“กล้วย  กล้วยอยู่ไหม” 

เสียงตะโกนดังโหวกเหวกพร้อมกับเสียงเดินย่ำเท้าปึงปังขึ้นมาบนบ้าน  จนกัทลีที่อยู่ในครัวต้องมุ่นคิ้วใครกันบังอาจมาทำเสียงเอะอะบนบ้านเธอ

“ใครน่ะ  อ้าวจิณมาทำไมมีอะไรเหรอ”  หญิงสาวยกมือขึ้นเท้าเอวมองเพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยมที่อยู่ๆ ก็มาถึงบ้านไม่มีปี่มีขลุ่ย

“วันนี้ฉันเจอไอ้ลมมันบอกว่าไอ้หินกลับมาแล้ว และมันหย่ากับเธอแล้ว”  จิรัชหน้าตาตื่น

“นึกว่าเรื่องอะไร”  กัทลีทำสีหน้าเบื่อหน่าย  หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในครัว

“อ้าวไอ้กล้วย  แกต้องไปด่าไอ้ลมมันสิเที่ยวพูดไปเรื่อย”  ไอ้ลมที่จิรัชพูดถึงคือวาตะเพื่อนอีกคนในกลุ่ม 

“จะด่ามันทำไม  มันพูดเรื่องจริง”  กัทลีปรายตามองและพูดต่อ  “แกเองก็เลิกทำท่าจะเป็นจะตายได้แล้ว  แกเป็นคนบอกเองว่าฉันควรมีผัวใหม่ไม่ใช่เหรอ” 

“อ้าว  เฮ้ยนี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ  แกสองคนจะหย่ากันแล้วลูกล่ะ  ละทำไมไอ้หินมันอยู่มานานสองนานอยู่ดีๆ ถึงจะมาหย่า” 

“ฉันเป็นคนขอหินหย่าเองจิณ  ไม่ต้องไปด่าเขาหรอก”  กัทลียอมรับ  “แกไปบอกไอ้ลมมันด้วยว่าคนที่ขอหย่าคือฉัน  ฉันเอง” 

กัทลีเดินกลับไปในครัว  แต่ทำท่านึกอะไรได้จึงหันกลับมาบอกจิรัชที่ยังยืนงง

“ฝากแกไปชวนไอ้ลมกับวุ้นละก็บีมาฉลองที”  เธอพูดถึงเพื่อนอีกสามคนซึ่งอยู่กลุ่มเดียวกันและยังคบหากันเหนียวแน่น

“ฉลองความโสดกันพวกแกหาวันมาเลย  ฉันไปทำกับข้าวต่อก่อนนะเดี๋ยวต้องไปรับลูกที่บ้านปู่ย่า”

กัทลีหายกลับเข้าไปในครัว  ขณะที่จิรัชยังยืนเกาศีรษะแกรกด้วยความมึนงง  ในที่สุดชายหนุ่มก็โทรไปหาเพื่อนในกลุ่มและเล่าเรื่องตามที่ได้ยินจากกัทลีให้ทุกคนฟัง   

“คุณปู่คุณย่าขา  แม่มารับแล้วค่ะ”  เด็กหญิงบัวชมพูวัยเจ็ดขวบร้องบอกนายเหมและนางจันทร์‍หอมผู้เป็นปู่ย่า  เมื่อเห็นมารดาขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านคุณปู่

“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่”  กัทลีทำความเคารพผู้สูงวัยทั้งสอง  นายเหมและภรรยาต่างส่งยิ้มให้แม่ของหลานสาว   นางจันทร์‍หอมก้มลงบอกเด็กหญิงบัวชมพูว่า

“น้องบัวช่วยเข้าไปในครัว  บอกยายผ่องตักไข่พะโล้กับกับข้าวอื่นไปกินที่บ้านกับแม่ไปลูก  ย่าบอกยายผ่องไว้แล้ว” 

“ได้ค่ะคุณย่า” 

หลังจากเด็กหญิงวิ่งหายออกไปจากห้องนี้นางจันทร์‍หอมก็บอกกัทลีให้นั่ง

“กล้วยนั่งก่อนลูก” 

