LOGINAliyah tidak ikhlas jika harus berbagi suami dengan wanita lain, tetapi dia harus rela demi anak yang diakui sebagai darah daging Arif—suaminya. Sampai kapan kesabaran Aliyah akan tetap bertahan? Kenyataannya, Arif tidak mampu bersikap adil terhadap Aliyah dan Alexa—wanita yang dia yakini telah melahirkan anaknya.
View Moreณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง
“เฌอรีน!”
“ฮาย! มิลลี่ คิดถึงแกจังเลย ไม่เจอกันน๊านนานแน่ะ”
เฌอรีนรีบวิ่งมากอดเพื่อนสาวที่สนิทกันตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย เธอคิดถึงเพื่อนที่สุดเลย เพราะยัยมิลลี่กลับบ้านที่เชียงใหม่หลังจากปิดเทอมไป ทำให้ทั้งสองไม่ได้เจอกันเลย ถึงแม้อาจจะมีคุยติดต่อกันแต่ก็ไม่เท่าเจอหน้ากันแบบนี้
“โห่ว ยัยเฌอแกเวอร์มาก! ฉันกับแกไม่เจอกันแค่เดือนกว่าเองนะ” ถึงจะบ่นแต่ก็กอดเพื่อนแน่น
“ก็ฉันคิดถึงแกนี่น่า ตั้งแต่ปิดเทอมฉันก็ไม่ได้ไปเจอเพื่อนที่ไหนเลย” เพราะปกติเธอมีเพื่อนสนิทแค่ ‘มิลลี่’ คนเดียว
และด้วยนิสัยโลกส่วนตัวสูงด้วยละมั้งทำให้เธอไม่ชอบมีเพื่อนเยอะ และออกแนวลูกคุณหนูจึงไม่ค่อยมีใครกล้าอยากสนิทด้วย
“จ้า ยัยเฌอ ยัยลูกคุณ!”
“ฉันรักแกที่สุดเลยมิลลี่” เฌอรีนหยิกแก้มป่องเพื่อนสาวอย่างมันเขี้ยว
“โอ๊ย ฉันเจ็บนะ รู้ว่าแก้มเยอะน่าหยิกหรอกน่า” มิลลี่ทำตาขวางใส่เพื่อน
“ปีสุดท้ายแล้ว แกมีที่ฝึกงานรึยังอ่ะ” เฌอรีนถาม
“ฉันมีเล็งๆ ไว้สองสามที่แล้วอ่ะ แต่ยังไม่ได้ติดต่อไปสักที่เลย แล้วแกล่ะ มีเล็งไว้ที่ไหนบ้างรึยัง”
“ยังเลย ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะไปฝึกที่ไหนดี คิดแล้วก็เครียด”
“ระดับลูกคุณอย่างแกจะเครียดทำไม แกก็ให้พ่อแกหาให้สิ ฉันว่าหาไม่ยากหรอก หรือไม่แกก็ฝึกงานที่บริษัทพ่อแกสิ” มิลลี่แนะนำ
“ก็จริงของแก แต่ฉันอยากหาที่ฝึกงานเองมากกว่า ไม่อยากรบกวนป๊าน่ะสิ”
ก็จริงอยู่ที่ระดับคุณหนูอย่างเธอจะหาที่ฝึกไม่ยาก ให้ป๊าม๊าใช้เส้นไปฝึกงานในบริษัทดีๆ สักที่แค่วันเดียวก็ได้แล้ว แต่ติดที่เธออยากหาเองน่ะสิ แต่พอคิดไปคิดมาก็ให้ป๊าม๊าหาให้แหละ เธอขี้เกียจหา
