อารัมภบท**

ความเงียบงันภายในห้องพิจารณาคดีของศาลอาญาราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวยะเยือก เสียงเคาะค้อนไม้ของผู้พิพากษาดังสะท้อนก้องกังวาน บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์และที่นั่งผู้ฟัง

"ศาลมีคำพิพากษาว่า..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบทว่าเฉียบขาดของผู้พิพากษาดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่ต่างพุ่งเป้าไปที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักโทษสีส้ม ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่า ราวกับจิตวิญญาณภายในได้ตายด้านไปหมดสิ้นแล้ว ไม่มีแม้แต่หยาดน้ำตาหรืออาการตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากหนาอย่างหยิ่งผยอง ท้าทายโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกับชีวิตเขา

ในกำมือหนาที่ถูกพันธนาการด้วยตรวนเหล็กหนาเตอะ เขากำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความแค้น ความชิงชัง และความรู้สึกถูกหักหลังอย่างไร้ความปรานี ได้ถูกหลอมรวมกลายเป็นเพลิงโลกันตร์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้มอดไหม้เป็นจุล

สายตาคมกริบกวาดมองไปยังที่นั่งผู้ฟังด้านหลัง ทอดมองไปยังร่างบางของหญิงสาวผู้เคยเป็นดั่งดวงใจ แต่บัดนี้เธอกลับเป็นหนึ่งในเหยื่อที่เขาจะต้องกลับมาขยี้ให้แหลกคาย่อยยับคามือในวันที่เขามีอำนาจเหนือกว่า

กงล้อแห่งความพินาศได้เริ่มหมุนวนแล้ว... และไม่มีใครหน้าไหนสามารถหยุดยั้งมันได้อีกต่อไป

กลิ่นอายความอับชื้นของฝนยามค่ำคืนที่โชยผ่านบานหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ไม่สามารถชะล้างความหนาแน่นในอกของนิรสาให้เบาบางลงได้เลย

ร่างระหงในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มยืนเหม่อมองออกไปเบื้องนอกคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง เปรียบเสมือนกรงทองคำที่กักขังวิญญาณของเธอไว้ในความมืดมิด นิ้วเรียวบาวยกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายที่ยังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดผวาทุกครั้งที่เข็มนาฬิกาขยับเดินไปข้างหน้า เงาอดีตอันแสนเจ็บปวดก็มักจะย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผ่านมาหลายปีแล้ว... แต่ภาพวันนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริง นิรสารีบปาดหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยออกลวกๆ ก่อนจะหันไปมองร่างเล็กของเด็กชายวัยกำลังซนที่เดินขยี้ตาเดินออกมาจากห้องนอน

"แม่จ๋า... นอนไม่หลับเหรอครับ" เสียงเล็กใสเอ่ยถามด้วยความง่วงงุน

นิรสาฝืนยิ้มบางๆ เดินเข้าไปอุ้มร่างป้อมของลูกชายเข้าสู่อ้อมอก สัมผัสอุ่นๆ จากเด็กน้อยคนนี้คือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยังคงยืนหยัดหายใจอยู่ได้ในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ดวงตาคมโตถอดแบบมาจากใครบางคนที่เธอพยายามฝังกลบไว้ในส่วนลึกที่สุดของความทรงจำ เด็กชายคนนี้คือโซ่ทองคล้องใจ และเป็นจุดอ่อนเดียวที่เธอยอมแลกทุกอย่างแม้กระทั่งวิญญาณ เพื่อปกป้องเขาให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของคนใจร้าย

แต่ความรู้สึกผิด... มันกัดกินหัวใจเธอทุกค่ำคืน

เธอยังจำความรู้สึกในวันที่เธอต้องเอ่ยปากพูดจาใจดำ ผลักไสไล่ส่งผู้ชายคนรักอย่าง "ครามินทร์" ให้จมดิ่งลงสู่หุ่มนรกแห่งการจองจำ เธอจำสายตาสองข้างที่เต็มไปด้วยความชิงชังและรอยยิ้มหยันในวันพิพากษาคดีได้ดี วันนั้นเธออยากจะวิ่งเข้าไปกอดเขา อยากจะบอกความจริงว่าเธอจำใจแค่ไหน แต่เพราะคำขู่เฉียบขาดของ "เจ้าสัวสิงขร" ผู้เป็นพ่อ ที่ยื่นคำขาดว่าจะทำลายชีวิตของเด็กในท้องทันทีหากเธอยังดึงดันจะปกป้องคนยากจนไร้หัวนอนปลายเท้าคนนั้น

เธอเลือกที่จะยอมรับบาปหนาและคำตราหน้าว่า "ผู้หญิงเห็นแก่เงิน" ไว้ที่ตัวเอง

นิรสาจูบหน้าผากมนของลูกชายเบื้องหน้าอย่างทะนุถนอม หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาเงียบๆ ในความมืด เธอกอดร่างเล็กแน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากเขาไปจากอก ทว่าในใจลึกๆ เธอกลับหวาดกลัวเหลือเกิน... หวาดกลัวว่ามัจจุราชที่เธอเคยผลักไสให้ตกลงไปในหลุมพรางแห่งความแค้น จะหวนคืนกลับมาทวงทุกอย่างคืน ด้วยเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาให้เธอกับครอบครัวมอดไหม้ไปพร้อมกัน