“ค่ะคุณแม่”  กัทลีเตรียมใจมาแล้วและพอเดาได้ว่าท่านทั้งสองอยากถามเรื่องอะไร

“แม่ได้ยินว่าหนูกับไอ้หิน...”  นางเงียบไปครู่เมื่อเอ่ยชื่อลูกชายก่อนจะพูดต่อ  “หย่ากันแล้วเหรอลูก” 

กัทลียกมือไหว้คนทั้งสองเป็นเชิงขออภัย  “ค่ะคุณแม่  หนูขอโทษพ่อกับแม่นะคะที่ไม่ได้บอกก่อน” 

การจะได้เจอตัวหิรัญไม่ใช่เรื่องง่าย  เมื่อเธอได้พบเขาในตอนสายของวันก่อนเพราะว่าตั้งใจมาพบปู่ย่าของหลานแต่กลับได้เจอสามีที่ไม่ได้พบหน้ามากันแปดปี  จึงตัดสินใจชวนเขาไปหย่าทันทีให้เรื่องมันจบและเธอก็โล่งใจอย่างยิ่งที่ฝ่ายนั้นไม่ได้ขัดข้องอะไร

นางจันทร์‍หอมและสามีมองหน้ากันก่อนจะพูดกับอดีตลูกสะใภ้ตามกฎหมาย 

“พ่อกับแม่เข้าใจหนูนะลูก  ทุกคนก็ต้องมีชีวิตของตัวเอง”

กัทลียังสาวยังสวย  อายุเพิ่งจะผ่านพ้นเบญจเพสมาไม่เท่าไหร่ แค่ที่ลูกชายของตนไปทำให้เธอต้องเป็นแม่คนก่อนเวลาอันควรก็มากเกินพอแล้ว  แถมเมื่อมันไปเรียนต่อก็ทำตัวเป็นโสด  ลืมไปแล้วว่ามีเมียมีลูกรออยู่ทางนี้  ไม่ได้คิดเลยว่าในขณะที่กัทลีต้องทิ้งอนาคตมาอุ้มท้องในขณะที่เห็นเพื่อนๆ ได้เรียนต่อเธอต้องเสียสละตัวเองแค่ไหน  นางจันทร์‍หอมได้แต่คิดตำหนิลูกชายในใจ 

“แต่พ่ออยากขอเรื่องหลาน  หนูยังจะพาน้องบัวมาหาปู่ย่าเหมือนเดิมใช่ไหมลูก” 

นายเหมพูดต่อจากภรรยา  เรื่องนี้ทำให้กัทลีพยักหน้าโดยเร็ว  เธอไม่มีความคิดจะให้ลูกตัดขาดกับญาติทางพ่ออยู่แล้ว  เพราะหากเป็นเช่นนั้นเด็กหญิงจะไม่มีใครเลยนอกจากแม่

“ค่ะพ่อ  ไม่ต้องห่วงนะคะ  หนูไม่เคยคิดแบบนั้น” 

จะคิดได้อย่างไร  ที่เธอมีโอกาสได้กลับไปเรียนจนจบปริญญาตรี  ได้มีอาชีพ มีบ้านอยู่ มีรายได้แบบในทุกวันนี้มาจากปู่ย่าของหลานทั้งสิ้น  บ้านที่อยู่ ที่ดินที่ทำกินก็มาจากที่ท่านแบ่งให้ 

“วันจันทร์ถ้าหนูไปส่งน้องบัวที่โรงเรียนแล้ว  แวะมาหาพ่อกับแม่อีกทีนะลูก”  นางจันทร์‍หอมตัดบทเมื่อเห็นหลานสาวเดินกลับเข้ามาพร้อมกับคนรับใช้หิ้วตะกร้าหวายใบใหญ่  ในนั้นบรรจุอาหารและผลไม้แน่นเอี๊ยด 

