เมียวิศวะ Novels & Stories

วันต่อมา ปริญญ์นั่งรถมามหาวิทยาลัยเขาเดินมาถึงตึกคณะแพทยศาสตร์แต่ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปเพราะเขานัดเพื่อนในเกมเอาไว้ว่าจะมาสมัครเรียนวิศวะด้วยกัน ยืนรอไม่ถึง10นาที เด็กหนุ่มหน้าตาดีก็เดินเข้ามาทักแม้จะรู้จักกันผ่านเกมออนไลน์แต่เขาก็รู้จักกันมานานหลายปีแล้ว "ไปโว้ ย สาว ๆ รออยู่" "ไอ้สมุทรมึงกับกูนี่หน้าโคตรอ้อนตีนเลย เข้าไปตึกวิศวะจะโดนไหมวะ" ปริญญ์ทำสีหน้าชั่งใจดูสภาพเขากับเพื่อนสิ

ATHENA INTERNATION UNIVERSITY ตึกวิศวกรรมศาสตร์ สาขา วิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียม ฉันชื่อพิมพ์ตะวัน หรือที่ทุกคนเรียกสั้น ๆ ว่าพิมพ์ อายุตอนนี้ก็ ยี่สิบเอ็ดปี และกำลังศึกษาอยู่คณะวิศวะ เหมือนแร่ และปิโตรเลียม ชั้นปีที่สาม ฉันเป็นนักเรียนที่สอบชิงทุนแบบเต็มจำนวนของทางมหาลัยอเธน ่าได้ และอเธน่าแห่งนี้คือมหาลัยเอกชนนานาชาติอันดับหนึ่งในไทย และอันดับสามของเอเชีย

คณะวิศวกรรมศาสตร์ “อาจารย์เข้าละ ไอ้ภูมันไปไหนของมันวะ ป่านนี้ยังไม่มา เดี๋ยวอาจารย์ก็เช็กขาดพอดี” เดลว่า “หรือมันจะไม่สบาย” อาชิพูด

แล้วทำไมพารัณถึงบอกกับเธอแบบนั้น “ถ้ารัณมาถามอะไรอีก แม่ไม่ต้องตอบแล้วนะครับ ให้น้องมาถามผมเอง” ฟ้าใสกับโยชิกำลังอยู่ในคลาสเรียนภายในห้อง Lab เพื่อปฏิบัติและเรียนรู้ทฤษฎีจริง ๆ ในส่วนของโครงสร้าง แต่คนภายนอกอาจจะคิดว่าเรียนไปสร้างตึกอย่างเดียวหรือเปล่า ซึ่งแน่นอ นว่าไม่ใช่ สาขาวิศวกรรมโยธา มันแตกได้อีกหลายแขนง มีทั้งวิศวกรรมปฐพี ขนส่ง แหล่งน้ำ เขื่อน สิ่งแวดล้อม การสำรวจ และงานตรวจสอบคุณภาพ งบประมาณต่าง ๆ

"เอี๊ยดดดดดดดดด!" เสียงเบรกดังสนั่นลากยาวแข่งกับเสียงฟ้าร้อง เมื่อบัวเหยียบเบรกจนสุดแรงหวังจะหยุดรถที่กำลังไถลไปตามทาง แต่มันก็สายเกินไป... "โครมมมม!" "พี่เวย์... โกหกบัวทำไมคะ..." สิ้นเสียงแผ่วเบานั้น สติสัมปชัญญะทั้งหมดก็ดับวูบลง เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุมไปทั่วคันรถ ร่างที่ไร้การตอบสนองนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษกระจกและซากรถที่พังยับเยิน ลมหายใจของเธอแผ่วเบาลงจนแทบมองไม่เห็นการขยับของทรวงอก เจ้าหน้าที่กู้ภัยต่างเร่งรีบปฏิบัติการแข่งกับเวลา ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทุกวินาทีหลังจากนี้คือความเป็นความตายที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย... "บัว...หนูฟังพี่นะ" เวย์พึมพำผ่านไรฟัน แม้ลมหายใจจะหอบถี่แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดมือ "อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้...พี่สั่งให้หนูก

#จบค่ะ เรื่องของต้นข้าวและคิมหันต์จบแล้วนะคะ ส่วนเรื่องของถังเบียร์มักจะขึ้นเรื่องใหม่ค่ะ ชื่อเรื่องว่า เมีย(ลับ)วิศวะร้ายค่ะ

ฉันจัดการเก็บเสื้อที่รีดเสร็จใส่ไม่แขวนแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินเรื่องเล่าจากเพื่อนเกี่ยวกับเกียร์ของคณะวิศวะ ส่วนใหญ่เขาจะเอาให้คนที่ตัวเองรักเพื่อเป็นสิ่งแทนใจนี่นาแล้วเฮียเอาให้ใครไปหรือยังนะ

อยากเสือกไงจบไหม " คนละพ่อ คนละแม่ แต่เรามารวมกัน คนละห้อง คนละชั้นแต่สถาบันเดียว คนละเพศคนละวัยแต่หัวใจกลมเกลียว คนละซีกคนละเสี้ยวรวมมาเป็นวิศวะ วิศวะ วิศวะ วิศวะโยธา วิศวะ วิศวะโยธา~~~ " นี่ร้องแค่รอบเดียวยังได้แค่ครึ่งสนามเอง 10 รอบสนามต้องร้องกี่ร้อย รอบวะ

“เพราะ...พี่ชายหนูก็เรียนที่นั่นเหมือนกันค่ะ พี่ชายเวลาเรียนปีสาม คณะวิศวะค่ะ” มุกดาชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ยังคงยิ้มปกติ ในใจของเธอกระหน่ำเต้นรัว ทำไมฟังแล้วเธอถึงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

คิมหันต์ถามขึ้น เป็นนิรินที่พยักหน้าตอบก่อนคนอื่น "พวกพี่อยู่ปีสามวิศวะเหมือนกัน" "รุ่นพี่เราหรอว่ะ ไอข้าวเลิกหาเรื่องเหอะ" ยี่หวาลูบแผ่นหลังบางให้ใจเย็นลง ขืนมีเรื่องกับพวกรุ่นพี่ ชีวิตไม่สงบสุขแน่