พี่วิศวะสุดหล่อกับยัยแสบข้างห้อง Novels & Stories

คณะวิศวะ บรรยากาศใต้ตึกคณะวิศวะวันนี้ดูจะหนักอึ้งและขุ่นมัวเป็นพิเศษ รอบกายของเลโออบอวลไปด้วยกลุ่มควันบุหรี่สีขาวที่ถูกพ่นออกมามวนแล้วมวนเล่าอย่างไม่ขาดสาย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ บัดนี้กลับบึ้งตึงและเต็มไปด้วยร่องรอยของความขุ่น มัวที่สลัดไม่พ้น เวกัสที่นั่งสังเกตอาการเพื่อนสนิทมาพักใหญ่ถึงกับขมวดคิ้ว เขาเห็นความร้อนรุ่มในแววตาของเพื่อนสนิทที่ดูจะมากกว่าการหงุดหงิดเรื่องเรียนหรือเรื่องทั่วไป

"วิศวกรพี่เลี้ยงเหรอ? หึพี่เลี้ยงหรือจะคิดกินไก่ในเล้าฉัน" เพนนีจ้องเขม็งไปที่เกลวิศวกรสาวมาดเท่ที่กำลังยืนติวเข้มอาร์ตอยู่หน้าเครื่องจักร

“วันนี้รุ่นพี่วิศวะมาเรียนด้วยนะ มีบางคนที่ดรอปเรียนไปแล้วมาลงปีนี้กับพวกเรา คาดว่าเขากินหมูแน่นอน” “ทำไมต้องตัดกับวิศวะด้วยนะ มีเอเมื่อไหร่มีเอฟเมื่อนั้น” ข้าวหอมบ่นกระปอดกระแปด จนเมื่อเดินเข้าไปในห้องเรียน แต่แล้วก็ต้องสะดุดตากับคนที่นั่งอยู่หลังสุดใส่แว่น หน้าหล่อ ยิ้มน ้อย ๆ แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นชอบกล แต่แล้วอบเชยก็กระซิบทันที “ผัวมาด้วยเหรอยายข้าวหอม”

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 102🔞 "อุ้ยพี่จะทำอะไร" หญิงสาวดันตัวชายหนุ่มให้ขยับออกเพราะนี่มันห้องทำงาน "ลงโทษคนดื้อไง"

“พี่กลับไปทบทวนตัวเองเถอะ หญ้าก็จะทบทวนตัวเองเหมือนกัน” “ออกไปจากห้องของหญ้าค่ะ อ่อ แล้วอีกอย่าง เอาน้ำเต้าหู้เฮงซวยนี้ออกไปด้วย มันไม่ใช่ของโปรดของหญ้า” “ฟังพี่ก่อนได้ไหม”

เสียงประกอบการกระทำของคนกำลังใช้มือชักขึ้นลงอย่างหนักกับอวัยวะที่กลางกาย ดังก้องในห้องน้ำ “ยัยตัวแสบ ถ้าไม่เห็นว่าหลับอยู่นะ ฉันจับเธอแหกขาเสียบค__ใส่ไปแล้ว ซี้ดดด เสียวสัสเลย” โปรดติดตามตอนต่อไป..

แป้งหอมกลอกตาแล้วคว้าแขนเพื่อนลากออกไป “โอ๊ย ยัยบ๊อง! เขินอะไรขนาดนั้นเนี่ย ไปเรียนได้แล้ว!” น้ำชาหัวเราะเสียงใส ถูกเพื่อนลากออกไปอย่างเลิ่กลั่ก ส่วนไดม่อนที่มองตามอยู่ก็ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทางตึกวิศวะด้วยท่าทีเย็นชาแต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่หยุ ด

ฉันชี้ไขควง “ประตูผมมันเอี๊ยด ๆ นิดหน่อย” เขาตอบสั้น ๆ “อ๋อ…ดีจังค่ะ ข้างห้องเป็นช่าง” ฉันเผลอพูดออกไป

อาจารย์พิมเป็นที่ปรึกษาของห้องฉัน ด้วยความที่ฉันชอบช่วยอาจารย์ทำงานทางเอกสารเลยค่อนข้างสนิทกัน "ได้ค่ะอาจารย์" หลังจากส่งงานฉันและเมย์จึงเดินมาตึกของคณะวิศวะที่มี 10 ชั้น อาจารย์เอกเป็นอาจารย์ประจำคณะวิศะและเป็นสามีของอาจารย์ที่ปรึกษาของฉัน

คนที่ว่าก็คือโน่หรือไอ้หมากระเป๋าของมะนาว เดี๋ยวนี้ไม่ใช่หมากระเป๋าแล้ว ไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่มะนาวชอบไปหยิกแก้มทุกเช้า คือหนุ่มหน้าตาดีของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่สาว ๆ หลายคนรู้จัก ซินเลือกนั่งตรงเก้าอี้ที่เว้นว่างไว้สองที่ข้าง ๆ เพื่อนตัวเอง และอีกตัวก็เว้นระยะห่างก ับเด็กรุ่นน้องอีกคนเอาไว้ ข้างกันนั้นคงเป็นแฟนสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่ส่งยิ้มมาให้เธออย่างเป็นมิตร