แม่บุญธรรมเป็นเพียงกุลสตรีเท่านั้นเอง の小説・ストーリー

มอร์แกนเงียบไม่กล้าถามต่อกลัวจะไปจี้ปมของเธอ "แม่ของกุลเป็นแค่คนคนรับใช้ในบ้านของคุณท่านน่ะค่ะ" เธอพูดต่อทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ถาม

กีรติโชคดีที่ได้อยู่กับแม่ แม้อยู่กันอย่างยากลำบาก แต่ทุกครั้งที่น้องสาวเล่าเรื่องแม่ให้ฟัง แววตาของเธอก็บอกชัดว่าช่วงเวลาได้อยู่กับมารดาวิเศษแค่ไหน “แม่เหรอพี่ภาม แม่เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก เป็นผู้หญิงเก่ง เป็นนางฟ้าสำหรับเกล” ไม่ว่าคนอื่นจะประณามแม่เธอว่าเป็นผ ู้หญิงมากชู้หลายผัว แต่แม่ในสายตาลูกสาว แม่คือคนที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

“ได้ยินมาว่านางเป็นเพียงสตรีที่ถูกหย่าผู้หนึ่งเท่านั้น ขอทรงไตร่ตรองด้วย”

ว่านฮั่วขมวดคิ้วไม่คลาย “นางเป็นบุตรสาวบุญธรรมของแม่ทัพ แน่นอนย่อมต่างไปจากสตรีชาวบ้าน” “เอาเถิด ถ้าท่านว่าอย่างนั้น”

บิวตอบออกไปด้วยสีหน้าปกติ "แล้ว...คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ คุณเป็นอะไรกับพี่ธาวินเหรอ" "ฉันเป็นแม่อุ้มบุญลูกของคุณธาวินค่ะ" "แม่อุ้มบุญ?" "ค่ะ" "คุณไม่ได้เป็นแฟนหรือเมียของพี่ธาวินใช่ไหม"

อินทุภาอุทาน “ไม่ๆๆ ข้าเป็นแค่ท่านหญิง แม่ข้าเป็นแค่อนุเล็กๆ ของเสด็จพ่อแค่นั้นเอง!”

“ข้าไม่ได้โอหัง ท่านแม่เลี้ยงข้าแบบสตรีสมัยใหม่ สตรีที่เหมือนสตรีในบ้านเกิดของท่าน กล้าคิดกล้าแสดงออกแต่ต้องอยู่ในกรอบของความถูกต้อง และต้องทำงานเทียบเทียมกับบุรุษได้” “ท่านหญิงเป็นถึงธิดาของกุ้ยอ๋องผู้เกรียงไกร แต่ทำไมแค่หลักสามคล้อยสี่คุณธรรมยังปฏิบัติไม่ได้ ไม่ละอาย ต่อบิดาบ้างหรือเจ้าคะ”

ลมหนาวละล่ำละลัก ขอร้องเหมันต์ด้วยความร้อนรน “ทำไมนายจะต้องทำเพื่อผู้หญิงคนนั้นขนาดนี้ด้วย ทั้ง ๆที่เธอก็เป็นแค่แม่บุญธรรมของนายเท่านั้น ไม่ใช่แม่แท้ ๆด้วยซ้ำไป”

“แต่ว่า นี่ไม่หลงรูปโฉมนางคณิกาเกินไปหน่อยหรือไร” “ฮูหยินเจ้าค่ะ คุณชายบ้านใดบ้างที่ไม่มีหญิงสาวคอยอุ่นเตียง ท่านแม่ทัพเองต่างหากที่แปลกแตกต่างจากบ้านอื่น ไม่มีแม้กระทั่งสาวใช้ข้างห้อง”

ก่อนหน้านี้เขาสงสัยมาตลอดว่าทําไมในร่างกายของหวงยินยินถึงมีตราประทับป้องกัน เมื่อนึกถึงตัวตนของแม่ของเธอในฐานะนักบุญหญิงแห่งศานาแม่มด ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว