอันดา พี่เป็นผู้ชายที่ใจร้ายที่สุด"

ชาติก่อน หลังจากที่แต่งงานกับโบซือหยวน เซินมานก็ละทิ้งศักดิ์ศรีการเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเซิน และพยายามทำดีทุกวิถีทางเพื่อให้โบซือหยวนพอใจ แต่คนเมืองไห่เฉิงต่างรู้ดีว่าคนรักของโบซือหยวนคือซูเฉียนเฉียน เธอเป็นแค่ของที่ไร้ค่าไร้ราคา โบซือหยวนรู้สึกรังเกียจเธอ หลังจากที่เธอใช้หนี้หมด ก็ให้เธอตายบนห้องผ่านตัด หลังจากเกิดใหม่ ในใจเซินมานก็คิดว่าจะออกไปจากโบซือหยวน หลังจากตกลงหย่าแล้ว สามีที่เกียจเธอเข้ากระดูกดำก็เปลี่ยนทัศนคติของเขาไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่คุกเข่าขอแต่งงานใหม่ เซินมานหันกลับเข้าไปในอ้อมแขนโอบกอดของโบซือหยวน เซินมาน: เห็นหรือยัง คนรักใหม่ เซียวตั๋ว: สวัสดี สามีเก่า

เมื่อชีวิตคู่ถึงจุดอิ่มตัว ย่อมมีใครบางคนที่อยากเดินออกไปจากความสัมพันธ์...