“แต่จะว่าไปฉันก็ขี้เกียจคิดละ เดี๋ยววันนี้ให้ป๊าช่วยหาที่ฝึกงานให้ดีกว่า”
“ใช่แบบนั้นแหละแก เป็นฉันนี่ไม่คิดหรอก”
“อืม ฉันว่าเราเข้าเรียนกันก่อนไหมแก มันเลทมา 10 นาทีแล้วนะ”
“เออจริงด้วย! รีบเลยแก วิชานี้อาจารย์ดุซะด้วย”
ว่าแล้วสองสาวรีบวิ่งขึ้นตึก เพราะอาจารย์สอนวิชานี้คือดุสุด ไม่รู้อาจารย์แกกินอะไรเป็นอาหาร
พาคินน์ในลุคดูดีทุกกระเบียดนิ้ว ตั้งแต่หัวจรดเท้าเรียกว่าเข้าขั้นเนี้ยบพร้อมกับใบหน้าตี๋ หล่อเกลี้ยงเกลากำลังเดินเข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง
“สวัสดีค่ะบอส” ลดา เลขานุการหน้าห้องเอ่ยทักทายเฉกเช่นทุกวัน
“วันนี้มีนัดสำคัญอะไรไหมครับ คุณลดา”
“มีค่ะ วันนี้บอสมีนัดสอนพิเศษที่มหาวิทยาลัยตอนบ่ายสองค่ะ”
ใช่แล้วล่ะ ทุกวันศุกร์เขามีสอนพิเศษที่มหาวิทยาลัยสัปดาห์ละสองชั่วโมง
“ครับ วันนี้มีอะไรด่วนเพิ่มเติมแจ้งเรื่องเข้ามาโดยตรงที่ผมได้เลยนะครับ”
“ได้ค่ะบอส”
ร่างสูงเดินเข้าห้องทำงาน นั่งเคลียร์เอกสารกองโตที่ตั้งวางบนโต๊ะทำงานจนถึงเวลาใกล้สอนพิเศษงานก็เสร็จพอดี
“ไปแล้วเหรอคะบอส”
ลดาถามเมื่อเห็นบอสหนุ่มเดินออกจากห้องทำงาน
“ครับ ถ้ามีเรื่องด่วนหรือสำคัญลงตารางไว้พรุ่งนี้เลยนะครับ”
“ได้ค่ะบอส”
@มหาวิทยาลัย
“เฌอ ตื่นได้แล้วถึงเวลาเข้าคลาสแล้ว”
มิลลี่แตะแก้มนิ่มพลางตบเบาๆ เพื่อปลุกเพื่อน แต่ปลุกเป็นนาทีเพื่อนตัวดีก็ยังไม่ยอมตื่น
“อื้มม… ถึงเวลาเรียนอีกแล้วเหรอ” เฌอรีนคนขี้เซารู้สึกตัวตื่น พลางเช็ดมุมปากเพราะเธอชอบนอนน้ำไหลยืดเวลาพักงีบในช่วงบ่ายที่ห้องสมุด
“ใช่ วันนี้ฉันจะได้เจออาจารย์คินน์สุดหล่อแล้วแก~” พลางทำท่าเขินแก้มแดง เพราะอาจารย์คลาสพิเศษคนนี้ เธอจะได้เจอแค่ตอนวันศุกร์เท่านั้น แถมดีกรีความหล่อนั้นหล่อเหลากระแทกตาสุดๆ โอ๊ย แค่อาจารย์สบตาตอนสอนก็เขินแก้มแตกไม่ไหว
“แค่เรียนวิชาเศรษฐศาสตร์ แกจะเขินทำไม” เธอพูดขึ้นหลังจากบิดขี้เกียจ
“ก็ต้องเขินสิ แกก็รู้ว่าฉันชอบอาจารย์คินน์สุดๆ คนอะไรหล่อแบบไม่เผื่อแผ่ หล่อแบบวัวตายควายล้ม หล่อแบบ…”
“โอ๊ย ฉันรู้แล้วว่าเค้าหล่อ แต่ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ไหมแก” เธอบอกอย่างหมั่นไส้