“ได้ค่ะแม่”  กัทลีรับปาก  สายตาก็มองไปที่เด็กหญิงและชวนลูกคุย  “อะไรในตะกร้าคะลูก  เยอะแยะเลย” 

“กับข้าวค่ะแม่  คุณย่าทำไข่พะโล้ให้หนูกับแกงของแม่  มีขนมด้วยค่ะแล้วก็ผลไม้  หนูชอบหมดนี่เลย” 

“แม่ก็ชอบกับข้าวของคุณย่าค่ะ  ไปกันเถอะกลับบ้านกัน”  เธอลาผู้สูงวัยทั้งสอง  กัทลีรับตะกร้ามาถือส่วนเด็กหญิงสะพายเป้แล้ววิ่งออกไปตรงขึ้นรถอย่างร่าเริงพลางร้องเพลงไปด้วยโดยมีสายตาสามคู่มองตามด้วยความรักและเอ็นดู 

กัทลีและลูกกลับไปไม่นาน  รถยนต์อีกคันก็เข้ามาจอดแทนที่ในโรงรถ  เสียงดังกระหึ่มของเครื่องยนต์ทำให้นางจันทร์‍หอมทำสีหน้าบึ้งตึงทันที 

“ไอ้ลูกเวรมาสักที  คุณช่วยไปทำให้รถมันวิ่งไม่ได้ทีได้ไหม  ฉันรำคาญจะแย่แล้ว” 

“แม่พ่อ  ไหนว่าลูกผมจะมาไงนี่อุตส่าห์รีบกลับ”  หิรัญลงจากรถมาพร้อมกับกล่องของขวัญที่เขาไปซื้อมาจากในตัวเมืองสระบุรี

“น้องบัวมาอยู่ตั้งแต่เช้า  จนแม่เขาเพิ่งมารับกลับไปเมื่อกี้  แกมัวทำอะไรอยู่ไอ้หิน  ฉันนี่ไม่รู้จะพูดยังไงกับแกแล้วนะ”  นางจันทร์‍หอมทนไม่ไหวจนต้องตำหนิลูกชายเสียงดังลั่นบ้าน

“ผมไปหาของขวัญมาให้ลูกอยู่ไงแม่  ละแม่ไม่บอกน้องบัวเหรอว่าผมกำลังมา”  หิรัญเถียง

“แม่เขาพูดไม่ได้หรอกหิน  พ่อก็ด้วย  เพราะเคยบอกไปแล้วแต่แกไม่เคยมา  ถึงบอกไปน้องบัวก็คงไม่เชื่อป่านนี้อาจจะลืมหน้าพ่ออย่างแกไปแล้วด้วย”  นายเหมพูดเสียงเรียบ  เขาหันไปประคองภรรยาให้ลุกขึ้น 

“ไปกันเถอะแม่  ไปพักก่อนความดันจะขึ้น ส่วนหินถ้าแกจะเอาของขวัญไปให้ลูกก็ตามไปที่บ้านหนูกล้วยเขาละกัน”    

สองปู่ย่าเดินออกไปจากห้องไม่หันมามองลูกชายอีก  หิรัญวางของขวัญในมือลงบนโต๊ะ  คำพูดของพ่อยังดังอยู่ในหัว

‘เพราะเคยบอกไปแล้วแต่แกไม่เคยมา  ถึงบอกไปน้องบัวก็คงไม่เชื่อป่านนี้อาจจะลืมหน้าพ่ออย่างแกไปแล้วด้วย’ 

หิรัญทบทวนไปมา  ก่อนจะบอกตัวเองว่ามันไม่จริง  เขาไม่เชื่อว่าลูก‍สาวจะลืมหน้าตัวเองไปแล้วจริงๆ แบบที่บิดาพูด 

‘ก็เขาเรียนหนัก  เรียนจบก็ทำงานแทบไม่ได้พัก  ไม่มีเหตุผลอะไรที่ลูก‍สาววัยเจ็ดขวบจะไม่เข้าใจ  น้องบัวโตแล้วเด็กน้อยต้องเข้าใจแน่ๆ’ ชายหนุ่มบอกตัวเอง