인격 성장 の小説・ストーリー

Yung pakiramdam na kahit anong ma-achieve mo, parang may susunod agad na kailangang habulin. “Can I tell you something?” sabi niya. Tumango ang empleyado. “You don’t always have to become more.” Napakunot-noo ito. “What do you mean?” Huminga siya nang mahina. “Minsan kasi, akala natin growth means constant improvement. More titles. More success. More everything.” Tahimik ang empleyado. “But sometimes,” dagdag niya, “growth is finally liking the person you already are.”

Mukhang totoo ngang, hindi niya pa talaga ako lubusang kilala. Hindi pa namin lubusang kilala ang isa't isa. Hindi niya na lang basta-basta ipipilit kung anong gusto niya. At maninisi ng kung sino-sino kasi hindi niya gusto ang nakikita niya. Ayaw ko naman ipilit, kasalanan parin naman namin pareho. Hindi namin inuna ang isa't isa, kaya sa bandang huli kaming dalawa ngayon ang nahihirapan. Ayaw ko man aminin, ngunit baka nga kailangan pa namin pareho. Kahit ayaw kong malayo sa piling niyam kung kinakailangan, talagang gagawin ko. Sabi nga nila, in order to grow someone, kailangan munang may umalis. Para marealize niya kung tama ba ang nararamdaman niyam o baka gawa-gawa lang rin.

Pinag-aaralan nila ang mga sikolohikal na pagbabago mula sa pagkabata hanggang sa pagtanda, at paano ito nakakaapekto sa pagbuo ng personalidad. “Sa bawat yugto ng buhay, nagkakaroon tayo ng mga pagbabago,” wika ng propesor, “na humuhubog sa ating pananaw, ugali, at mga reaksyon sa mga nangyayari sa ating paligid. Ang ating mga relasyon sa iba, lalo na sa ating pamilya at mga kaibigan, ay may malaking papel sa ating pag-unlad.”

Bukid sa pagiging matured ay tahimik rin ito kaya naman lagi kong kinakausap upang mag iba pa ang katangian niya sa habang naglalaon ang panahon. Sa wakas ay natuto rin itong maging madaldal at buhay na buhay dahil sa anak kong panganay at pangalawa na ibang iba sa mga kaedaran nila mukhang nag switch ng personalidad. Naging payapa at nalimot namin pansamantla ang nakaraan sa amin.

Naiwan na lang na parang baby, na wala pang pakialam sa mundo. Ang pagbabagong ginagawa niya ngayon ay ang pagpapalago ng kanyang "baby na emosyonal na pananaw" tungo sa pagiging isang ganap na adult. Sa ganitong paraan, magiging mas mature ang kanyang emosyonal na pananaw, at kusa niyang mahahanapan ng solusyon ang kanyang mga kahinaan sa personalidad.

Pinigil ko ang mapangiti dahil sa narinig. Naks. Sa tono nito ay mukhang satisfied naman pala ito sa trabaho ko. Gusto ko tuloy mag-status sa gamit kong social media account ng hashtag feeling proud. "Pero hindi sapat na magaling lang sa trabaho ang isang empleyado, kasabay dapat ng career growth and development ay nag-i-improve rin ang personality, attitude at behavior." Sus. Dami pang sinasabi, guilty as charged kasi. Sabihin ko kayang pati ang pagiging ma-attitude ko ay rito ko rin natutunan?

I stopped being a bum and started to work on my self. I suddenly became fueled up. I want to become better. I strived to improve my skills and develop what I have. I explored to learn new things that can help me progress. I spent all the years in honing the best there is in me. I was so happy finding out about her success. I would always watch her shows and fly back to the City every time she has events. Ginawa kong magkapitbahay na lungsod lang ang America at Pilipinas. Ngunit hindi ako napapagod, bagkus ay nadadagdagan lang ang enerhiya ko tuwing nakikita siyang naaabot na ang mga pangarap niya.

Hindi ko akalain na nasa isip niya ‘yon. “Ano ka ba, Poppy? Wala naman talagang taong perpekto. Kahit ako, hindi rin naman ako perpektong asawa. Ang Daddy Ace mo, hindi rin ‘yan perpekto. Wala rin sa mga anak namin ang perpekto. Si Faith? Kahit gaano pa ‘yan kabait na anak, hindi ko masasabing perpekto siya. Sa pagiging asawa siguro, oo. Magiging perpekto siyang asawa sa ‘yo, nararamdaman ko 'yon. Pero may mga kahinaan pa rin ‘yan sa ibang bagay kaya hindi pa rin natin masasabing perpekto talaga siyang tao. Lahat kasi ng tao may kani-kaniyang flaws, mapa-physical man or psychological. And that what makes us unique, Poppy. Okay lang maging hindi perpekto. ‘Yon kasi ang humuhubog sa pagkatao n

may pait sa tinig na wika niya. Lumapit sa ref si Terrence at naghalungkat sa loob. “People change because of the environment and adulthood. The adolescence stage is an exciting growing process for human beings. We should accept that once we get older, nagbabago rin ang mga gusto natin sa buhay. I think you are just stuck in a moment where you can’t accept that things will change. Kaya ka nasasaktan kasi umasa ka nang sobra,” sabi nito.

“To celebrate?” Tumingin ako sa kanya at nakangiti. “Sure. Why not?” Personal Growth Sa restaurant, habang nag-uusap kami tungkol sa business strategy at marketing, ramdam ko ang sarili ko na lumalaki sa loob. Hindi lang sa trabaho—lumalaki ako bilang tao. Natutunan kong ipaglaban ang sariling opinyon. Natutunan kong maging matapang sa mga boardroom. Natutunan kong hindi kailangan ang approval ng lahat para maramdaman ang sariling halaga.