หล่อก็หล่ออยู่หรอก แต่ชอบทำตาดุใส่เธอตอนสอน เพราะว่าเธอน่ะ ชอบแอบหลับในคลาส จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่ค่อยชอบอาจารย์คนนี้
“ต้องมากกว่านั้นสิแก โอ๊ย ฉันไปเรียนละแก ฉันอยากเจอหน้าอาจารย์คินน์แล้ว ไม่เจอกันตั้งเดือนกว่าฉันคิดถึงอาจารย์คินน์~” ว่าแล้วยัยมิลลี่เพื่อนตัวดี รีบเก็บของสะบัดตูดหนีเข้าคลาส
“นักศึกษาทำความเคาร”
หัวหน้าเซคกล่าวขึ้นเมื่ออาจารย์คินน์สุดหล่อหน้าตี๋ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนเป็นที่เรียบร้อย
“สวัสดีค่ะ/ครับ”
นักศึกษาทั้งหมดกล่าวพร้อมกัน
“สวัสดีครับ นักศึกษาทุกคน หวังว่าสบายดีกันทุกคนนะ”
ชายหนุ่มกวาดสายตามองนักศึกษาทุกคนในคลาสด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“สบายดีค่ะ”
มิลลี่ตอบเสียงดังเป็นคนแรกพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้อาจารย์
“ครับ เพื่อไม่ให้เสียเวลา เรามาเริ่มเรียนกันเลยนะครับ”
พาคินน์เริ่มสอนทันที นักศึกษาทุกคนตั้งใจเรียนและพยักหน้าเวลาเขาถามกลับว่าเข้าใจไหม? แต่มันจะมีอยู่คนหนึ่งที่ชอบหลับในคลาสเขาประจำ ซึ่งก็คือยัยดาวคณะไม่รู้ว่าเขาสอนน่าเบื่อหรือยังไงกัน เธอถึงได้หลับในคลาสเขาทุกครั้ง ทั้งที่เพื่อนในคลาสทุกคนกลับตั้งใจเรียนกันทุกคนเวลาเขาสอนเพราะวิชาที่เขากำลังสอนนั้น เป็นวิชาที่เรียนแล้วสามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตและการทำงานได้เลย
“เฌอ เฌอ เฌอรีน” มิลลี่ขยับศอกปลุกเพื่อนเมื่ออาจารย์คินน์เรียกชื่อเธอแล้วไม่ยอมตื่น
“รัชชนันท์!” พาคินน์เรียกชื่อเธอเป็นครั้งที่สาม แต่ดูเหมือนสาวเจ้าจะไม่มีทีท่าขยับแม้แต่น้อย
“เฌอแกตื่นได้แล้ว” มิลลี่เขย่าตัวเพื่อนแรงๆ ให้เธอตื่น เพราะสายตาเพชฌฆาตจากอาจารย์คินน์เริ่มปรากฏฉายชัดแล้ว
“อื้ม หมดคลาสแล้วเหรอ” เธอลืมตาตื่นพลางมองไปยังมิลลี่เพื่อนเธอ
“ยัง แต่อาจารย์เรียกแกตั้งหลายรอบแล้ว”
“รัชชนันท์ ทำไมเธอถึงชอบมาหลับในคลาส” พาคินน์ยิงคำถามทันที
“ก็คนมันง่วงก็หลับน่ะสิคะ อาจารย์ก็ถามได้” เธอว่า
“หึ! ฉันบอกเธอตั้งหลายคลาสแล้วนะ ว่าถ้าอยากหลับในคลาสก็ไม่ต้องเข้าเรียน เพื่อนคนอื่นตั้งใจเรียนแต่เธอมาหลับ!”
“ถ้าไม่เข้า อาจารย์ก็หักคะแนนอีกน่ะสิคะ” เธอเถียง
ก็จริงอยู่ที่เธอชอบมาหลับในคลาส แต่ทุกครั้งเวลาที่มีสอบหรือมีแบบทดสอบเธอทำคะแนนได้ดีกว่าเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นด้วยซ้ำ เพราะเธอเอาเวลาไปตั้งใจเรียนในวิชาอื่นแล้วมาหลับในคลาสอาจารย์คินน์ เพราะขี้เกียจฟังเขาพูดเวลาสอนบรรยายยาวเหยียด
“ถึงเธอจะเรียนดีสุดในชั้นก็ไม่สมควรหลับในคลาสไม่ว่าอาจารย์ผู้สอนเป็นใคร ครั้งนี้ถือว่าเป็นการตักเตือน ถ้ามีครั้งต่อไปอาจารย์ขอเชิญออกจากห้องทันทีเพราะถือว่าได้ตักเตือนไปแล้ว” อาจารย์หนุ่มเตือนเสียงเข้ม
“ค่ะ” เธอตอบรับเสียงเบา
“มาต่อกันเลยนะครับ…”
แล้วอาจารย์คินน์ก็สอนบรรยายยาวเหยียดต่อ ส่วนเธอจะหลับในอีกรอบ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงชอบหลับในคลาส ว่าแล้วก็ยกมือปิดปากหาวหวอดหลายครั้ง
จบคลาส…
“หาวว...” เฌอรีนปิดปากหาวส่งท้ายหลังจากเรียนเสร็จสักที
“ไปหาไรกินกันไหมแก ฉันหิว” มิลลี่ชวนขณะเดินออกจากห้องเรียน
“ฉันไม่ค่อยหิวอ่ะ”
“แต่แกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยดิ ฉันหิวอ่ะ”
“อืมได้ แกไปกินร้านไหนอ่ะ”
“ร้านเดิมหลังมอไง ปะ รีบไปกันเถอะฉันหิวไม่ไหวแล้ว”
หญิงสาวกับเพื่อนเดินเข้าร้านอาหารประจำซึ่งเป็นร้านอาหารตามสั่งธรรมดาที่ชอบมาทานข้าวกันหลังเลิกเรียนคลาสสุดท้าย ถึงเธอจะเป็นแนวลูกคุณหนูก็จริง แต่เธอไม่ค่อยติดหรูออกจะแนวติดดินซะมากกว่า อาจจะด้วยเพราะเธอมีเพื่อนอย่างมิลลี่ด้วยมั้ง ที่ชอบพาเธอตระเวนหาของกินแถวมหาวิทยาลัย
“กินไรดีอ่ะแก” มิลลี่ถามขณะพลิกหน้าแผ่นเมนู
“แกอยากกินไรก็สั่งเหอะ”
“ป้า หนูเอากะเพราหมูที่หนึ่งค่ะ” เฌอรีนสั่งก่อนทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกว่าไม่หิว
“อ้าว ไหนแกบอกว่าไม่หิวไง”
“แต่ตอนนี้ฉันหิวแล้ว”
“แล้ววันนี้แกไม่ต้องกลับไปกินข้าวกับป๊าม๊าแกที่บ้านเหรอ” เพราะปกติเธอเห็นเพื่อนสาวต้องกลับไปทานมื้อเย็นที่บ้านเกือบตลอด
“ไม่อ่ะ วันนี้ฉันบอกป๊าม๊าแล้วว่าฉันจะกินข้าวเย็นกับแก”
“อ๋อ วันนี้วันศุกร์เราไปเที่ยวด้วยกันไหมแก” มิลลี่ชวน
“ไปดิ ฉันก็ว่าจะชวนแกอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่ปิดเทอมฉันไม่ได้ไปเที่ยวปาร์ตี้เลย”
“อ้าว แล้วแกไม่ไปอ่ะ”
“ไปคนเดียวสนุกที่ไหนเล่า” เธอบ่นอุบ
“แล้วไม่ชวนพี่ภีมไปเที่ยวอ่ะ”
“เคยชวนแล้วไปแล้ว แต่ไปกับพี่ภีมไม่สนุกเท่าไปกับเพื่อนไหม? แล้วอีกอย่างนะ คนอื่นคิดว่าฉันมากับแฟนไม่มีใครกล้าเข้าหาฉันสักคน” เธอบ่นอุบอีกรอบ เพราะมีพี่ชายในวัยที่ห่างกันเพียงห้าปี ทำให้เวลาคนอื่นมองเข้ามาคิดว่าเธอกับพี่ชายเป็นแฟนกันตลอด แถมพี่ชายเธอเวลาชวนไปดื่มชอบส่งสายตาหวงน้องสาวแบบนั้น ผู้ชายที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้เธอเล่า
“ก็จริง ยิ่งพี่ภีมชอบทำตัวหวงแกด้วย แล้ววันนี้เราไปร้านไหนดีอ่ะแก”
“ไปนี่ไหม ร้าน…เพิ่งเปิดใหม่ไม่นานแถวเอกมัย ฉันเห็นพวกดาราเซเลปไปบ่อย แถมร้านนี้ผู้งานดีทั้งนั้น”
“จริงเหรอ แล้วแกเคยไปมายัง” มิลลี่สายตาเปล่งประกายเวลาพูดถึงผู้ชายหล่องานดี
“ยัง ว่าจะชวนแกไปวันนี้แหละ แล้วนี่แกไม่สั่งข้าวเหรอ”
“ฉันไม่รู้จะกินไรอ่ะ เอาเหมือนแกก็ได้”
“ป้าคะ เอากะเพราหมูอีกที่ค่ะ” มิลลี่ตะโกนบอกแม่ค้า เพราะในร้านมีแค่เธอสองคนเท่านั้น
“ได้จ้า”
“อันนี้กะเพราหมูคุณหนูคนสวยมาแล้วค่ะ ส่วนของหนูรอแป๊บหนึ่งนะคะ” ป้าแม่ค้าว่าพลางวางจานข้าวให้เฌอรีน
“รีบๆ หน่อยนะคะป้า พอดีหนูหิวมากเลย”
“ป้าจะรีบทำให้เลยจ้า”
หลังจากทานข้าวเสร็จสองสาวแยกย้ายกลับ แล้วนัดเจอกันอีกทีที่ร้านตอนสองทุ่มครึ่ง
***Dua bulan telah berlalu, hari ini keluarga Arif kembali datang ke rumah orang tua untuk melamarku. Rasanya masih seperti mimpi karena laki-laki itu akhirnya menepati janji untuk meminta diriku kepada Mama dan Papa sebagai wanita yang akan mendampingi hidupnya.Orang tua Arif sudah meminta maaf dari beberapa bulan yang lalu atas kejadian yang terjadi di masa lalu, di mana saat itu umi dari laki-laki itu tidak merestui hubungan kami karena aku tidak mampu mewujudkan harapan mereka untuk melahirkan anak kandung.Abi dan uminya mengaku bersalah karena telah membuat hati ini terasa sakit saat itu. Aku sudah melupakan atas apa yang terjadi. Besarnya cinta yang kurasakan mampu mengalahkan rasa sakit hati yang begitu mendalam. Bagiku, yang terpenting adalah dapat bersatu dengan lelaki impian.“Bagaimana kalau acara pernikahannya kita tentukan bulan depan? Calon mempelai pria sudah ngebet pengen nikah.” Abinya Arif membuatku merasa malu.“Saya setuju aja, Pak. Sepertinya mempelai wanita ju
POV Aliyah***Aku tidak pernah menyangka bahwa dua insan yang membuat hati ini merana dan menderita, kini bersimbah darah di hadapanku. Mas Arif dan Alexa terluka karena satu orang yang sama. Dia adalah Danny, ayah dari Rifa. Dia menghujamkan benda tajam ke tubuh wanita dan laki-laki tersebut.Aku menempelkan kepala Mas Arif di pangkuanku. Dia menahan sakit sambil memegang perutnya yang terkena benda tajam milik Danny. Walaupun laki-laki itu pernah menyakiti bahkan mencampakkan diriku, tapi rasanya tidak tega melihatnya kesakitan seperti saat ini.“Ampuni aku, Sayang. Aku sangat kejam karena sudah menyakitimu. Mungkin ini adalah hukuman atas apa yang kulakukan pada wanita baik sepertimu.” Mas Arif mengusap pipiku.“Kamu harus kuat, Mas. Kita ke rumah sakit sekarang.” Aku tidak sanggup melihat keadaan Mas Arif.“Tidak perlu, Sayang. Aku udah nggak kuat, biarkan aku pergi dari pangkuanmu. Aku ingin bersamamu untuk yang terakhir kali. Biarkan aku menatap wajahmu.” Aku tidak kuasa menaha
POV Alexa***Apa yang kuharapkan akhirnya menjadi kenyataan. Setelah beberapa bulan kemudian, Arif dan Aliyah resmi bercerai. Aku merasa sangat bahagia karena menjadi istri satu-satunya untuk laki-laki itu. Namun, ternyata perceraian mereka tidak membuat Arif sepenuhnya memberikan cintanya untukku.Dia masih saja menceritakan Aliyah saat berdua denganku. Padahal selama ini aku sangat yakin kalau Arif hanya mencintaiku seorang. Oleh karena sikapnya yang masih sulit untuk melupakan sang mantan istri pertamanya, membuatku merasa jenuh jika berada di rumah. Aku akhirnya lebih sering menemui Danny.“Sekarang kamu baru percaya kalau hanya aku laki-laki yang setia mencintaimu.” Danny menggenggam jemariku.“Ternyata aku salah menilai Arif. Aku menyesal telah membuka hati kembali untuknya.” “Makaudnya apa, Sayang? Kamu mencintai laki-laki itu?” Danny terkejut mendengar ucapanku.“Aku minta maaf. Setelah kembali bertemu dengannya, rasa itu kembali tumbuh. Tapi sekarang aku sadar bahwa ternyat
POV Alexa***Awalnya aku sangat mencintai Arif, kami pernah menjalin hubungan sebagai sepasang kekasih selama beberapa tahun. Namun, apa yang telah kami rencanakan akhirnya kandas setelah diriku bertemu dengan Danny, yang merupakan ayah dari anakku. Danny adalah laki-laki yang bekerja di perusahaan orang tuaku kala itu. Pertemuan kami berawal dari saat aku berkunjung ke perusahaan Papa. Dia terlihat lugu dan polos, tidak ada yang menarik dari pria tersebut. Jika dibandingkan dengan Arif, sangat jauh berbeda.Namun, karena perhatian yang diberikan padaku, akhirnya hati ini luluh dan mulai mengagumi sikapnya. Aku pun secara diam-diam menjalin hubungan dengan laki-laki itu tanpa sepengetahuan Arif yang masih berstatus sebagai kekasihku. Ternyata Danny merupakan karyawan kepercayaan Papa.Aku semakin yakin kalau Papa pasti akan menyetui hubunganku dengan Danny, tapi ternyata salah. Laki-laki itu sangat marah setelah mengetahui status yang terjalin dengan Danny kala itu. Akhirnya aku dan
***“Kamu berani bela dia di depan aku, Sayang?” tanya Alexa pada Mas Arif.“Maaf, tapi aku mengatakan yang sebenarnya. Dia istri yang kuinginkan.” Mas Arif dengan tegas kembali mengucapkan kalimat itu.Aku tidak suka dengan panggilan Alexa pada Mas Arif, dia sangat berani. “Kenapa wanita itu meman
***Seminggu telah berlalu, sikap yang ditunjukkan Mas Arif semakin berubah. Setiap hari dia berangkat ke kantor lebih awal dan tidak tahu apa alasannya. Namun, hari ini aku ingin menanyakan kenapa dirinya terlihat buru-buru setiap pagi.“Kenapa kamu terkesan buru-buru, Mas?” tanyaku ingin tahu saa
***Aku belum mampu memejamkan netra mengingat perubahan sikap Mas Arif akhir-akhir ini. Aku masih sangat penasaran dengan apa yang telah membuatnya lebih fokus pada layar gawai berwarna hitam itu. Rasa ingin tahu ini semakin bergejolak saat melihat dia sudah terlelap.Segera kuraih benda bentuk pi
***“Alhamdulillah, aku hamil, Mas,” ucapku bahagia pada Mas Arif, suamiku.“Iya, Sayang? Alhamdulillah. Ternyata kita secepat ini langsung dikasih kepercayaan untuk memiliki momongan.“Aku terharu banget, Mas.”“Terima kasih, Sayang.” Mas Arif memeluk lalu mendaratkan ciuman di dahiku.Aku tidak p






Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.
reviews